wtorek, 17 listopada 2026

Od Edel CD Doriana i Kurta — „Serve the Servants”

Poprzednie opowiadanie

Wiosna IV

Edel ocenia skład swojej sałatki na ekstremalnie niski, taki do zakopania pod ziemią i nieodkrywania już nigdy więcej. Najpierw widziała w sałatce dużo zieleni, a, co było całkiem pozytywnym zaskoczeniem, gdzieniegdzie wśród sałaty leżakowały pomidory. Dopiero gdy wszystko wymieszała, dostrzegła wśród warzyw kłoski owsu, niekiedy zbite w większe kulki, czasem występujące samotnie jak malutkie robaczki zagubione w sałacie. To już było obrzydliwe i ponad jej siły. Przez chwilę debatowała ze sobą, czy zwracać na to uwagę jednemu z cwałujących wokół kelnerów, ale dopóki Kurt rozsiewał wokół siebie aurę absolutnego niezadowolenia, centaury patrzyły na ich stolik spode łba, jakby chciały ich wyrzucić przez tego jednego klienta, który niczego nie zamówił i jeszcze narzekał bogowie wiedzą, na co. Gdy gorączkowo dyskutował z Johnem Johnsonem o tematach okołotoaletowych, Edel była w trakcie dokładnego i pieczołowitego odkładania owsu na bok swojej tacki, oglądania każdego pomidora i każdego listka sałaty, żeby zdecydować, czy bezpiecznie mogła włożyć go sobie do ust. Zanim Kurt i John Johnson opuścili stolik, udało jej się bardzo ostrożnie przeżuć kilka kęsów, podczas których uważnie skupiała się na tym, co dzieje się między jej zębami i na języku.
Ta sielanka pokropiona odrobiną cierpienia szybko się skończyła.
Jej powolne jedzenie tej idiotycznej sałatki doprawionej szczyptą końskiego postrzegania świata wokół siebie, przerywają odgłosy czegoś w rodzaju szarpaniny w korytarzu, w którym zniknęli John Johnson i Kurt. Zaciekawiony Terminator natychmiast odwraca łeb w tamtą stronę, strzygąc uszami. Nawet Dorian podnosi głowę znad swojego kompletnie normalnego burgera (Edel mu bardzo zazdrości) i nasłuchuje przez moment, żeby potem nieprzejęty wzruszyć ramionami i wrócić do jedzenia. W głowie Edel pojawia się nieprzyjemna myśl, że przecież mogłaby zareagować tak samo, Kurt był dla niej absolutnie totalnie wredny i powinna odpłacić mu się tym samym, żeby może w końcu nauczył się, że nie może być dla wszystkich ostatnim chamem, a potem i tak oczekiwać, że zranione przez niego osoby mu pomogą. Gdyby tylko miała w sobie odrobinę asertywności, butności i pychy, to nie wstałaby znad tamtej obrzydliwej sałatki, nie oparłaby się na moment na krześle, bo z głodu zakręciłoby się jej w głowie i zobaczyłaby przed oczami mroczki, a potem nie wyciągnęłaby z kieszeni kieszonkowego zegarka, który natychmiast zamieniłby się w… To absolutnie nie jest jej zegarek. Dlaczego ma czyjś zegarek w kieszeni? Przejeżdża palcami po zdobieniach, które są dla niej zupełnie obce, marszczy brwi, bo kolor też nie do końca się zgadza, nawet wielkość i ciężar, to jest najzwyczajniej w świecie bardzo słaba podróba jej zegarka, którą powinna rozpoznać znacznie wcześniej niż w momencie, w którym pilum jest jej rzeczywiście potrzebne.
– Masz swoją broń? – pyta Doriana, który sceptycznie unosi brew i przed wydukaniem jakiejś złośliwej odpowiedzi, pokazuje jej środkowy palec.
– A co? Zgubiłaś swoją i myślisz, że jestem taki sam? – prycha, gdy już przeżuwa kęs burgera. – Nie jestem takim pierdolonym przegrywem jak ty.
– Sprawdź chociaż – prosi go zbyt zmęczona, żeby próbować wykorzystać wszystkie znane sobie zasady polemiki ze sprawiającymi trudności legionistami. Teraz żałuje niezapisania się na kursy opiekunów problematycznych dzieci. Nawet jeśli nie nauczyłaby się wiele, to może w końcu zostałaby zrozumiana przez ludzi, które mają podobne problemy i też nie potrafią sobie z nimi radzić.
Dorian wzdycha głośno i przeciągle, sugeruje jej, żeby się od niego odpierdoliła i dała mu zjeść.
– To idę. Pomóc Kurtowi. Coś się tam dzieje – informuje go, choć wie, że nie powinna. On i tak nic sobie z tego nie zrobi, co najwyżej znowu z niej zakpi.
– On sobie poradzi, zanim do niego dojdziesz – mamrocze Dorian znad swoich frytek. Ostentacyjnie siorbie z papierowego kubka, gdy Edel odchodzi od stolika, zupełnie nieprzejęta jego słowami. Pozornie nieprzejęta. Tak naprawdę zasiał w niej odrobinę niepewności i wątpliwość, czy rzeczywiście się do czegoś przyda, czy Kurt ochrzani ją za to, że w ogóle zareagowała na dziwne dźwięki dochodzące z korytarza, bo on jest taki dzielny i samodzielny i jest w stanie sam o siebie zadbać, bez pomocy jakichś lasek, które osiągnęły coś w życiu dzięki ładnej buźce albo przez łóżko.
Dziewczyna odwraca się przed ostatecznym skręceniem do toalet, ale dostrzega wyłącznie Terminatora, który raz po raz trąca Doriana nosem w ramię. Gdy dostaje od chłopaka frytkę, natychmiast przestaje, a Edel traci jakiekolwiek nadzieje na to, że chociaż pies stanąłby po jej stronie, tak może raz, może jeden, jedyny raz ktokolwiek z trójki pseudosojuszników przyznałby jej rację, ale nie, znowu musi wszystko robić sama. Gdyby tylko pozwolili jej wyjaśnić sprawę z Vergilem, wszystko skończyłoby się parę godzin temu. Byliby bezpieczni w Obozie, a ona spróbowałaby dać braciom i psu jakąś reprymendę i karę za to, że postawili ją w takiej sytuacji (pomijając to, że wymigaliby się od tego bardzo prostym argumentem: Terminator wszystkich teleportował przez perfumy centurionki, więc nic, co powie, się nie liczy – może oprócz tego, że, jako jej podwładni, zlecone przez nią zadania teoretycznie byli zmuszeni wykonać).
– Wszystko okeeeeeeeeeeeeeeej…? – Edel waha się w środku pytania, bo gdy tylko skręca, za załomem korytarza widzi co najmniej nietuzinkowy widok. – To jest… John? – Wskazuje na trójkę trollopodobnych stworów, które razem tworzą coś w rodzaju pokracznego bałwana.
– Prawdziwy John jest tam – mamrocze Kurt, wskazując na zamknięte drzwi do toalet. Edel automatycznie, tak już z przyzwyczajenia, zamiast na drzwi, patrzy na przyklejony do nich znaczek i z pewnym przekąsem zauważa, że John Johnson został zamknięty w łazience damskiej i pewnie jest to dla niego większy powód do bycia wściekłym i przerażonym niż samo bycie zakneblowanym i związanym. A potem jej mózg już kompletnie odpływa, bo może pawdziwy John Johnson nie karmi świń frytkami. Może wcale nie nazywa się John Johnson. Umysł stawia przed nią wiele trudnych pytań, zanim Edel wraca wzrokiem do stojącej na sobie trójki trolli.
Nie wyglądają szczególnie niebezpiecznie, ale jednak udało im się związać rosłego mężczyznę… chociaż w sumie Edel nie ma pojęcia, jak naprawdę wygląda John Johnson, równie dobrze może być tyczkowatym chłopaczkiem, któremu nie płacą wystarczająco za przewożenie świń z jednego miejsca na drugie. Biorąc pod uwagę to, że Kurt jeszcze ich nie zaatakował, on też pewnie nie ma przy sobie swojej broni. Mogłaby z tym polemizować, gdyby na jego miejscu stał ktokolwiek inny, kto z marszu nie atakowałby trzech potworków wielkości przeciętnych pięciolatków, nawet zanim zobaczyłby je w pełnej krasie.
Trolle zeskakują z siebie, a ten, który stał na samej górze (łatwo go rozpoznać, bo nie ściągnął pomarańczowej czapeczki Texas Longhorns), szczerzy krzywe, żółte zęby do Edel.
– To takie trochę chamskie, że nie pozwoliliście wywieźć się jeszcze głębiej w pustynię – chichocze, a dziewczyna wyczuwa w jego głosie jasną insynuację tego, że niedługo dołączą do Johna Johnsona jako kolejne ubezwłasnowolnione porwane osoby, a potem zostaną ponownie wrzuceni na pakę ze świniami i wywiezieni jeszcze głębiej w pustynię. Świetny pomysł na wakacje i przerwę od męczących prac obozowych, jakby nie patrzeć.
Kurt coś im odpowiada, ale Edel już go nie słucha. Skupia się na szybkim obmyśleniu jakiegokolwiek planu nadającego się na wykonanie i dzięki któremu byliby w stanie uratować Johna Johnsona, obezwładnić lub zabić potwory, a potem uciec zostawionym przez nie samochodem. Bierze głęboki wdech, z poważną miną chwyta w dłoń nieswój zegarek kieszonkowy i błysk tęczy później zaciska palce wokół rękojeści swojego pilum.
Trolle unoszą brwi w wyrazie szczerego szoku, ich uwaga całkowicie skupia się na niej. Dałaby Kurtowi jakiś sygnał do ataku, ale wtedy zdradziłaby się już kompletnie, więc przyjmuje dobrze wyćwiczoną pozycję bitewną i udaje, że przygotowuje się do ataku.
– Skąd ty to masz? – skrzeczy ten najbardziej krzepki z potworów, który był nogami.
– Własnemi ręcami ci go zabrałem! – wrzeszczy drugi, ten ze środka.
Ten z góry już nic nie krzyczy, bo zostaje przygnieciony do podłogi przez Kurta. Zbielałe palce chłopaka zaciskają się wokół drobnej szyjki, a troll wydaje z siebie tak desperackie i smutne charczenie, że pozostałe od razu wyrywają się z szoku po ujrzeniu broni w dłoniach Edel. Pozostałe kobaloi wydają z siebie ni to pisk, ni to krzyk, coś idealnie pomiędzy.
– Toooooo… zobaczymy się później! – krzyczą prawie jednogłośnie, gdy podduszony kobalos zmienia się w kupkę złotego pyłu, który Kurt strzepuje z dłoni.
Potwory rzucają się do desperackiej ucieczki, Edel próbuje powstrzymać je kopnięciem glanem, ale one są aż dziwnie zwinne i szybkie jak na tak pokraczne stworzenia. Jeden odwraca się i gra palcami na nosie, drugi wystawia do herosów język. Edel biegnie za nimi, już nie utrzymuje iluzji pilum, a skupia się na tym, żeby nie pozwolić im na zwianie bez oddania im ich broni.
Przynajmniej to miała w planach, bo nagle zalicza bolesne zderzenie z podłogą, poślizgnąwszy się na rozlanym oleju do smażenia frytek. Odruchowo próbuje podeprzeć się dłońmi i podnieść, najpierw rzeczywiście nic nie czuje, a potem przeklina zbyt głośno jak na siebie, gdy po wnętrzach jej dłoni rozlewa się ból. W panice próbuje jak najsprawniej wstać, gorąc rozlewa się nie tylko po jej dłoniach, ale też po przedramionach, nogach i plecach, a Kurt, jak gdyby nigdy nic, przechodzi obok niej (jakby przed chwilą wcale mu nie pomogła), przezornie zwalniając, żeby samemu przysmażyć co najwyżej podeszwy swoich butów.
Dopóki kobalos nie rzuca w jego kolano podebranym z jednego ze stołów stojakiem na serwetki.
Edel wreszcie podnosi się, cała ociekająca tłuszczem, spocona i poparzona, i najpierw patrzy na próbującego podnieść się Kurta, a potem z lekką frustracją podaje mu dłoń, równocześnie krzycząc:
– Dorian! Nie pozwól im uciec!
Chłopak po raz kolejny wystawia do niej środkowy palec.
– Pierdolony troll – mamrocze Kurt, chwiejnie stając obok niej.
Edel rozgląda się po restauracji, żeby znaleźć te głupie stwory. Dostrzega trzepiącego łbem Terminatora, w którego szczękach najpierw znajduje się potwór, a potem pył. Drugiego z pozostałych kobaloi trzyma kelner-centaur i nawet z tej odległości Edel i Kurt są w stanie usłyszeć wykrzykiwany przez niego monolog wściekłej nauczycielki z podstawówki o tym, że zapłaci za ten wylany olej, że co on sobie myśli, gości mi straszysz, gówniarzu, obym cię tu nigdy więcej nie widział.
Terminator podbiega do dwójki herosów, zadowolony merdając ogonem. Na podłogę wypluwa obśliniony zegarek, złożoną jak harmonijka włócznię i swoją obrożę, nieidealną kopię tej, którą ma na karku. Tę obrożę chwyta i z dumą składa na kolanach Doriana.
– Świetnie. Teraz tylko rozwiążemy Johna i się stąd zwijamy. Do Obozu. Któryś z was umie prowadzić? – pyta Edel, jej zmęczony wzrok wędruje z Kurta na Doriana i z Doriana na Kurta.
– Nie – prosto odpowiada Kurt.
– Nie – równie prosto dodaje Dorian.
– Ja też nie. – Poddaje się Edel. – Coś wymyślimy – decyduje, o ile można nazwać to decyzją, po czym wraca do toaletowego korytarza.
Podnosi porzucone na podłodze klucze, otwiera damską łazienkę. Na podłodze siedzi skulony mężczyzna z pokaźnym piwnym brzuszkiem, łzami w oczach i kneblem w ustach, bezsilnie przywiązany do kaloryfera.
– Niech pan sekundę poczeka – mówi do faceta, po czym na szybko szoruje dłonie na tyle, nóż co chwilę nie wyślizgiwał jej się z palców. Lekko krzywi się z bólu, gdy woda uderza w poparzoną skórę, ale zaciska zęby i myśli, że przeżyła gorsze obrażenia. W drzwiach łazienki staje Kurt, rzuca coś o byciu ekstremalnie pomocną, ale ona powoli uczy się, że powinna zawsze ignorować te idiotyczne uwagi.
Wyciąga z kieszeni scyzoryk, po czym przy nim klęka na płytkach, które wyjątkowo jej nie obrzydzają. Co z tego, że są brudne, skoro ona jest brudniejsza niż kiedykolwiek w swoim życiu?
– Niech pan się nie boi, jestem tu, żeby pomóc – mówi, choć jej ton głosu jest daleki od pogodnego i miłego. Najpierw delikatnie wyciąga mu knebel z ust i już ma się przenieść do rozwiązywania sznurów pętających jego kostki i nadgarstki, gdy on wypala:
– TAMTEN FACET UKRADŁ MOJĄ CZAPKĘ TEXAS LONGHORNS!!!
– Przepraszam co.
– MOJĄ CZAPKĘ!!!
– Ja… okej, znajdziemy – mamrocze Edel. To jak opieka nad dzieckiem. Kolejnym. Tym razem rozhisteryzowanym, nie rozwydrzonym.


────
[1900 słów: Edel otrzymuje 19 Punktów Doświadczenia]

poniedziałek, 16 listopada 2026

Od Arnar CD Dahlii — „W jakie gry gramy? Tak.”

Poprzednie opowiadanie

LATO V

– AŁA, fryzurę mi zniszczysz! – krzyczy Arnar, oczywiście nie mając na myśli swoich naturalnych włosów, które zawsze układają się w coś nazywanego „artystycznym nieładem” przez bardziej wyrafinowanych obserwatorów, a „sianem na głowie” przez okoliczne babcie i dziadków. Hermesiątku chodzi o profesjonalnie wystylizowane turkusowe pukle, które, pomimo całkiem imponującego wzrostu Arnar, sięgają mu zaledwie do talii. Trochę rozczarowujące, jak tak spojrzeć na personę Hatsune Miku.
Nie zmienia to faktu, że swojej nowej peruce Arnar czuje się absolutnie fenomenalnie. Ukradło ją niesamowicie zgrabnie, bo też nie była szczególnie mocno przymocowana do głowy lesbijskiej cosplayerki ubranej w strój o wszystkich odcieniach lesbijskiej flagi (nie tej najpopularniejszej, tej najnowszej, różowo-biało-zielonej), co w pewnym sensie stanowiłoby ciekawy, może nawet imponujący widok, gdyby nie niepasująca kolorystycznie peruka klasycznej Miku. W ręku trzymała replikę labrysu (również w kolorach lesbijskiej flagi), absolutne przeciwieństwo najczęstszego rekwizytu fanów vocaloidów, to znaczy czosnku dętego. Arnar chwilę zastanawiało się, czy tego też jej nie podkraść, ale stwierdziło, że prędzej zauważyłaby zniknięcie ogromnego labrysu znajdującego się w polu jej widzenia, niż perukę, którą tak łatwo dało się zsunąć z jej głowy. Może tylko zrobiło się jej trochę lżej, ale nie potrafiła stwierdzić, czemu.
Arnar na szybko poprawia perukę, spod której miejscami wystają blond kosmyki. Kilka lesbijek wokół wzdycha i mamrocze: „Biedaczka, pewnie jej włosy wypadają od chemii. Wpłaciłabym jej na zrzutkę na lepszą perukę…”. Jego to nie rusza, może nawet tego nie słyszy, bo w tym momencie głównie skupia się na zarzutach Dahlii, które, bądź co bądź, zaczynają być coraz poważniejsze. Krzywy uśmiech Arnar robi się jeszcze bardziej krzywy niż zazwyczaj, jakby dziwnie wymuszony i nieszczery, ale udaje mu się nie stracić głowy.
– Dobra, jasne, wytłumaczę wszyyyyyściuteńko, tylko najpierw – wskazuje w tam, gdzie widać lekkie przerzedzenie tłumu świętujących swoją radykalną homoseksualność kobiet – idziemy, siostry!
– Siostry? – duka zbita z tropu Dahlia.
– Słuchaj, Peter, to znaczy Petra, był…a zagubioną malutką i młodą dziewczynką, która zgubiła się pośród ogarniętego patriarchatem świata i pielęgnowanej w jej wnętrzu zinternalizowanej mizoginii powiązanej z przewlekłą depresją i nienawiścią do siebie, którą pomyliła z dysforią płciową, i z tego wszystkiego wyzwoliła się dzięki ruchowi Labrysowych Dziuni i teraz powróciła do swojego poprzedniego, a tak właściwie to powinnom powiedzieć prawdziwego, ja – pokrętnie i bardzo szybko wyjaśnia Arnar, a zrozumienia tego potoku słów nie ułatwia aktywne przeciskanie się całej trójki przez skandujący i śpiewający tłum. Dahlia nie zadaje żadnego pytania, może stwierdza, że po prostu lepiej odpuścić temat, ale Pęcisław czuje potrzebę dodania swoich trzech groszy do wypowiedzi Arnar:
– To jest, przeszedłam detranzycję.
Arnar kiwa głową z miną tak poważną, że gdyby nie kuriozalna sytuacja, w jakiej znajduje się cała trójka, można byłoby pomyśleć, że Pęcisław naprawdę odkrył siebie na paradzie lesbijskości, kobiecości i wszystkiego, co związane z estrogenem i macicami.
Wreszcie herosom i satyrowi udaje się bezpiecznie wydostać z nieustannie płynącej przed siebie różowej masy członkiń radykalnych społeczności, mało kreatywnych, powtarzalnych sloganów i morza przekonań o tym, że kobiecość wiąże się z nieustannym bólem, cierpieniem fizyczno-psychicznym i miesiączkowaniem. Arnar niesamowitą ulgę sprawia wydostanie się z tamtych cholernych szpilek, które totalnie nie są w jego rozmiarze, już go obtarły w kilku miejscach i prawdopodobnie prawie złamały jeden z palców u stopy, ale na szczęście tylko prawie. Gdy Arnar staje na absurdalnie czystym nowojorskim chodniku w samych skarpetkach, dopiero teraz zdaje sobie sprawę, że nie ma pojęcia, gdzie zostawiło swoje trampki, ale tych pożyczonych od jednej z dziewczyn szpilek nie założy już nigdy w życiu, nawet jeśli któryś z napotkanych przez niego potworów będzie miał kink oglądania swoich ofiar tańczących kan-kana w butach na dwunastocentymetrowym obcasie, więc spróbuje przekonać Arnar, że to sprawa życia i śmierci i jeśli pokaże swoje nogi w krwistoczerwonych szpilkach, to może uniknie przeobrażenia się w bezkształtną masę tego samego koloru, co te buty.
– No – oznajmia Arnar z niepewnym entuzjazmem – to teraz…
– Teraz możesz mi wszystko wytłumaczyć – wcina się Dahlia, zanim Hermesiątku uda się wypuścić z ust kolejny, dziwny pomysł na dalsze dzisiejsze aktywności, których oboje odbyli zbyt dużo. Może nie Pęcisław. Pęcisław dalej jest chętny. Niekoniecznie wie, na co, ale jest.
– Nie no, Dahlia, to są trochę prywatne sprawy – odpowiada Arnar, zawijając sztuczne niebieskie włosy na palce. Pożyczone szpilki zostawia gdzieś na chodniku, może komuś się poszczęści i je znajdzie, nawet jeśli nie będzie to ich prawowity właściciel. – Priorytetem byłyby jakieś buty, nie wydaje ci się?
– Arnar – mówi Dahlia tonem trudnym do określenia, bo jest w nim szczypta ostrości, a szczypta: „Pamiętasz, jak opowiedziałam ci o moim związku z czasów Obozu i mnie do tego zmusiłoś tarzaniem się po podłodze? Nie każ mi tego robić”.
– Dobra, jeju, nie spinaj się tak. Złapały mnie moje problemy walentynkowe – wyznaje z głupkowatym uśmiechem przyklejonym do twarzy i obserwuje, jak twarz jego przyjaciółki przestaje przedstawiać spiętą frustrację i ukazuje światu oburzone zaskoczenie. – Wiesz, to jest długa historia, ale ogólnie coś komuś ukradłom i ten ktoś się zdenerwował, porwał mnie, blablabla, zjadłom sobie kiełbasę, zadzwoniłom do ciebie butelką z supermarketu, więc ta tęcza była wiesz, marna taka i wsiadłom w pierwszy autobus, który by mnie wywiózł z tego zadupia, a kierowca miał taką głupią tę tabliczkę, ciemną i bez kontrastu, że stwierdziłom, że przecież jakoś przejedzie przez centrum Nowego Jorku. Prędzej czy później. No i miałom rację. I tyle. – Wzrusza ramionami po zalaniu Dahlii tą niezdrową ilością informacji, równocześnie ciągle rozglądając się za jakimś klimatycznym i zachęcającym sklepikiem z obuwiem. Udaje mu się go znaleźć gdzieś pod koniec wypowiedzi, więc sekundę po tym, gdy kończy, nie dając Dahlii czasu na odpowiedź, gwałtownym ruchem wskazuje uchylone drzwi do lokalu i krzyczy: – Tam kupimy mi buty!
Po czym wbiega do sklepu na bosaka, w poplątanej peruce i swoich dwóch różnych, ubrudzonych ulicznym kurzem skarpetkach. Sprzedawca omiata go wzrokiem, zacina się w połowie pogodnego: „Dzień dobry” i chyba debatuje ze sobą czy nie zadzwonić na policję. Sceptycznie unosi brew, gdy za nim do środka wkracza kobieta tak wysoka, że w wejściu dla pewności lekko pochyla głowę i istota męsko-chłopięca, trudno określić, która ukradkiem próbuje przeżuć resztki aluminiowej puszki.
Pierwszy odzywa się Pęcisław, przerywając niezręczną ciszę pytaniem o wkładki do butów wiszące za sprzedawcą:
– Za ile te tamte? Smacznie wyglądają.


────
[1000 słów: Arnar otrzymuje 10 Punktów Doświadczenia]

niedziela, 15 listopada 2026

Od Kurta CD Doriana i Edel — „Serve the Servants”

Poprzednie opowiadanie

WIOSNA IV

A jak myślą? Co Kurt o tym myślał? Och, Kurt myślał o wielu rzeczach naraz i jeszcze więcej rzeczy, niekoniecznie przemyślanych i eleganckich, cisnęło mu się na usta.
Przede wszystkim myślał o tym, że życie bardzo go testuje, podkładając mu restaurację McDonald's pośrodku niczego. Nie chodziło nawet o sam aspekt tego, jak nierealne wydawało się to, że był otoczony kopytnymi pracownikami w czerwonych koszulkach. Chodziło mu o to, że najchętniej zjadłby te nuggetsy razem z pudełkiem, ale jego ostatki zdrowych zmysłów i silna wola przypominały mu, że — jeszcze raz — SĄ W RESTAURACJI MCDONALD'S POŚRODKU NICZEGO. W dodatku w takiej, gdzie wszędzie kręciły się centaury, a człowiek, który ich tutaj przywiózł, nagle zaczął zachowywać się dziwnie, zupełnie jakby wrócił z toalety z dodatkowymi dwiema komórkami mózgowymi. Komórkami mózgowymi nieskalanymi amerykańską kulturą i meczami Texas Longhorns. Kiedy ostatni raz sprawdzał, centaury były dzikimi imprezowiczami okazjonalnie mordującymi przeszkadzających im śmiertelników, a nie dżentelmenami o wyrafinowanym, amerykańskim podniebieniu. Nikt im nawet nie wytłumaczył, dlaczego John Johnson ich tutaj ściągnął, ale życie nauczyło Kurta, że takie propozycje zazwyczaj kończyły się próbą przerobienia go na półboga w sosie własnym. 
Zebrało mu się na mdłości, kiedy centaur siedzący przy najbliższym stoliku wgryzł się w swojego burgera. To mięso równie dobrze mogło być zmielone z półbogów, którzy trafili tu przed nimi. 
Z tej właśnie okazji w myślach wyklął Edel i Doriana. Nie wiedział do końca, z jakiego powodu ich przeklina — przez brak silnej woli, to na pewno. Pytanie brzmiało, czy denerwował go ich brak silnej woli i w związku z tym narażenie się na otrucie albo inną boską sraczkę, czy brak silnej woli, którą Kurt niestety jeszcze posiadał, a wolałby nie, bo okrutnie burczało mu w brzuchu i chciałby beztrosko zjeść dwadzieścia nuggetsów. Łatwiej było mu wyładować swoją złość przerzucając całą winę na Edel i Doriana.
Uśmiechający się promiennie centaur przyniósł do stolika ich zamówienie. Kurt omiótł wzrokiem żałosną sałatkę Edel. Kto normalny szedł do McDonalda i zamawiał sałatkę? Odwrócił się do Doriana, w myślach zrobił rachunek sumienia na wypadek, gdyby miał zostać otruty, gniewnie chwycił napój brata i pociągnął solidny łyk zimnej Coca Coli. Nie smakowała inaczej, co z jakiegoś powodu jeszcze bardziej go zirytowało. Smakowała jak absolutnie zwykła, rozwodniona cola, którą można było dorwać w każdym tego typu fast foodzie. Żadnego znaku, że ktoś próbował ich otruć, a przynajmniej po tych kilku sekundach Kurt nie czuł, żeby jego wątroba obumierała.
Edel podjęła dyplomatyczną dyskusję z Johnem Johnsonem, grzebiąc w sałatce swoim drewnianym widelczykiem. Kurta niekoniecznie interesowało kim do diabła był Amerykanin. Był kimś, kto kłamał, nie trzeba było być dzieckiem Invidii, żeby móc to wyczuć. Edel nareszcie się do czegoś przydawała, zajmując go rozmową. Kurt mógł w tym czasie paranoicznie rozglądać się po pomieszczeniu i ruszyć łbem, czy ciężka atmosfera w restauracji była spowodowana obrzydliwą ilością tłuszczu we frytkownicy, czy Mgłą. Rozpraszało go chrupanie Terminatora, który pochłaniał swoje dwa pudełka nuggetsów, głaskany pod stołem tłustymi palcami Doriana. Dorian, jakże higienicznie, tymi samymi palcami potem pakował sobie burgera do ust.
Jeszcze raz, co Kurt o tym myślał? Że mieli absolutnie przejebane. Że nie mieli nawet dokąd uciec i z dwojga złego chyba wolał walczyć ze stadem centaurów w klimatyzowanym McDonaldzie, niż wyjść znowu na to słońce. Że czuł, że coś jest nie tak, ale nie potrafił zidentyfikować źródła problemu, chociaż był przekonany, że odpowiedź znajduje się tuż pod jego nosem. Że wiedział, że coś zaraz wybuchnie, ale nawet pomimo tylu znaków ani Dorian, ani Edel, ani nawet on nie zaczęli jeszcze uciekać. 
Może powinien się rozejrzeć. I tak jako jedyny nie jadł i nawet nie mógł już dłużej patrzeć na jedzenie, bo jego żołądek prosił go o litość, a silna wola była na wyczerpaniu. Edel i Dorian mogli zagadać towarzystwo, podczas gdy on pomyszkuje w poszukiwaniu tajemnego przejścia do labiryntu albo przynajmniej jakiegoś dowodu, że centaury próbują mu zrobić krzywdę. Wystarczyłby mu na przykład dowód w postaci sali tortur w kiblu.
Bez słowa wstał od stolika. Nie czuł potrzeby, żeby wyjaśniać innym, gdzie idzie, ale nie przemyślał, że inni będą potrzebowali takiego wyjaśnienia.
— A ty gdzie? — zapytał Dorian.
— Do kibla — odmruknął.
— Nasze toalety są obecnie zamknięte. Remont — odpowiedział szybko John Johnson. 
Kurt zmarszczył brwi.
— To gdzie niby sikają pracownicy?
Zapadła między nimi kilkusekundowa cisza, podczas której Kurt słyszał dudnienie własnego serca, oblizywanie pyska przez Terminatora, harmider centaurów za sobą i stukanie kopytami. 
— To… specjalne toalety. Dla centaurów.
— Centaury chyba nie mają jakichś super specjalnych kibli, które różniłyby się od innych kibli pod względem korzystania?
Odchrząknięcie Johnsona.
— Zaprowadzę cię.
— Sam trafię.
— Nie, nie. Potrzebny jest klucz. Do szatni dla pracowników.
Kurt uniósł brew. Wszystkie zmysły w jego ciele biły na alarm. Kiedy był mały, dorośli powtarzali mu, żeby nie brał cukierków od obcych ludzi i nie chodził z nimi oglądać kotków w piwnicy, a nawet pomimo tylu wartościowych lekcji, Kurt z własnej woli pchał się w sytuacje tego typu.
John Johnson zachwiał się, wstając od stolika. Mgła wokół niego zawirowała. Kurt przepuścił go przed sobą, żeby zachować złudne poczucie kontroli. Przez chwilę miał odwrócić się i wykonać do Edel lub Doriana jakikolwiek znak, który przekazałby im, żeby byli czujni, ale ostatecznie uznał, że lepiej poradzi sobie sam. W jego mniemaniu tamta dwójka i tak do tej pory nie wykazała się żadną przydatnością.
Minęli rozsypane na podłodze frytki i centaura kłusującego po zmiotkę. Minęli stolik, przy którym centaury walczyły na papierowe flagi z logo McDonald's, posługując się tekturowymi patyczkami jak mieczami. Skręcili w boczny korytarz, w miejscu pozornie osłoniętym przed resztą restauracji. Drzwi, obok których przechodzili, należały do schowka na miotły, szatni dla pracowników i toalet męskich i damskich.
— MMM! MMP-H!
Kurt odwrócił się w stronę źródła dźwięku. Nie miał złudzeń, że odgłosy te wydawały się dziwnie ludzkie. John Johnson odkaszlnął, jakby chciał je zagłuszyć, po czym zaczął poklepywać się po kieszeniach, performatywnie mamrotać do siebie pod nosem i brzęczeć kluczami.
— MMMMMMMM! MMMM-MHM!!!
— EKHEM. — Udawany atak kaszlu. — O, tu są klucze. Poczekam tu na ciebie, żeby zamknąć drzwi, jak już wyjdziesz.
— Jest pan pewien, że te toalety dla klientów są zamknięte? Ktoś chyba jednak z nich korzysta.
— Nikogo tu nie ma poza centaurami — zapewnił John Johnson.
Był jeden wybitnie skuteczny sposób, żeby przekonać się, czy jego wróg był potworem, czy faktycznie człowiekiem. Cesarskie złoto przenikało przez śmiertelników jak przez chmurę. A przez potwory… cóż, byli w dogodnym miejscu, żeby zatuszować morderstwo, dopóki centaury się nie zorientują z czyjejś nieobecności. Wyuczonym ruchem sięgnął do pasa, gdzie w pochwie zawsze spoczywała jego złożona włócznia. 
Jego palce zetknęły się tylko z powietrzem. Złapał za materiał paska.
Stojąca przed nim istota zachichotała. Potrójnie. Dziwnym, nakładającym się na siebie śmiechem, jakby Kurt słyszał chichoty kilku różnych osób na raz. Nie miał czasu się nad tym zastanawiać, bo w myślach szukał czegokolwiek, co mogłoby zastąpić mu broń.
— Tego szukasz, półbogu? — zapytała istota, wyjmując zza pleców jego sarissę i machając nią przed oczami Kurta. Drugą ręką pstryknęła palcami.
Kurtowi zawirowało w głowie, kiedy Mgła opadła w jednym momencie. Istota nie była jedną istotą — John Johnson, który zaprowadził go do toalety, był w rzeczywistości trzema niziutkimi kreaturami ułożonymi na sobie. Pierwszy stwór, służący jako nogi i równocześnie rusztowanie dla reszty, był najbardziej krępy. Wszyscy byli łysi, mieli podłużne, elfie uszy i nosili przepaski biodrowe rozmiaru, który ledwo zasłaniał ich arsenał.
— Trolle? — wymamrotał Kurt bardziej do siebie niż do nich.
— TROLLE? JAKIE ZNOWU TROLLE?! — pisnął środkowy stwór.
— Kobaloi! Jesteśmy kobaloi! 
Absolutnie nic mu to nie mówiło.
— To wszystko przez tego cholernego Herkulesa — skarżył się najwyżej siedzący kobalos. — Skąd mieliśmy wtedy wiedzieć, że okradamy najważniejszego herosa w historii? A on nawet potem nie chciał o nas mówić. O tym wypatroszonym lwie, jasne. A co z nami? To, że okradliśmy go podczas snu, nic dla niego nie znaczyło?
— MMMMMMMP-MHMH! — zabulgotał zakneblowany (prawdziwy) John Johnson za drzwiami.


Edel?
────
[1276 słów: Kurt otrzymuje 12 Punktów Doświadczenia]

sobota, 14 listopada 2026

Od Sony CD Niketasa i innych — „Szybcy i Wściekli”

Poprzednie opowiadanie

Sony przegrzebywało regał przepełniony poukładanymi w niedbałe sterty instrumentami, niektórymi bezpiecznie odpoczywającymi w futerałach i takimi, które rzucono na półki ot tak, bez najmniejszej próby odłożenia ich tak, żeby na pewno nikt ich nie strącił i nie uszkodził. Podczas prowadzonych przez Sony poszukiwań, kilka harmonijek ustnych, gwizdków i pałeczek perkusyjnych beztrosko uderzyło w podłogę, czasem głośno stukając. Wreszcie znalazło to, czego szukało – zakopaną pod kilkoma kalimbami i stertą fletów ogromną pozytywkę. Była ciężka, mosiężna i bardzo stara, nakręcana rzeźbioną, drewnianą korbą.
– Znalazłom! – oznajmiło uradowane i położyło instrument na stole roboczym, zakrywając plany, które usilnie próbowała przedstawić im córka Hefajstosa. Teraz przewróciła oczami i skrzyżowała ramiona na piersi, bardzo wymownie mówiąc: „Mam was, idioci, absolutnie dość”.
– Co ona gra? – zapytał jeden z braci Sony, a ono, bardzo dumnie, zaczęło kręcić korbą. Uznało to nie tylko za lepsze rozwiązanie, niż rzucenie nazwą utworu, ale też najlepsze wyjście z sytuacji, bo absolutnie nie wiedziało, jaką melodię wyryto na walcu.
Pozytywka obracała się powoli, cienkie blaszki zahaczyły o pierwsze dźwięki i wszyscy w domku mogli usłyszeć pierwsze takty tajemniczej melodii. Była wesoła, absurdalnie wręcz wesoła i może właśnie przez tę wwiercającą się w uszy radość wszyscy momentalnie ją rozpoznali.
– Sorry, ale kto na takim czymś – córka Hefajstosa wskazała na tę nadzwyczajną pozytywkę – nagrał „Barbie Girl”?
– Czysto teoretycznie, to nie nagrał, na to się nie nagrywa – skorygował ją Inti, który był absolutnym ekspertem w kwestiach instrumentologicznych.
– To chyba nie jest takie stare, jak myślałom, że jest – przyznało Sony bez cienia skruchy. – Ale wciąż jest idealnie głośne. Weź to wkomponuj w nasz rydwan, tak żeby grało, jak będziemy jechać! – Przesunęło pozytywkę do córki Hefajstosa, która wpatrywała się w niego z przerażeniem.
– Wy sobie ze mnie jaja robicie – wymamrotała.
Nikt nie musiał upewniać jej, że była w błędzie – wystarczyły ich poważne, wyczekujące spojrzenia, którym nie mogła odmówić.


Obóz Herosów?
────
[300 słów: Sony otrzymuje 3 Punkty Doświadczenia]

Od Niketasa CD Weroniki — „Szybcy i Wściekli”

Poprzednie opowiadanie

W domku jedenastym ekscytacja wylewała się oknami razem z tymi, którzy postanowili uciec od pracy i wrócić na gotowe. Niketas nie pilnował rodzeństwa tak rygorystycznie, jak zazwyczaj – koncentrował się na projektowaniu rydwanu, nie na kontrolowaniu zamków, zajęciu kompletnie bezsensownym, gdy większość dzieci Hermesa potrafiła te zamki mistrzowsko otwierać (nie Niketas, co dodawało mu powodów na wykorzystywanie Ulferta).
Problem w tym, że Hefajstosiak, którego dostali, nie słuchał Niketasa. Dosłownie, bo zamiast założyć ten cholerny aparat, co chwilę tłumaczył coś na migi albo zapisywał obliczenia i dumnie pokazywał je Niketasowi, który wykonał je już dziesięć razy, za każdym razem trochę zmieniając którąś ze zmiennych, żeby osiągnąć optymalny wynik.
– Trzymaj – rzucił, uderzając kartką w Mihala. Ten odwrócił się zdezorientowany i znowu coś tam pokazał. Niketas uśmiechnął się przemiłym uśmiechem, po czym powiedział głośno i wyraźnie: – BIEEEERZ TTTOOOO. IIIIIIIINSTRRRRRUUUUUUKCYYYYJAAA.
– Niketas – upomniał go Ulfert, któremu wydawało się, że coś zyska, jak parę razy powtórzy jego imię.
– Braciszku, a ty nie miałeś rysować naszego dzieła? Ja tutaj, z naszym kochanym panem technicznym – (kochany pan techniczny usilnie próbował rozczytać instrukcyję) – próbujemy sprawić, żeby to cacko było stabilne, aerodynamiczne i w ogóle zjawiskowe, więc ty się skup na tym, co robisz najlepiej… Chociaż… może byś się do czegoś rzeczywiście przydał i spojrzał, co inne domki wymyśliły, hm?
– Przepraszam?
– Tak tylko, wiesz, rzucisz okiem, co nie? Takie przeszpiegi, ty się na tym znasz.
Ulfert westchnął, ale posłusznie rzucił ołówek na swoje niedokończone rysunki i wyszedł z domku. Przybijający kółka do stelażu Ashton pomachał mu na pożegnanie i rzucił coś o uwalnianiu się od przymusowej, niewolniczej pracy.
Mihal postukał Niketasa w ramię, żeby pokazać mu kartkę z wiadomością, że naturalna siła tarcia nawierzchni, po której będą się poruszać i przeciętna siły konia lub pegaza nie pozwoli im na rozwinięcie takiej prędkości. Niketas wzruszył ramionami i nabazgrał: „To coś wymyśl, psiamać”.


Obóz Herosów?
────
[300 słów: Niketas otrzymuje 3 Punkty Doświadczenia]

Od Weroniki — „Szybcy i Wściekli”

Na spotkaniu grupowym zapadła decyzja: czas na rydwany. Odkąd Labirynt się otworzył i Obozy utrzymywały komunikację, ciężko było się nie dowiedzieć o grach terenowych, jakie miały dzieciaki z Jupitera. Większość grupowych przeforsowała ten barbarzyński sport, już nie mówiąc o tym, że zignorowali jej propozycję, jaką była debata oksfordzka. Oraz zawody ze szlachetnej szermierki.
Ze względu na przewagę Domku nr 9, wprowadzili poprawkę — każda drużyna miała przydzielonego dzieciaka Hefajstosa. Weronika, mrucząc pod nosem inwektywy w kierunku gier dla zwierząt i Niketasa, zapisywała skrzętnie regulamin. Mieli tydzień na stworzenie rydwanu, trening koni/pegazów a Chejron wytyczał trasę. Zasady były względnie proste: należało umożliwić przejazd innym rydwanom. Można było je uszkodzić, ale nie na tyle, żeby nie nadawały się do dalszej jazdy. Woźnica był nietykalny, konie zresztą też. Nie było limitu osób na rydwanie. Grecki ogień został zabroniony. Zastanawiała się, czy trzeba było zapisywać o niezabijaniu innych, ale dla świętego spokoju to zrobiła. Wygrana przypadała rydwanowi, który przekroczył linię mety po trzech okrążeniach. W przypadku remisu coś się wymyśli.
Weronika rozłożyła w domku rysunki technicznie i kalki, a jej rodzeństwo usadowiło się dookoła nich. Wszystko było zaplanowane, co do centymetra, wprowadzono także małe nowinki od Hefajstosiaka.
Znaleźli bazę pod rydwan i zaczęli montować ścianki. Weronika krążyła dookoła niczym inspektor. Kusiło ją zajrzeć do innych domków, ale wyjątkowo przytomnie stwierdziła, że nie warto. Szczególnie nie miała zamiaru zerkać za Domek 10, który nie mógł się odczepić od niej po tym nieszczęsnym nożycowaniu. Ostatnio wspomnieli coś o chęci do szykowania jej całunu na misję i koniecznego wyszycia na nim nożyczek, co było ostatnią jej słomką.
— Rydwan „Tołstoj”? A może „Achmatowa”?
— Weronika, daj już spokój. — jęknął jej brat Maur.
— A co wy byście chcieli w takim razie? — trochę się obraziła.
— Co powiesz na Panathinaikos? Jak klub sportowy!
Zamyśliła się.
— Brzmi szlachetnie i nawiązuje do matki. Akceptuję.


Obóz Herosów?
────
[300 słów: Weronika otrzymuje 3 Punkty Doświadczenia]

piątek, 13 listopada 2026

Od Ricky'ego CD Kuźmy — „I was thinking… maybe you and I should partner up?”

Poprzednie opowiadanie

JESIEŃ IV

— Ciemno wszędzie, głucho wszędzie, co nie? Co to będzie, co to będzie… — mamrotał Ricky, ciągnąc Kuźmę przez mroczny las. Chociaż wcale nie było głucho — przestrzeń dookoła nich była pełna trzasków, jęków i szeptów wszystkiego, co wśród drzew obecnie przebywało. Albo w nich. Obu półbogom dzwoniło w głowie echo zdzierającej korę z gardła przy krzyku driady. Zagrożenie pojawiło się tak szybko i niespodziewanie, że nie miał czasu wyjąć nawet swojej fiolki odpędzającej leśne duchy. Choć pewnie — przyznał po namyśle — odpędzała wyłącznie krasnoludki, jeśli w ogóle. I pewnie nie takie agresywne…
W swoim małym, męskim móżdżku chciałby przyznać zwycięstwo i pokonanie (?) dębowej kobiety sobie. Lecz te parę sekund ciszy i niewyobrażalny wrzask nie były raczej bezpośrednio powiązane z żadnym przedmiotem, którym Ricky starał się rozpocząć odwet na atakującej. To było logiczne. Skoro nie on, to Kuźma, która właśnie odcinała mu krążenie w prawym ramieniu. Kuźma uratowała ich obu dupy. I było to naprawdę po niej widać — znaczy, pewnie byłoby widać, gdyby cokolwiek było widać w tym gąszczu. Ale ciążyła na ramieniu chłopaka strasznie, jej wyczerpanie było wyczuwalne.
— Słyszeliście to? — szeptały ocierające się o siebie gałęzie i liście.
Ich szelesty łaskotały spoconych herosów z ciekawością. Tak wolał to interpretować Ricky. Na razie las pozwalał im zawrócić i zostawić w tyle krzyczącą driadę z ołowianą trumną. Chemik złapał się na czymś, czego nigdy by się po sobie nie spodziewał. Wymawiał słowa modlitwy — tak można by eufemistycznie określić mamrotanie pod nosem imienia jego ojca i próśb o bezpieczny powrót do Obozu Jupiter. Chaotycznych próśb, przerywanych, kiedy Ricky brał głęboki wdech, prawie potykając się o jakiś korzeń — ale najwyraźniej Merkury trzymał jego stopę, bo jak dotąd przesuwali się po lesie bez nowych kłopotów. Żadnych nowych liściastych czy iglastych kobiet, pomstujących za tartaki i autostrady.
— Nie, ja nie słyszę, może to wiatr — zaczynały się przekomarzać drzewa, kiedy gęstwina zaczęła się już rozrzedzać.
— Że mi się przesłyszało? — zahuczała wysoka sosna.
— Ale słyszysz coś teraz? — odpowiedziało niskie drzewko, które prawie rozdeptał syn Merkurego, ale udało mu się w ostatniej chwili skręcić.
Może Ricky chciał to słyszeć, ale faktycznie, krzyk driady jakby zelżał. I może był naprawdę tylko echem, tak samo jej twarz wykrzywiona nienawiścią wypalona na jego powiekach.
— Może oni to słyszeli? — komentował dalej las.
— My? Nic, skąd — wypluł z siebie na jednym wydechu półbóg, zanim Kuźma albo zdrowy rozsądek zdołali go powstrzymać przed wchodzeniem w dyskusje z drzewami (kiedy jedno z nich właśnie ich zaatakowało!). Szczęście w nieszczęściu, jego gardło zachrobotało, a większość głosek pozostała bezdźwięczna. Połączywszy to z szybką, nawet na Ricky'ego wymową — nawet dąb czy wierzba o najlepszym słuchu nie miało szansy go zrozumieć.
— Czy on coś wyskrzypiał, czy mi się przesłyszało — zaszeleścił jeszcze świerk, ale zaraz drzewa zmieniły temat.
A dwójka zmasakrowanych herosów w końcu ostatecznie przeszła obok ostatniego pieńka, ostatniej sadzonki i znalazła się na otwartej przestrzeni. Był środek nocy. W oddali migotały światełka Nowego Rzymu — to widział chłopak przez sklejone od potu i błota oczy. Czego nie widział — kałuży, w którą właśnie wepchnął i siebie, i Kuźmę. Pewnie odczułby większy dyskomfort, gdyby suche buty nie były dla niego aż tak odległym wspomnieniem. I gdyby Ricky generalnie nie miał w zwyczaju pokrywać się wszelakiej maści szlamami, maziami i trudnymi do określenia nie tylko w pochodzeniu, ale także konsystencji substancjami.
— Nie w oko! — wymamrotała Kuźma, kiedy chłopak starał się na oślep podnieść ją z błota. Ricky więc schylił się jeszcze bardziej, żeby sięgnąć do kieszeni pod kolanem — i kolejny raz dzięki ci, Merkury, bo ta kieszeń ocalała mimo ataku wściekłej driady. Wyciągnął stamtąd małą latareczkę. Następny z cudów — działała! Świeciła co prawda na niebiesko, co nadawało obu półbogom koszmarny wygląd, ale pomogła Ricky'emu ocenić, gdzie znajdowały się ręce i nogi Kuźmy, żeby nie wyciągać jej z kałuży za włosy. Światełko migało, bladło, trzeba było potrząsać latarką imitującą dinozaura. Chłopak chciał podkręcić jasność pokrętłem z boku, okazało się jednak, że to uruchamiało wgrany ryk tyranozaura (tak przynajmniej podejrzewał, bo plastik wydawał się mieć jego kształt). A reszta dinozaura stopniowo gasła, chociaż mieli przed sobą jeszcze kawałek drogi.
— Zostawiasz mnie tu, czy co?
— A, sorry, już! — wypuścił z ręki już prawie zupełnie ciemną latarkę Ricky, i znowu zapadła ciemność absolutna. Ale zapamiętał mniej więcej położenie Kuźmy na ziemi, więc udało mu się ją podnieść.
Oczy herosa przyzwyczajały się stopniowo do ciemności, zresztą na otwartej przestrzeni nie było aż tak źle. Od kiedy wyszli z lasu, pomagało im światło księżyca. I co im innego zostało, jak nie ślimaczy chód w stronę ambulatorium. Niemożliwy do wykonania krok, a po nim następny, jeszcze gorszy. Ricky czuł tylko pot, błoto i ból we wszystkich częściach ciała. No, i może chłód na nodze w miejscu, gdzie jego spodnie zostały rozszarpane przez driadę. Ale poruszali się do przodu.


Kuźma?
────
[775 słów: Ricky otrzymuje 7 Punktów Doświadczenia]

Od Mikołaja — „Labirynt” [Smellstober]

Tłum w autobusie był tak gęsty i zwarty, że krótka trasa od drzwi do biletomatu przypominała przejście przez krótki, choć zawiły labirynt. W środku było tak głośno, że Mikołaj mógł obrażać niechcącą przyjąć płatności maszynę na głos, a nikt by go nie usłyszał. Nawet zdjął słuchawki. Krzyczenie starszej kobiety skutecznie zagłuszało kłótnię Alexandra Hamiltona i Samuela Seabury.
— Wszyscy zginiemy! — krzyczała, wymachując parasolką. Wszyscy ludzie, którzy stali obok niej, odsunęli się na bezpieczną odległość, mocniej zgniatając przy tym pozostałych pasażerów. — Koniec świata!!!
W jej stronę szedł, a właściwie przeciskał się z wymalowanym na twarzy przerażeniem, mężczyzna. Mikołaj próbował usunąć mu się z drogi, ale przypadkiem stanął komuś na stopie. Usłyszał za sobą głośne przekleństwo. Odwrócił się ostrożnie.
— Przepraszam!
— Głupia, niewychowana młodzież — prychnęła na niego jakaś babcia. — Za moich czasów…
Nie zdążyła dokończyć. Autobus zahamował gwałtownie, a ona poleciała jak długa na podłogę. Mikołaj musiał użyć resztek siły woli, aby nie parsknąć śmiechem. Już miał jej pomóc, ale został zmuszony do przesunięcia się przez kolejną falę ludzi. Kątem oka widział, jak mężczyzna z wcześniej wyprowadza z pojazdu panią z parasolką. Teraz zamiast pasażerów, terroryzowała biednych przechodniów.
Jego uwagę przykuła rozmowa dwóch osób, od paru sekund stojących za nim.
— Naprawdę?! — dziwiła się dziewczyna.
— Naprawdę! — zapewniał mężczyzna.
Mikołaj żałował, że nie usłyszał początku rozmowy. Pewnie facet zapodał niezłą ciekawostkę, a on ją przegapił. Ciekawe, o czym rozmawiali.
— To jeszcze nie jest najdziwniejsze — wtrąciła się jakaś kobieta. Stała przed Mikołajem, ale była tak wysoka, że nie musiała wychylać się na bok, aby spojrzeć na rozmawiającą parę. — Raz, w Nowym Jorku, jadłam pizzę z truskawkami. A jak byłam na Tajwanie, to jadłam pizzę z kuleczkami z bubble tea. Jest bardzo dobra, spróbujcie, jak kiedyś będziecie na Tajwanie.
— Tajwanie? — dziewczyna wbiła zagubiony wzrok w partnera, następnie w obcą kobietę, a na samym końcu w stojącego w środku Mikołaja. Chłopak udał, że jej nie słyszy. — Ale fajnie…
— Gdzie jest Tajwan? — szepnął do niej zagubiony mężczyzna.
— Gdzieś w Afryce — odparła, wzruszając ramionami.
Mikołaj, do tej pory obojętny, spojrzał na nią z zaskoczeniem.
— Co?! — wypalił.
— No a nie? — zdziwiła się.
— W Azji! Obok Chin!
— Chiny! — wykrzyknęła dziewczyna takim tonem, jakby nagle ją oświeciło. Oczy jej się zaświeciły, gdy przeniosła wzrok z Mikołaja na tamtą kobietę. — A jadła pani pizzę z psem?!
— Nie — odparła twardo i wyszła z autobusu.
Kolejny napływ ludzi przyniósł ze sobą kolejne przetasowanie wśród pasażerów. Autobus ruszył, zanim zdążył usłyszeć nową, ciekawą rozmowę, ale ruszył tak gwałtownie, że po podłodze rozsypały się bataty. Właścicielka warzyw uklękła wśród tłumu, a po chwili kilka osób poszło w jej ślady, pomagając.
— Ale grube marchewki! — krzyknęło jakieś dziecko.
— Anuszka rozlała olej słonecznikowy… — usłyszał za sobą Mikołaj. Obrócił się gwałtownie, spodziewając się Weroniki, ale po chwili przypomniał sobie, że przecież jest w Łodzi.
— Chyba rozsypała ziemniaki — odpowiedział ktoś inny.
— Sam jesteś ziemniak! — odgryzła się dziewczyna.
— Twój stary to ziemniak!
— Mój stary nie żyje!
Bataty udało zebrać im się akurat w momencie, gdy autobus zatrzymał się po raz kolejny. W przesuwającym się tłumie usłyszał jeszcze ciekawy fragment dialogu:
— W czym był Cezary Baryka?
— Twoja stara kurwa bryka!
Próbował wypatrzeć rozmówców lub przynajmniej usłyszeć co było dalej, jednak jego uwagę przykuło kolejne pytanie.
— Czym jest, kurwa, kartka w kropki?
Mimo dojrzałego głosu pytającej, Mikołaj spodziewał się zobaczyć dziecko. Kiedy odnalazł źródło pytania, zobaczył rozmawiającą przez telefon dziewczynę w swoim wieku, lub może nawet starszą. Zaśmiał się, ale starał się nie wyglądać, jakby podsłuchiwał.
— Ta głupia baba ma jakieś dziwne oczekiwania wobec nas! — krzyczała dziewczyna. — Skąd ja mam jej wyciągnąć- Nie! Nie mam zeszytu! Po co mi zeszyt w kropki na studiach!
Mikołajowi przeszło przez myśl, aby sięgnąć do torby i wyjąć z niej notatnik. Gdyby nie walczył o każdy centymetr miejsca, poświęciłby z niego kilka kartek. Uważał, że to dobra cena za zobaczenie jej miny, gdy zaskoczona będzie opowiadać o spotkaniu gościa, który wyciąga kartkę w kropki z dupy.
Autobus zatrzymał się na kolejnym przystanku. Tym razem wsiadła do niego grupka pijanych nastolatków. To będzie ciekawe — pomyślał i odsunął się na bok.
Wybrał idealne miejsce, aby stanąć na torze lotu jednej z nowych pasażerek, której nie udało się utrzymać równowagi podczas ruszania pojazdu. Pomógł dziewczynie wstać, a ona uwiesiła się na jego ramieniu i spojrzała w oczy. Mikołaj chciał się odsunąć, ale nie miał gdzie.
— Jesteeeś może konstelaaacją? — zapytała, przeciągając samogłoski.
— Nie, czemu? — skrzywił się.
— Bo zgubiłam się w twoich oczach… — westchnęła, opierając się na nim jeszcze mocniej. — Nie, czekaj, nie tak… to było ooo… o gwiazdach!
Mikołaj złapał mocniej rurkę, próbując jednocześnie utrzymać równowagę w rzucającym autobusie i nie ugiąć się pod jej ciężarem. Przerażony patrzył, jak dziewczyna próbuje zebrać myśli.
— Jeszcze raz! — zapowiedziała. — Masz może mapę?
— Nie? — W panice rozglądał się dookoła, szukając pomocy. Bezskutecznie.
— Bo zgubiłam się w labiryncie twoich oczu… — westchnęła.
— Jakim labi… co?
— Pójdziesz zeee mną na kaaawę? — zapytała, uśmiechając się zachęcająco. A przynajmniej próbując.
— Nie — chciał wzruszyć ramionami, ale niestety jego ramiona nadal były okupowane.
— Dlaaczego nie?
— Nie lubię kawy — odparł obojętnie. Autobus zaczął zwalniać.
Mikołaj pomógł dziewczynie oprzeć się o biletomat i przecisnął się w stronę drzwi. Wyskoczył z autobusu w tej samej sekundzie, w której otworzyły się drzwi. Wziął głęboki wdech wilgotnego, śmierdzącego dymem z kominów powietrza. To było ciężkie dwadzieścia minut.


────
[857 słowa: Mikołaj otrzymuje 8 Punktów Doświadczenia + 13 za event]

Od Kaliny — „Labirynt” [Smellstober]

CW: PAJĄKI

Kukurydza miała trzy metry. Może nawet trzydzieści. Rosła gęsto, tak gęsto, że w niektórych miejscach zrastała się, tworząc nieprzerwane ściany. Jednostajny szum liści, zakłócany był jedynie regularnymi okrzykami przelatujących ptaków. Cała ta monotonia sprawiała, że dziewczynka czuła coraz większą senność. Wiedziała, że nie może tu zasnąć. Za bardzo się bała.
Nie pamiętała, jak tu trafiła. Nie pamiętała też, jak długo tu jest. Nie pamiętała nic. Wiedziała jedynie, że musi iść przed siebie. Musi iść, a w końcu uda jej się wydostać. Może się uda.
Znowu zderzyła się ze ścianą. Każda kolejna ślepa uliczka coraz bardziej pozbawiała ją nadziei na to, że kiedykolwiek uda się jej opuścić ten przeklęty labirynt. Identyczne, zielono żółte ściany doprowadzały ją do szaleństwa, a jej krótkie, ośmioletnie nóżki były coraz bardziej zmęczone. Miała wrażenie, że chodzi w kółko, ale nie miała niczego, co pozwoliłoby jej to potwierdzić. Wszystko wyglądało tak samo.
— Pomocy!
Zatrzymała się i odwróciła głowę w stronę, z której dochodził stłumiony głos. Nie była w stanie go zidentyfikować. A może jej się wydawało? Może to tylko ptaki?
Zawróciła i przyśpieszyła kroku. Lewo, prawo, znowu prawo, prosto. Szła na ślepo, skręcając w korytarze tak, jak wskazywała jej intuicja. Kiedy chciała zawrócić, one zarastały.
— Ratunku!
Rzuciła się biegiem, nie zastanawiając się nad trasą. Głos dochodził z każdej strony. Kalina miała wrażenie, że nie krzyczy człowiek, a te głupie, żółte kolby. Zasłoniła uszy dłońmi, ale głos i tak do niej docierał. Prawo, prawo, lewo…
— Tata?
Stał przed nią mężczyzna. Dziewczynka nie widziała jego twarzy, poza tym spotkała go tylko kilka razy w życiu, lecz nie miała nawet cienia wątpliwości. To był jej ojciec. Stał tyłem, nie zwracając uwagi na córkę.
— Tato! — powtórzyła i rzuciła się biegiem w jego stronę. Przytuliła go, wtuliła twarz w jego plecy i zamknęła oczy. — Tak się bałam, myślałam, że już…
Nie zdążyła dokończyć zdania. Mężczyzna odepchnął ją od siebie, a na jego wykrzywionej twarzy wymalowane było obrzydzenie. Ośmiolatka cofnęła się o kilka kroków i przyjrzała mu się z niepokojem.
— Tato… co się stało? — wyszeptała. Chciało jej się płakać, ale z jej oczu nie wypłynęła ani kropla łez.
— Zostaw mnie, przybłędo — syknął, nawet na nią nie patrząc. Odwrócił się i poszedł przed siebie, a Kalina postanowiła iść za nim. Nie rozumiała, o co mu chodzi.
— Pomóż mi, proszę! — błagała. Złapała go za rękę. — Nie zostawiaj mnie!
— „Proszę! Nie zostawiaj mnie!” — przedrzeźnił ją, wyrywając się z jej chwytu. — Nazywam się Karolinka i jestem szczebioczącą idiotką! — kontynuował, prześmiewczym głosem. — Zamknij się chociaż na chwilę!
Kalina zatrzymała się i zacisnęła małe dłonie w piąstki. Zadarła głowę do góry i patrzyła na niego z tą samą nienawiścią, jak kilka dni wcześniej, kiedy oznajmił, że nie zostaje w domu na jej urodziny. Nawet o nich nie pamiętał.
Nie jestem Karolinka! — chciała krzyknąć, ale nie mogła. Nie była w stanie. Miała wrażenie, że coś zaszyło jej usta, że jeden z liści kukurydzy je zakleił.
— Idź do matki — rzucił mężczyzna i popchnął ją na jedną ze ścian labiryntu.
Dziewczyna wystawiła ręce, aby podeprzeć się o rośliny i odzyskać równowagę. Wylądowała jednak na ziemi, w mokrej kałuży. Otworzyła oczy i pierwszym co zobaczyła, była ściana z tej strony, z której spadła. Dopiero po chwili rozejrzała się i zamarła.
Dookoła niej leżały porozbijane butelki, a odłamki szkła walały się wszędzie, układając się w błyszczący, ostry dywan, odbijający promienie słabego słońca. Gdzieniegdzie rozlana była czerwona ciecz. Krew albo alkohol, a może oba na raz? W jednej z tych kałuż siedziała Kalina.
Było cicho. Ustały wszystkie wcześniejsze dźwięki. Kukurydza, wcześniej kołysząca się, teraz stała w bezruchu, jak drzewa w lesie. Kalina spojrzała w górę. Była pewna, że kiedy ostatnio patrzyła, roślina była dużo niższa. Teraz byłaby w stanie przysiąc, że sięgała nieba. Nieba, które również było czerwone.
Na ziemię ściągnął ją hałas tłuczenia szkła. Podniosła się na równe nogi i zaczęła nasłuchiwać. Chciała uciekać, ale ciało kierowało ją w stronę, z której dochodziły odgłosy. Szła powoli, stawiając bose stopy na ostrych odłamkach. Nie czuła bólu. Nie czuła niczego.
Za zakrętem zobaczyła matkę. Kobieta chodziła w te i z powrotem, kiwając się na boki i podnosząc z ziemi puste już butelki. Każdą z nich przykładała sobie do ust, a kiedy orientowała się, że nic nie ma w środku, rzucała ją na oślep.
Kalina chciała uciec. Chciała zawrócić, wrócić do ojca, albo dalej błądzić w labiryncie sama. Nie chciała na to patrzeć. Odwróciła się, ale za nią wyrosła nowa ściana. Nie było ucieczki.
Następna butelka wylądowała pół metra od głowy dziewczynki, rozbijając się na nowo powstałej ścianie. Kalina odskoczyła i przeniosła przerażony wzrok na matkę. Widziała jej rozmyte spojrzenie. Była przerażona.
— Przestań! — błagała, idąc w jej stronę. — Mamo! Proszę!
Nagle cała ziemia zaczęła się trząść.
— Uciekaj! — wychrypiała jej matka. — Nie patrz!
Kalina żałowała, że nie posłuchała jej od razu. Widziała, jak ciało kobiety zaczyna porastać gęsta, czarna sierść. Widziała, jak wyrastają jej kolejne oczy, a po chwili ręce. Dopiero wtedy rzuciła się do ucieczki.
Biegła po odłamkach szkła, z trudem utrzymując równowagę. Labirynt trząsł się coraz bardziej, a ją doganiał ogromny, włochaty pająk, który jeszcze przed chwilą był jej matką. Nagle dopadła ją fala zmęczenia, a rany na stopach, wcześniej niezauważalne, zaczynały boleć ją coraz bardziej.
Biegła, zataczając się. Wiedziała, że koniec już jest blisko, że śmierć nadchodzi. Uderzyła o coś głową. Nie wiedziała o co, nic obok niej przecież nie było. Poczuła coś na ramieniu. Kątem oka dostrzegła na sobie małego pajączka. Zrzuciła go w panice. Od razu pożałowała odwrócenia głowy. Goniła ją chmara pająków tak gęsta, że nie widać było spod nich ani centymetra szklanego dywanu. Jedne mniejsze, drugie większe, a gdzieś w środku biegł ten, który jeszcze przed chwilą był jej matką.
Poczuła ciężar na plecach. Pająki ją dogoniły i zaczynały na nią wskakiwać. Straciła równowagę pod ich ciężarem i runęła na ścianę, po raz kolejny uderzając głową. Zobaczyła ciemność, ale nadal próbowała walczyć. Na ślepo strącała kolejne pająki, czując, że coraz bardziej ją obłażą. Poczuła dotyk wielkiego odnóża na ramieniu. Złapało ją i potrząsało. Wzięła zamach i uderzyła stworzenie z całej siły.
— Ała!
Kalina podniosła głowę z szyby trzęsącego autokaru. Potarła oczy i rozejrzała się niemrawo. Zajęło jej kilka sekund, aby zorientować się, że siedząca obok niej Tamara trzyma się za nos.
— Uderzyłam cię…? — zapytała sennie. — Jeju, przepraszam…
— Krzyczałaś przez sen! — Tamara założyła ręce na piersi i patrzyła na Kalinę oskarżycielsko.
Kalina chciała coś odpowiedzieć, ale zanim zebrała myśli, wyjrzała za okno. Kierowca szukał właśnie miejsca na zabłoconym parkingu.
— Chodzimy w czwórkę, prawda? — Nagle nad fotelem zobaczyła głowę siedzącego za nią Milosa. — Pierwsi znajdziemy wyjście!
— Wyjście? — Kalina znowu potarła oczy i popatrzyła w okno po drugiej stronie autokaru. Rozciągało się za nim ogromne pole kukurydzy.


────
[1093 słowa: Kalina otrzymuje 10 Punktów Doświadczenia + 13 za event]

Od Blanche — „Labirynt” [Smellstober]

CW: śmierć bliskich wspomniana kilkukrotnie, opisy zawierające krew, złamania i inne urazy, mały fragment o alkoholizmie, aborcja


Z podjazdów mijanych domów pustymi oczami łypią na nią plastikowe kościotrupy i mechaniczne potwory. Tu i ówdzie szarówkę rozświetla dyniowa latarnia, w której wycięto śmieszną minę lub — w domostwach bardziej utalentowanych jednostek — prawdziwe dyniowe dzieła sztuki. Na dzień przed Halloween powietrze zdaje się już pachnieć tanimi poliestrowymi kostiumami i cukierkami. Nie one są jednak jej celem.
Przekracza próg hotelu Marriott. Wita Earla, zaprzyjaźnionego portiera, dzięki któremu korzystanie z wejścia do Labiryntu Dedala jest znacznie łatwiejsze. Schodzi do piwnicy, manewruje pomiędzy stojakami z kostiumami i znajduje świecący na niebiesko znak Dedala.
Wkracza do Labiryntu. Trasę do wyjścia w San Francisco zna dość dobrze, lecz za każdym razem odczuwa ten sam niepokój, gdy kroczy ciemnymi korytarzami, mijając zakręt za zakrętem. Labirynt Dedala zdaje się funkcjonować jak żywa istota, drwiąc z jej pewności i próbując poprowadzić ją ku zgubie. To jednak wciąż najszybszy sposób na pokonanie całej szerokości kraju i dotarcie do Nowego Rzymu. Obiecała Winterowi, że wstąpi do Książek od Cyklopa i poszuka książek dotyczących Amazonek. Po tym, jak z nimi zadarli i co zrobiły Zionowi, oboje są świadomi faktu, że jeśli chcą sami pozostać żywi, powinni poszerzyć swoją wiedzę na temat tego plemienia.
Mogłaby przysiąc, że mimo wszystko podąża właściwą trasą. Pozostaje skupiona, dokładnie liczy zakręty i uważnie obserwuje znajome zmiany w strukturze Labiryntu. Kiedy jednak kamienna ściana, zamiast zmienić się w ziemistą, zazieleniła się jako precyzyjnie przystrzyżony żywopłot, staje jak wryta. Kiedy podnosi głowę, nad sobą, zamiast znajomego sklepienia, ujrzeć może błękit nieba i bijące po oczach słońce, niepasujące ani do pory w Nowym Jorku, ani do tej w San Francisco.
Przez chwilę stoi tak, wpatrując się tępo to w liście, to w słońce. Musiała się pomylić, zgubić drogę. Nie zna tej części Labiryntu. A może raczej wyjścia z niego, skoro znalazła się na świeżym powietrzu? Rozważa odwrócenie się na pięcie. W końcu znalazłaby miejsce, w którym dokonała niewłaściwego wyboru i skorygowała swoją trasę — lub jeszcze bardziej się zagubiła. Na dwoje babka wróżyła.
Nawet będąc córką Tyche, nie lubi niepotrzebnie ryzykować. Wolałaby bezpiecznie powrócić do domu, a nie zaginąć na wieki w nieskończonych korytarzach konstrukcji Dedala. Zamiast zawrócić, rusza przed siebie. Nie ma pojęcia, gdzie wyjdzie na powierzchnię, lecz nawet jeśli nie spotka tu żywej duszy, być może będzie w stanie przez chwilę odetchnąć i sformułować dalszy plan.
Labirynt, zamiast ustąpić miejsca rozległej przestrzeni, wije się jednak wciąż niczym labirynt ogrodowy przy pałacyku czy innej starej rezydencji. Stara się podążać wzdłuż ścian, przesuwając palcami po krzewach. Resztki szczęścia pozwalają tej najprostszej metodzie zadziałać i doprowadzić ją do centrum labiryntu. Nie traci jednak czujności. Prostota tej części układu ścieżek nie pasuje do tego, co widziała wcześniej.
Miejsce, w którym się znajduje, jest wręcz idylliczne. Dwanaścioro bogów olimpijskich wbija w nią swoje marmurowe oczy, gdy wkracza w stworzony przez posągi krąg. To nie one przyciągają jednak jej uwagę, a skromna altanka i to, kto w niej siedzi. Minęło wiele lat, odkąd widziała go po raz ostatni, jednak bez problemu rozpoznaje mężczyznę odpoczywającego na kamiennej ławce. Jego ciepłe oczy skrzą się serdecznie, gdy czeka, aż do niego podejdzie, jak gdyby nie było to nic niezwykłego. Jak gdyby nie był martwy od prawie trzech dekad.
— Papa… — wykrztusza z siebie i w dwóch długich krokach dociera do altanki, gdzie pada na kolana i składa mu głowę na kolanach jak wtedy, kiedy była małą dziewczynką.
Mimo nierealności całej tej sytuacji podświadomie czuje, że tu nie może jej spotkać żadne niebezpieczeństwo. Że to naprawdę on, a nie potwór, który przybrał jego twarz, by ją dręczyć. Logiczne uzasadnienie nasuwa się samo — śni lub majaczy na jawie — jednak ona odsuwa od siebie tę myśl. Przez lata nosiła w sobie żałobę po nim, gotowa oddać wszystko, co posiada, by choć raz znów z nim porozmawiać. A teraz ma taką możliwość, nawet jeśli to wszystko dzieje się wyłącznie w jej głowie.
— No już, już, mon bébé, nie ma potrzeby, by tak padać mi do stóp — mruczy Jean-Claude, głaszcząc jej włosy, tak samo, jak wtedy, kiedy świat był dla niej jeszcze prosty i bezpieczny, a on nie był tylko majakiem. — Odpocznij. Przed tobą jeszcze długa droga.
— Długa droga? Co masz na myśli? — pyta, unosząc wzrok.
Gdzieś podświadomie zna już odpowiedź. Czuje ją pod skórą. Tak, ma przed sobą długą drogę. Męczącą, lecz nie ze względu na obciążenie dla jej stóp. To jej głowa i serce zostaną wystawione na największy test. To jej sumienie poddane zostanie skrupulatnemu osądowi. Ten labirynt nie został zbudowany ręką kreteńskiego wynalazcy, a zakamarkami jej umysłu i najskrupulatniej skrywanymi skrawkami jej podświadomości.
— Tyle mnie ominęło — ciągnie ojciec, zamiast odpowiedzieć na jej pytanie. — Wyrosłaś. Wydoroślałaś. Podjęłaś w swoim życiu wiele decyzji, zarówno dobrych, jak i złych. Nie mnie jednak cię osądzać, Blanche. Sam popełniłem wiele błędów. Moja droga już się jednak skończyła i nie jestem w stanie nic z tym zrobić. Ale ty… Ty masz jeszcze czas, ma princesse. Musisz tylko wybrać, jak go wykorzystać.
Nie wie, ile czasu mija, zanim czuje się gotowa, by wstać i pozwolić mu znowu zniknąć z jej życia. Oboje milczą. Jest tyle rzeczy, które chciałaby mu powiedzieć. Domyśla się jednak, że on wie już to wszystko, a nawet więcej. Po prostu napawa się więc jego ciepłem. Myślami wędruje ku Keen i Winterowi. Ku Orlonowi Millerowi, dzięki któremu jej pierwsze spotkanie z Winterem nie było jednocześnie ostatnim. Być może gdzieś w innym, lepszym świecie, Jean-Claude i dziadek Wintera przyjaźnią się i swoją opieką i miłością otaczają całą ich niewielką, nieidealną rodzinkę.
Gdy zbiera się w sobie i staje ponownie na nogi, ma pewność, że nie może się już cofnąć. Cokolwiek czeka przed nią, musi to przeżyć. Wkracza więc w przejście po drugiej stronie kręgu posągów i tylko pojedyncza łza spływa po jej policzku, gdy patrzy, jak gałązki scalają się, odcinając drogę powrotną i skrywając przed nią sylwetkę ukochanego ojca.
Nie jest jednak gotowa na to, co widzi, gdy podąża zielonymi korytarzami. Powietrze, do tej pory czyste i rześkie, staje się mdłe i duszące. Żywe krzewiaste ściany zastępują ponuro szarawe i przytłaczająco puste ściany. Jedynym znakiem, który naprowadza ją na to, gdzie może się znajdować, jest woń antyseptyków wisząca w powietrzu.
Nie lubi szpitali. Zbyt wiele złych wspomnień czyha w korytarzach takich jak te. Nie może jednak zawrócić. Droga powrotna dosłownie zniknęła za jej plecami, gdy tylko opuściła centralną część zielonego labiryntu. Kroczy więc pustymi korytarzami, wsłuchując się w echo własnych kroków odbijające się od ścian. Co chwila trafia na ślepe uliczki czy drzwi, których nie może otworzyć. Za jednymi z nich słyszy pikanie aparatury medycznej, za innymi płacz. Sama nie jest pewna, czy uczucie, które w niej narasta z każdym nieudanym obraniem kierunku, jest frustracją czy paniką. Być może to po prostu osobliwa mieszanka tych i jeszcze innych, trudnych w tym momencie do nazwania, emocji.
Kiecy chwyta kolejną klamkę, ręka jej drży. Wmawia sobie, że to wina panującego wokół zimna. Mimo tego, że nadzieję straciła już dawno temu i jest gotowa po prostu błąkać się tak aż do momentu, w którym się nareszcie obudzi, znowu czuje jakieś wewnętrzne napięcie. Drzwi ustępują, a ją na chwilę oślepia wszechobecna sterylna biel.
Mruga kilka razy, lecz gdy wzrok jej się już wyostrza, ślepota nagle zdaje się całkiem przyzwoitą opcją. Wolałaby chyba już nigdy nic nie ujrzeć niż musieć teraz znowu patrzeć na scenę, która czasami wciąż nawiedza ją w koszmarach sennych.
Wendy wygląda tak krucho i bezbronnie. Jedynie iskierki w jej podkrążonych oczach nie zdążyły jeszcze zgasnąć, przypominając o tym, kto jest jej ojcem. Serce Blanche kraja się, kiedy patrzy na naczynka prześwitujące przez bladą, cienką jak bibuła skórę, na kruczoczarne włosy, z których zostały już tylko pojedyncze, zmatowione kępki. Najbardziej boli jednak wyraz tych pięknych, brązowych oczu. Nie patrzą one na nią z sympatią, którą zazwyczaj w nich widziała, kiedy córka Aresa jeszcze żyła. Wbijają się w nią swym oskarżycielskim wyrazem niczym dwa starannie naostrzone noże. Spękane wargi poruszają się, a słowa, które wypowiada słabym głosem, zbolałym szeptem, trafiają prosto w serce.
— Obiecałaś mi, Blanche… Obiecałaś mi, że kiedy mnie zabraknie, zaopiekujesz się moją rodziną…
To prawda. Obiecała. Już wtedy wiedziała, że kłamie jej w oczy. Nie potrafiła zdobyć się na to, by odmówić umierającej przyjaciółce. Swojej pierwszej miłości. Aaron i dziewczynki, tak młode, kiedy zmarła ich mama, czekali wtedy za drzwiami. To Wendy ich o to poprosiła, chcąc po raz ostatni porozmawiać z Blanche w cztery oczy.
Obiecała, a potem zmyła się od razu po pogrzebie. Ignorowała telefony Aarona, który nie potrafił sobie wówczas poradzić ze śmiercią żony. Porzuciła małe Ginny i Sylvię, które nazywały ją ciocią i które na pewno potrzebowały, żeby ktoś się nimi zajął, przytulił, porozmawiał. Poza tą jedną rozmową telefoniczną z Aaronem kilka lat temu odcięła się od nich kompletnie. Z tego, co słyszała, Aaron podniósł się z nałogu. Dziewczynki były już nastolatkami i pewnie nawet jej nie pamiętały.
— Nie płacz. Płaczesz nad sobą, a nie nade mną czy nad nimi — karci ją Wendy, a ona dopiero wtedy czuje, że jej twarz jest mokra od łez.
— Wendy, ja… Nie mogłam, nie potrafiłam… To by było dla mnie za dużo… Nie widziałaś tego? Kochałam cię!
Zastyga w bezruchu. Przez chwilę słyszy jedynie dzwonienie w uszach. Wypowiedzenie tego — a raczej wręcz wykrzyczenie — prosto w jej twarz jest czymś, na co nigdy nie zdobyła się, gdy Wendy jeszcze żyła. Nie wie, czy większym szokiem jest to, czy to, że użyła czasu przeszłego. Śmierć Wendy nie położyła kresu tej miłości. Nosiła ją w sobie jeszcze przez wielu lat. Być może wciąż ją nosi, jednak w zmienionej formie, takiej, w jakiej zawsze pamięta się swoje pierwsze uczucie względem drugiej osoby. Kochała Wendy nawet wtedy, kiedy jednocześnie kochała Lanę. Nie potrafiła wtedy pogodzić tych dwóch miłości.
Wtedy miłość do Wendy paliła niczym żywy ogień. Teraz jej wspomnienie istnieje gdzieś z tyłu jej podświadomości. Nie wie, czy to czas uleczył rany, czy ludzie, którymi od tamtego czasu zaczęła się otaczać. Miłość, którą czuje teraz, jest o wiele prostsza. Szczęśliwsza. Kocha Wintera i kocha Keen.
— Przepraszam… — szepcze, ponieważ po raz pierwszy w życiu szczerze uderza ją to, co zrobiła. Co robiła latami. — Przez lata widziałam Aarona jako wroga. Jako kogoś, kto mi cię zabrał. Ginny i Sylvia były kolejnym dowodem na to, że moje uczucia nigdy nie zostaną odwzajemnione. Ale to… to nie była ich wina.
— To nie mnie należą się przeprosiny.
Wendy nie mówi już nic więcej. Nie patrzy nawet na nią. Zasłużyła na to. Blanche też milczy. Nie odwraca się, kiedy przechodzi przez kolejne drzwi.
Znowu jest na zewnątrz. Teraz jednak otacza ją mrok, a ściany labiryntu szeleszczą na wietrze. Przesuwa palcami po liściach i rozpoznaje kukurydzę. Za sobą słyszy mrożący krew w żyłach krzyk. Kiedy się odwraca, zamiast drzwi, którymi tu weszła, widzi kolejne korytarze labiryntu. Nie dostrzega nikogo, lecz czuje czyjąś obecność. Obecność, która nie zwiastuje nic dobrego.
Puszcza się biegiem do przodu. Ociera się o szorstkie, suche liście, ich krawędzie tną jej skórę. Wpada w ślepe zaułki i błaga los o to, by niewidzialny wróg nie dopadł jej, zanim nie znajdzie dalszej trasy. Na próżno szczypie się w ręce, pragnąć w końcu obudzić się z tego koszmaru. W końcu upada i zanim ma czas się podnieść, słyszy nad sobą kroki. Są zbyt blisko, by uciec. Przywiera ciałem do łodyg.
Zamiast seryjnego mordercy z piłą spalinową czy siekierą, którego podświadomie spodziewała się ujrzeć, widzi jednak kolejną znajomą twarz. W przeciwieństwie do taty i Wendy, Blake Colby nie należał jednak do osób, które chciała jeszcze kiedykolwiek spotkać.
Wygląda tak samo, jak tej felernej nocy, kiedy uległa pokusie. Ma na sobie spodnie od garnituru i białą koszulę z dwoma rozpiętymi guzikami przy szyi. W jego oczach lśni ten sam zawadiacki błysk, nieco przygaszony przez skonsumowany alkohol, kiedy podaje jej dłoń. Wtedy ujęła ją, by opuścić z nim bar i zaprowadzić go do własnego mieszkania. Teraz, po chwili wahania, znów ją chwyta i pozwala mu pomóc jej się podnieść.
Wtedy jednak coś się zmienia. Zmięta koszula nagle wystaje ze spodni, które nie mają nawet zapiętego rozporka. Oczy są podkrążone, a włosy rozczochrane. Puszcza jego dłoń i instynktownie robi krok w tył, znowu uderzając plecami o szorstkie duże liście.
— Pamiętasz? Wywaliłaś mnie wtedy za drzwi jak psa. Kazałaś zapomnieć o tym, co się stało. Groziłaś, że jeśli pisnę choć słówko, przedstawisz tę sprawę zupełnie inaczej kadrom i stracę posadę. — Jego głos jest tak samo nieprzyjemnie skrzypiący, jak wtedy. Oboje mieli wtedy okropnego kaca. Nie zaproponowała mu nawet szklanki wody. — Nie oczekiwałem od ciebie niczego. Po prostu robiłem, co mogłem, żeby dać ci przestrzeń. Tyle, ile mogłem, kiedy razem pracowaliśmy.
Jego postać znowu zaczęła się zmieniać, a ona instynktownie zamknęła oczy. Nie chciała tego widzieć. Słyszała rozdzieranie się jego ubrań, mdląco miękkie odgłosy rozrywanej tkanki i trzask łamanych kości. Kiedy znowu przemówił, jego głos był tylko charczeniem i bulgotem, lecz mimo to go zrozumiała.
— Nie rozumiem, czym sobie zasłużyłem na to, byś pragnęła mojej śmierci. Na to, byś mnie zabiła.
Chce zaprotestować. Otwiera oczy i od razu tego żałuje. Jego ciało jest całe zakrwawione i groteskowo powyginane. Tak właśnie wyglądał, kiedy zderzył się z tamtą ciężarówką. Do tego właśnie ona sama doprowadziła, codziennie błagając matkę o zesłanie na niego ogromnego nieszczęścia, składając jej wyszukane ofiary. Przez lata, nawet kiedy on już dawno rozkładał się w ziemi, traktowała go jak potwora. Cholera, nawet napluła kiedyś na jego nagrobek.
To nie on był potworem, tylko ona.
Kolejny krok w tył. Nie czuje już liści. Zamiast zderzyć się z ziemią, spada. Jedna sekunda, dwie, trzy... Jej ciało ostatecznie uderza głucho o coś zaskakująco miękkiego. Nie czuje żadnego bólu. Serce wciąż bije jej jednak jak szalone, kiedy rozgląda się po swoim nowym otoczeniu.
Od razu dociera do niej, co teraz ją czeka. Labirynt tworzą teraz piankowe maty, takie, na jakich dzieci spędzają czas, leżąc na brzuszku czy uczą się raczkować. Otaczają ją rysunki piesków, kotków i króliczków, a mimo tego oblewa ją zimny pot. Jeśli to, co stało się z Blakiem, jest dowodem, że Blanche Lemieux jest potworem, to czym czyni ją to, co symbolizować ma ta część jej psychologicznej tortury?
Zbiera się w sobie i podnosi na nogi. Musi kontynuować tę drogę przez swoje największe grzechy. Duże kolorowe piankowe puzzle wygłuszają jej kroki, kiedy przemierza najprostszą jak dotąd część labiryntu. Do wyjścia z niego jest prawdopodobnie tylko jedna, jasno określona ścieżka, bez ślepych zaułków i zbyt skomplikowanych rozwidleń. Stara się nie patrzeć pod nogi, lecz i tak widzi wszystko to, co mija. Butelki na mleko, smoczki i gryzaki. Małe ubranka i buciki. Zabawki, zmieniające się wraz z tym, jak je mija. Drewniany samochodzik staje się szczegółowym metalowym modelem. Szmaciana lalka przeistacza się w Barbie. Dopasowują się do wzrostu dziecka, któremu nigdy nie było dane nawet się narodzić.
Przy wyjściu z miękkiego labiryntu stoi błękitny szkolny tornister z postacią, która zapewne pochodzi z jakiejś nieznanej Blanche kreskówki. Jej dziecko, gdyby zdecydowała się je urodzić, chodziłoby już do szkoły…
Nie wie, co spodziewała się ujrzeć, lecz na pewno nie był to tak skromny, prawie pusty pokoik. Gołe ściany i prosta, drewniana podłoga kontrastują z kolorami, które właśnie zostawia za plecami. Pośrodku pomieszczenia stoi stara, drewniana kołyska. Chwieje się nieco na biegunach, mimo tego, że nikt jej nie dotyka. Ciszę rozdziera kwilenie.
Blanche bierze głęboki oddech i podchodzi do łóżeczka. Unosi rąbek kocyka, odsłaniając to, co spoczywa pod nim. Zamiast dziecka znajduje jednak plik kartek. Wpatruje się w nie. Rozpoznaje dokumenty, wykresy, sprawozdania. Przekaz jest prosty. „Poświęciłaś dziecko dla kariery”.
To przynajmniej mniej brutalne niż krwawy zlepek komórek.
— Mamusiu… — przemawia nagle słodki dziecięcy głosik.
Unosi głowę tak szybko, że przez chwilę ma mroczki przed oczami. Nie widzi jednak nikogo ani niczego oprócz otaczających ją czterech ścian. Gdzieś wewnętrznie czuje się zawiedziona. Nie jest w stanie zliczyć takich chwil w ciągu ostatnich kilku lat, kiedy żałowała tego, jaką decyzję wtedy podjęła. Chwil, kiedy wyobrażała sobie, jak wyglądałoby jej dziecko i jaki miałoby charakter. Prawie zawsze była to śmiała, rozbrykana dziewczynka. Taka, jaką ona sama była, kiedy uważała się za księżniczkę panującą w kasynie ojca.
Spodziewa się wyrzutów. Rozdzierających serce i psychikę łkań dziecka, które nie zrobiło nic złego, bo nie miało na to szansy. Czuje jednak ciepło, tak jakby małe ramiona objęły ją w talii. Z jej ust wyrywa się cichy szloch. Część uścisku na sercu ustępuje.
— Podjęłaś decyzję, która była wtedy dla ciebie najlepsza — przemawia znowu głosik. Jego słowa są zbyt ciężkie i dojrzałe jak na kilkuletnie dziecko, lecz nie dba o to. To ona sama musi to pojąć i poczuć.
Kiedy znów zerka na kołyskę, w miejscu, gdzie przed chwilą leżały dokumenty, teraz stoi niewielki, czerwony ptaszek. Rozpoznaje go jako kardynała szkarłatnego. Samca. Teraz nie ma to jednak znaczenia. Ptak wyciąga skrzydła, wzbija się w powietrze i z pojedynczym gwizdem wylatuje przez nowe drzwi, których również wcześniej tu nie było.
Po przekroczeniu progu pochłania ją ciemność. Całkowita, przytłaczająca ciemność. Nie wie, jak długo błądzi w niej po omacku. Odbija się od ścian, rani dłonie o ich szorstką powierzchnię. Woła o pomoc, o jakąkolwiek wskazówkę, o koniec tego popapranego snu, lecz odpowiada jej tylko echo. Gotowa jest po prostu usiąść na zimnej, gładkiej podłodze i doczekać tak przyjścia poranka, kiedy nagle dosłownie wpada przez czarne drzwi ukryte w mroku.
Poharatana wielkimi pazurami drewniana framuga. Drzazgi wbite w dłoń. Przedpokój pogrążony w chaosie, skrawki kurtek i butów, rozbite lustro i ona. Leżąca w kałuży krwi niczym porcelanowa lalka. Nie. Tym razem nie leży. Stoi, z twarzyczką wciąż nietkniętą pazurami bestii, która odebrała jej życie. Grace Pullson.
Wspomnienia uderzają w nią niczym ogromna fala, pozbawiając równowagi. Znowu chwyta się kurczowo zniszczonej futryny. Opowieści ojca dziewczynki o kosmitach. To, jak jej zaufała. Jakim sprytem się wykazała, na poczekaniu wymyślając historyjkę, w której ukryła numer telefonu. Blanche nie zdążyła go nawet wykorzystać. Zbyt długo błądziła po omacku, jak w tym mrocznym labiryncie, szukając jakiegokolwiek dalszego tropu. Zawiodła ją i nie zdołała uchronić przed tak okropną, zdecydowanie zbyt wczesną śmiercią.
Pamięta też reakcję Patricka Pullsona. Jego rozdzierający serce szloch. Jego oskarżenia, nie do końca trafne, lecz i tak zasłużone. To, jak potraktował go tamten cholerny policjant. Od czasu do czasu wciąż do niego dzwoni, choć ostatnio robi to coraz rzadziej.
— Przepraszam… Może gdybym była szybsza, wpadała na lepsze pomysły… — szepcze łamiącym się głosem.
— Skąd miałaś wiedzieć o Fenrirze? Bogowie nordyccy to raczej nie twoja działka — odpowiada dziewczynka z zawadiackim uśmieszkiem. — Ty przynajmniej próbowałaś mi pomóc. Inni po prostu nas unikali albo nasyłali opiekę społeczną.
— Ja… Gdyby nie Aaron, nawet bym nie wiedziała o tobie i twoim tacie. Mało brakowało, a bym mu odmówiła.
— Ale nie odmówiłaś — naciska Grace i podchodzi bliżej. Przytula Blanche, a to skutecznie zamyka jej usta, zanim udaje jej się znaleźć nowy kontrargument.
— Naprawdę przykro mi, że to wszystko tak się potoczyło… — mówi cicho, gładząc kręcone włosy dziewczynki.
Może gdyby los był bardziej łaskawy, mogłaby być świadkiem dorastania Grace, kimś obecnym w jej życiu. Może ich relacja przypominałaby tą, jaką miała z Winterem. Ma nieodparte wrażenie, że ta dwójka mogłaby zostać przyjaciółmi, gdyby tylko było im dane się poznać.
Czuje, jak dziewczynka w jej objęciach wzrusza ramionami.
— W Hotelu Walhalla nie jest tak źle.
Blanche nie ma zielonego pojęcia, czym jest Hotel Walhalla. Nie jest jej jednak dane o to spytać, ponieważ otoczenie nagle zaczyna się rozmywać. Wygląda na to, że tym razem nie ma żadnych drzwi, które prowadziłyby dalej. Może nareszcie się budzi? To byłoby miłe zakończenie dla całego tego snu.
Kiedy uścisk Grace znika, Blanche nie czuje jednak miękkości swojej pierzyny a przenikające zimno. Instynktownie otacza się ramionami. Przedpokój zdążył już zniknąć, a w jego miejscu wyrosły ściany lodu. Kolejny labirynt. A więc to jeszcze nie koniec.
Jest już zmęczona. Nie sądziła, że we śnie można odczuwać tak wyraźne wyczerpanie i ból. Najgorsze jest jednak zimno. Drży na całym ciele, kiedy krok za krokiem przemierza kolejne korytarze. Czuje odrętwienie, nie tylko fizyczne. Lód kojarzy jej się głównie z jedną osobą. W przeciwieństwie do pozostałych osób, które do tej pory spotkała, Winter jednak wciąż żyje. Może chodzi więc o jego dziadka? Nie czuje się jednak gotowa na kolejny rachunek sumienia. Ani przed Winterem, ani przed Orlonem.
Nie zauważa, nawet kiedy dochodzi do końca lodowego labiryntu. Najwyraźniej był na tyle prosty, że przeszła go na autopilocie. Miejsce, do którego wkracza, nie jest jednak ani trochę bardziej przyjazne. Otaczają ją półmrok, jeszcze bardziej przenikliwy mróz i cztery gładkie lodowe ściany. Przed sobą nie ma zaś ani Wintera, ani Orlona.
Od śmierci Ziona minęło zaledwie kilka miesięcy i wciąż zdarzają się momenty, kiedy Blanche zapomina, że już go nie ma. Co najmniej kilkukrotnie przyłapała się na tym, że chciała do niego zadzwonić, kiedy Winter długo nie wracał do domu albo kiedy natrafiła na coś, co mogłoby się spodobać synowi Ateny. A potem sobie przypomina i za każdym razem żałuje, że tak się od siebie odsunęli.
Ściany zaczynają się zbliżać. Początkowo myśli, że to tylko jej wyobraźnia, zmęczone zmysły płatające jej figle. Jednak Zion również zwraca na to uwagę.
— Czasem, kiedy bierzemy na siebie zbyt wiele, czujemy się, jakby niewidzialne ściany zaczęły na nas napierać — przemawia spokojnym tonem, jak gdyby te konkretne ściany nie były całkowicie widoczne i realne. Przynajmniej na tyle realne, na ile mogą być we śnie.
— Uważasz, że biorę na siebie zbyt wiele? — pyta Blanche, starając się zachować spokój. — Ja myślę, że mam na sobie tylko i wyłącznie tyle, ile przydziela mi los. Takie już jest życie półboga.
Zion kręci głową, jak zawsze robił wtedy, kiedy ktoś wypowiadał przy nim coś durnego. Nie robi tego jednak z politowaniem. Z jego twarzy zawsze trudno było cokolwiek wyczytać, jednak Blanche zdaje się, że teraz widzi na niej współczucie.
— Życie półboga nie jest lekkie, to fakt. Nie czynisz go jednak łatwiejszym, obwiniając się o rzeczy, na które nie masz wpływu. To, co mi się przydarzyło, nie było twoją winą, Blanche. To Amazonki mnie zabiły. To czyny moich przodków doprowadziły do tego, że mnie namierzyły. Jeśli chcesz, obwiniaj samego Aleksandra Wielkiego, ale nie siebie.
— Przecież ja nie… — zaczyna protestować, jednak urywa, kiedy uświadamia sobie, że Zion przejrzał ją na wylot. Nie po raz pierwszy zresztą. — To, co ci się przydarzyło, było tak cholernie niesprawiedliwe. Powinieneś żyć, dożyć starości. Założyć rodzinę, mieć dwójkę dzieci, dwa psy i wielki dom z ogrodem.
Ich relacja nie zaszła dalej niż kilka randek, jednak zdążyli porozmawiać o tym, czego chcieli od życia. Zion miał dość wyraźną wizję swojej przyszłości. Ich wspólnej przyszłości, gdyby tylko sprawy potoczyły się inaczej. Tymczasem nie dożył nawet swoich trzydziestych urodzin.
— Oboje wiemy, że życie niestety z reguły nie jest sprawiedliwe.
— Najbardziej martwię się o Wintera. Że musiał to wszystko widzieć. Że znowu kogoś stracił — odpowiada cicho. To Winter był spoiwem, które ich połączyło. — Nie wiem, nie sądzisz, że to źle, że nie ma już męskich wzorców? Najpierw stracił Orlona, teraz ciebie. Keen naprawdę się teraz stara, ale nie da się tak po prostu skasować całych lat zaniedbań. Ja też robię, co mogę, ale… No popatrz na mnie. Chciałam pomóc, cały czas staram się być dla niego jak najlepszą przybraną mamą, ale… Cholera, co jak po prostu tylko go jeszcze bardziej skrzywiłam? Skrzywiłam i skrzywdziłam.
Dopiero teraz dostrzega, jak blisko są już ściany. Nigdy nie uważała się za osobę ze skłonnościami do klaustrofobii, lecz teraz czuje, jak panika w niej narasta.
— Masz jakiś pomysł, jak to zatrzymać? Ty zawsze znajdujesz dobre wyjście z sytuacji.
W przeciwieństwie do niej. Czyż nie to właśnie, między innymi uświadomiły jej przeżycia z labiryntu własnych myśli? Wendy i jej rodzina, Blake, Grace i jej ojciec, nawet Zion… Oni wszyscy byli ofiarami jej niewłaściwych wyborów życiowych lub jej nieporadności w kryzysowych sytuacjach.
— Z niektórych sytuacji nie ma dobrego wyjścia. Czasami trzeba po prostu odpuścić i zrozumieć, że pewne kwestie są poza naszymi rękami. Jesteś córką bogini losu, Blanche. Powinnaś lepiej od innych rozumieć, jak kapryśna potrafi być fortuna.
Ściany są już tuż tuż. Wpychają ich ciała na siebie, zgniatają. Nie pozostaje jej nic innego niż zamknąć oczy, wziąć głęboki oddech i rozluźnić ciało. Po prostu odpuścić.
Gdy otwiera oczy, nie jest miazgą. Wciąż nie jest też jeszcze na jawie. Lodowe ściany zniknęły, otaczają ją zaś te bardziej znajome, ziemiste. Podobne do tych, od których wszystko się zaczęło. Ściany Labiryntu Dedala. Zna tę ich część prawie tak samo, jak własną kieszeń. Wystarczy skręcić w lewo, potem dwa razy w prawo i przez kawałek prosto, a znajdzie się tuż pod Pięścią Zeusa.
Kiedy przemierza znajomy las na Long Island, wydaje się on jednak dziwnie cichy. Nie napotyka na żadne nimfy ani satyrów. Również Obóz, zazwyczaj pełny życia nawet podczas roku szkolnego, teraz świeci pustkami. Jedynie płomień ogniska dodaje jej otuchy swoim tańcem na delikatnym wietrze. Podchodzi do niego i siada, ogrzewa wciąż zgrabiałe palce.
— A więc w końcu się spotykamy — słyszy nagle obok siebie.
Podnosi wzrok. Od razu rozpoznaje, z kim ma do czynienia. Fakt, że to ich pierwsze spotkanie, nie gra tu żadnej roli. Wystarczy spojrzeć na drogie futro okrywające jej ramiona, na bujne brązowe loki i markowe okulary przeciwsłoneczne, które spoczywają teraz na jej głowie niczym stylowa, bardzo droga opaska. Nie wspominając już o bijącej od niej aurze boskości.
Od lat marzyła o spotkaniu z matką. Gdy była małą dziewczynką, zawsze wypowiadała takie życzenie, widząc spadającą gwiazdę czy zdmuchując świeczki na torcie. Podczas lat spędzonych jako obozowiczka Obozu Herosów z zazdrością wysłuchiwała opowieści kolegów, którym było dane choć na chwilę zobaczyć się z ich boskimi rodzicami. Jako dorosła kobieta udawała, że nie dba o to, że najwyraźniej nie jest wystarczająco ważna dla Tyche. W głębi duszy nigdy jednak nie pozbyła się tego marzenia.
— Pewnie masz wiele pytań. Albo rzeczy, które chcesz mi powiedzieć. Nie krępuj się — mówi bogini. Dopiero teraz Blanche zauważa, że wyglądają, jakby były w podobnym wieku. Niedługo będzie wyglądać na starszą od własnej matki.
To prawda. Ma wiele pytań, wyrzutów, obelg. Kiedy miała szesnaście lat, zrobiła nawet całą listę. A potem podarła ją na kawałeczki i zakopała, zawstydzona, a może wręcz przerażona, własną butą. Teraz jednak, gdy może spojrzeć w oczy fizycznej formie swojej matki, prawdopodobnie tej samej, w której zakochał się jej ojciec… Po prostu zaczyna szlochać.
— Czy mogłabym cię przytulić? Choć jeden raz, przez chwilę? — pyta, zamiast wymienić wszystkie te sytuacje, kiedy czuła, że błogosławieństwo matki ją opuściło.
Teraz już wie, że los bywa przewrotny, lecz to ona podejmowała swoje decyzje. Czasem dobre, czasem złe. Czasami okoliczności jej sprzyjały, czasami pakowały w jeszcze gorsze bagno. Jednakże każdy zakręt losu, każdy jej wybór, doprowadził ją do tego momentu w życiu, w którym się właśnie znajduje. Straciła wiele, ale równie dużo zyskała. To nie była ani wina, ani zasługa Tyche. To po prostu był los.
Nie liczy na wiele, jednak kiedy otaczają ją smukłe ramiona, wręcz rozpływa się w tym objęciu. Nie wie, czy to tylko sen, czy z racji boskości jej matki jest w tym coś prawdziwego. Wie jedynie, że tego uczucia nie zapomni już nigdy.
— Jakbym słyszała Jean-Claude'a. On też nie bał się okazywać swojej wrażliwości — mruczy Tyche, a Blanche zdaje się, że słyszy w jej tonie pewną nutę czułości. — Nadodpowiedzialność masz niestety po mnie — dodaje i składa delikatny, ledwo wyczuwalny pocałunek na jej czole.
To ostatnie co czuje, zanim dźwięk budzika wyrywa ją z objęć matki.


────
[4464 słowa: Blanche otrzymuje 44 Punkty Doświadczenia + 13 za event]