Drzwi zamykały się i rozsuwały. Ludzie przychodzili i odchodzili, zostawiając po sobie jeden wspólny mianownik.
Trzymali się od niej z daleka.
Kiedyś starała się celowo zmniejszać swoją obecność w wagonie. Z czasem zrozumiała, że nie miało to sensu. Rozsiadała się więc wygodnie, wychwytując twarze innych pasażerów. Spojrzenia uciekały, ciała nerwowo się odsuwały.
Siedziała na tle reklam z twarzami modelek i innych gwiazdek, wokół których ludzie orbitowali, przyciągani ich magnetyzmem. Sama wybijała się niczym ktoś spod ciemnej gwiazdy. Roztaczała niewidzialną barierę, dodatkowo wzmacniane przez rozoraną pazurami twarz i baczne spojrzenie.
Jedynym towarzyszem bywało odbicie w szybie naprzeciwko, umoszczone pomiędzy obcymi pasażerami.
[100 słów: Dahlia otrzymuje 5 Punktów Doświadczenia]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz