Od Kaliny — „Labirynt” [Smellstober]

CW: PAJĄKI

Kukurydza miała trzy metry. Może nawet trzydzieści. Rosła gęsto, tak gęsto, że w niektórych miejscach zrastała się, tworząc nieprzerwane ściany. Jednostajny szum liści, zakłócany był jedynie regularnymi okrzykami przelatujących ptaków. Cała ta monotonia sprawiała, że dziewczynka czuła coraz większą senność. Wiedziała, że nie może tu zasnąć. Za bardzo się bała.

Nie pamiętała, jak tu trafiła. Nie pamiętała też, jak długo tu jest. Nie pamiętała nic. Wiedziała jedynie, że musi iść przed siebie. Musi iść, a w końcu uda jej się wydostać. Może się uda.

Znowu zderzyła się ze ścianą. Każda kolejna ślepa uliczka coraz bardziej pozbawiała ją nadziei na to, że kiedykolwiek uda się jej opuścić ten przeklęty labirynt. Identyczne, zielono żółte ściany doprowadzały ją do szaleństwa, a jej krótkie, ośmioletnie nóżki były coraz bardziej zmęczone. Miała wrażenie, że chodzi w kółko, ale nie miała niczego, co pozwoliłoby jej to potwierdzić. Wszystko wyglądało tak samo.

— Pomocy!

Zatrzymała się i odwróciła głowę w stronę, z której dochodził stłumiony głos. Nie była w stanie go zidentyfikować. A może jej się wydawało? Może to tylko ptaki?

Zawróciła i przyśpieszyła kroku. Lewo, prawo, znowu prawo, prosto. Szła na ślepo, skręcając w korytarze tak, jak wskazywała jej intuicja. Kiedy chciała zawrócić, one zarastały.

— Ratunku!

Rzuciła się biegiem, nie zastanawiając się nad trasą. Głos dochodził z każdej strony. Kalina miała wrażenie, że nie krzyczy człowiek, a te głupie, żółte kolby. Zasłoniła uszy dłońmi, ale głos i tak do niej docierał. Prawo, prawo, lewo…

— Tata?

Stał przed nią mężczyzna. Dziewczynka nie widziała jego twarzy, poza tym spotkała go tylko kilka razy w życiu, lecz nie miała nawet cienia wątpliwości. To był jej ojciec. Stał tyłem, nie zwracając uwagi na córkę.

— Tato! — powtórzyła i rzuciła się biegiem w jego stronę. Przytuliła go, wtuliła twarz w jego plecy i zamknęła oczy. — Tak się bałam, myślałam, że już…

Nie zdążyła dokończyć zdania. Mężczyzna odepchnął ją od siebie, a na jego wykrzywionej twarzy wymalowane było obrzydzenie. Ośmiolatka cofnęła się o kilka kroków i przyjrzała mu się z niepokojem.

— Tato… co się stało? — wyszeptała. Chciało jej się płakać, ale z jej oczu nie wypłynęła ani kropla łez.

— Zostaw mnie, przybłędo — syknął, nawet na nią nie patrząc. Odwrócił się i poszedł przed siebie, a Kalina postanowiła iść za nim. Nie rozumiała, o co mu chodzi.

— Pomóż mi, proszę! — błagała. Złapała go za rękę. — Nie zostawiaj mnie!

— „Proszę! Nie zostawiaj mnie!” — przedrzeźnił ją, wyrywając się z jej chwytu. — Nazywam się Karolinka i jestem szczebioczącą idiotką! — kontynuował, prześmiewczym głosem. — Zamknij się chociaż na chwilę!

Kalina zatrzymała się i zacisnęła małe dłonie w piąstki. Zadarła głowę do góry i patrzyła na niego z tą samą nienawiścią, jak kilka dni wcześniej, kiedy oznajmił, że nie zostaje w domu na jej urodziny. Nawet o nich nie pamiętał.

Nie jestem Karolinka! — chciała krzyknąć, ale nie mogła. Nie była w stanie. Miała wrażenie, że coś zaszyło jej usta, że jeden z liści kukurydzy je zakleił.

— Idź do matki — rzucił mężczyzna i popchnął ją na jedną ze ścian labiryntu.

Dziewczyna wystawiła ręce, aby podeprzeć się o rośliny i odzyskać równowagę. Wylądowała jednak na ziemi, w mokrej kałuży. Otworzyła oczy i pierwszym co zobaczyła, była ściana z tej strony, z której spadła. Dopiero po chwili rozejrzała się i zamarła.

Dookoła niej leżały porozbijane butelki, a odłamki szkła walały się wszędzie, układając się w błyszczący, ostry dywan, odbijający promienie słabego słońca. Gdzieniegdzie rozlana była czerwona ciecz. Krew albo alkohol, a może oba na raz? W jednej z tych kałuż siedziała Kalina.

Było cicho. Ustały wszystkie wcześniejsze dźwięki. Kukurydza, wcześniej kołysząca się, teraz stała w bezruchu, jak drzewa w lesie. Kalina spojrzała w górę. Była pewna, że kiedy ostatnio patrzyła, roślina była dużo niższa. Teraz byłaby w stanie przysiąc, że sięgała nieba. Nieba, które również było czerwone.

Na ziemię ściągnął ją hałas tłuczenia szkła. Podniosła się na równe nogi i zaczęła nasłuchiwać. Chciała uciekać, ale ciało kierowało ją w stronę, z której dochodziły odgłosy. Szła powoli, stawiając bose stopy na ostrych odłamkach. Nie czuła bólu. Nie czuła niczego.

Za zakrętem zobaczyła matkę. Kobieta chodziła w te i z powrotem, kiwając się na boki i podnosząc z ziemi puste już butelki. Każdą z nich przykładała sobie do ust, a kiedy orientowała się, że nic nie ma w środku, rzucała ją na oślep.

Kalina chciała uciec. Chciała zawrócić, wrócić do ojca, albo dalej błądzić w labiryncie sama. Nie chciała na to patrzeć. Odwróciła się, ale za nią wyrosła nowa ściana. Nie było ucieczki.

Następna butelka wylądowała pół metra od głowy dziewczynki, rozbijając się na nowo powstałej ścianie. Kalina odskoczyła i przeniosła przerażony wzrok na matkę. Widziała jej rozmyte spojrzenie. Była przerażona.

— Przestań! — błagała, idąc w jej stronę. — Mamo! Proszę!

Nagle cała ziemia zaczęła się trząść.

— Uciekaj! — wychrypiała jej matka. — Nie patrz!

Kalina żałowała, że nie posłuchała jej od razu. Widziała, jak ciało kobiety zaczyna porastać gęsta, czarna sierść. Widziała, jak wyrastają jej kolejne oczy, a po chwili ręce. Dopiero wtedy rzuciła się do ucieczki.

Biegła po odłamkach szkła, z trudem utrzymując równowagę. Labirynt trząsł się coraz bardziej, a ją doganiał ogromny, włochaty pająk, który jeszcze przed chwilą był jej matką. Nagle dopadła ją fala zmęczenia, a rany na stopach, wcześniej niezauważalne, zaczynały boleć ją coraz bardziej.

Biegła, zataczając się. Wiedziała, że koniec już jest blisko, że śmierć nadchodzi. Uderzyła o coś głową. Nie wiedziała o co, nic obok niej przecież nie było. Poczuła coś na ramieniu. Kątem oka dostrzegła na sobie małego pajączka. Zrzuciła go w panice. Od razu pożałowała odwrócenia głowy. Goniła ją chmara pająków tak gęsta, że nie widać było spod nich ani centymetra szklanego dywanu. Jedne mniejsze, drugie większe, a gdzieś w środku biegł ten, który jeszcze przed chwilą był jej matką.

Poczuła ciężar na plecach. Pająki ją dogoniły i zaczynały na nią wskakiwać. Straciła równowagę pod ich ciężarem i runęła na ścianę, po raz kolejny uderzając głową. Zobaczyła ciemność, ale nadal próbowała walczyć. Na ślepo strącała kolejne pająki, czując, że coraz bardziej ją obłażą. Poczuła dotyk wielkiego odnóża na ramieniu. Złapało ją i potrząsało. Wzięła zamach i uderzyła stworzenie z całej siły.

— Ała!

Kalina podniosła głowę z szyby trzęsącego autokaru. Potarła oczy i rozejrzała się niemrawo. Zajęło jej kilka sekund, aby zorientować się, że siedząca obok niej Tamara trzyma się za nos.

— Uderzyłam cię…? — zapytała sennie. — Jeju, przepraszam…

— Krzyczałaś przez sen! — Tamara założyła ręce na piersi i patrzyła na Kalinę oskarżycielsko.

Kalina chciała coś odpowiedzieć, ale zanim zebrała myśli, wyjrzała za okno. Kierowca szukał właśnie miejsca na zabłoconym parkingu.

— Chodzimy w czwórkę, prawda? — Nagle nad fotelem zobaczyła głowę siedzącego za nią Milosa. — Pierwsi znajdziemy wyjście!

— Wyjście? — Kalina znowu potarła oczy i popatrzyła w okno po drugiej stronie autokaru. Rozciągało się za nim ogromne pole kukurydzy.

────
[1093 słowa: Kalina otrzymuje 10 Punktów Doświadczenia + 13 za event]

Od Blanche — „Labirynt” [Smellstober]

CW: śmierć bliskich wspomniana kilkukrotnie, opisy zawierające krew, złamania i inne urazy, mały fragment o alkoholizmie, aborcja

Z podjazdów mijanych domów pustymi oczami łypią na nią plastikowe kościotrupy i mechaniczne potwory. Tu i ówdzie szarówkę rozświetla dyniowa latarnia, w której wycięto śmieszną minę lub — w domostwach bardziej utalentowanych jednostek — prawdziwe dyniowe dzieła sztuki. Na dzień przed Halloween powietrze zdaje się już pachnieć tanimi poliestrowymi kostiumami i cukierkami. Nie one są jednak jej celem.

Przekracza próg hotelu Marriott. Wita Earla, zaprzyjaźnionego portiera, dzięki któremu korzystanie z wejścia do Labiryntu Dedala jest znacznie łatwiejsze. Schodzi do piwnicy, manewruje pomiędzy stojakami z kostiumami i znajduje świecący na niebiesko znak Dedala.

Wkracza do Labiryntu. Trasę do wyjścia w San Francisco zna dość dobrze, lecz za każdym razem odczuwa ten sam niepokój, gdy kroczy ciemnymi korytarzami, mijając zakręt za zakrętem. Labirynt Dedala zdaje się funkcjonować jak żywa istota, drwiąc z jej pewności i próbując poprowadzić ją ku zgubie. To jednak wciąż najszybszy sposób na pokonanie całej szerokości kraju i dotarcie do Nowego Rzymu. Obiecała Winterowi, że wstąpi do Książek od Cyklopa i poszuka książek dotyczących Amazonek. Po tym, jak z nimi zadarli i co zrobiły Zionowi, oboje są świadomi faktu, że jeśli chcą sami pozostać żywi, powinni poszerzyć swoją wiedzę na temat tego plemienia.

Mogłaby przysiąc, że mimo wszystko podąża właściwą trasą. Pozostaje skupiona, dokładnie liczy zakręty i uważnie obserwuje znajome zmiany w strukturze Labiryntu. Kiedy jednak kamienna ściana, zamiast zmienić się w ziemistą, zazieleniła się jako precyzyjnie przystrzyżony żywopłot, staje jak wryta. Kiedy podnosi głowę, nad sobą, zamiast znajomego sklepienia, ujrzeć może błękit nieba i bijące po oczach słońce, niepasujące ani do pory w Nowym Jorku, ani do tej w San Francisco.

Przez chwilę stoi tak, wpatrując się tępo to w liście, to w słońce. Musiała się pomylić, zgubić drogę. Nie zna tej części Labiryntu. A może raczej wyjścia z niego, skoro znalazła się na świeżym powietrzu? Rozważa odwrócenie się na pięcie. W końcu znalazłaby miejsce, w którym dokonała niewłaściwego wyboru i skorygowała swoją trasę — lub jeszcze bardziej się zagubiła. Na dwoje babka wróżyła.

Nawet będąc córką Tyche, nie lubi niepotrzebnie ryzykować. Wolałaby bezpiecznie powrócić do domu, a nie zaginąć na wieki w nieskończonych korytarzach konstrukcji Dedala. Zamiast zawrócić, rusza przed siebie. Nie ma pojęcia, gdzie wyjdzie na powierzchnię, lecz nawet jeśli nie spotka tu żywej duszy, być może będzie w stanie przez chwilę odetchnąć i sformułować dalszy plan.

Labirynt, zamiast ustąpić miejsca rozległej przestrzeni, wije się jednak wciąż niczym labirynt ogrodowy przy pałacyku czy innej starej rezydencji. Stara się podążać wzdłuż ścian, przesuwając palcami po krzewach. Resztki szczęścia pozwalają tej najprostszej metodzie zadziałać i doprowadzić ją do centrum labiryntu. Nie traci jednak czujności. Prostota tej części układu ścieżek nie pasuje do tego, co widziała wcześniej.

Miejsce, w którym się znajduje, jest wręcz idylliczne. Dwanaścioro bogów olimpijskich wbija w nią swoje marmurowe oczy, gdy wkracza w stworzony przez posągi krąg. To nie one przyciągają jednak jej uwagę, a skromna altanka i to, kto w niej siedzi. Minęło wiele lat, odkąd widziała go po raz ostatni, jednak bez problemu rozpoznaje mężczyznę odpoczywającego na kamiennej ławce. Jego ciepłe oczy skrzą się serdecznie, gdy czeka, aż do niego podejdzie, jak gdyby nie było to nic niezwykłego. Jak gdyby nie był martwy od prawie trzech dekad.

— Papa… — wykrztusza z siebie i w dwóch długich krokach dociera do altanki, gdzie pada na kolana i składa mu głowę na kolanach jak wtedy, kiedy była małą dziewczynką.

Mimo nierealności całej tej sytuacji podświadomie czuje, że tu nie może jej spotkać żadne niebezpieczeństwo. Że to naprawdę on, a nie potwór, który przybrał jego twarz, by ją dręczyć. Logiczne uzasadnienie nasuwa się samo — śni lub majaczy na jawie — jednak ona odsuwa od siebie tę myśl. Przez lata nosiła w sobie żałobę po nim, gotowa oddać wszystko, co posiada, by choć raz znów z nim porozmawiać. A teraz ma taką możliwość, nawet jeśli to wszystko dzieje się wyłącznie w jej głowie.

— No już, już, mon bébé, nie ma potrzeby, by tak padać mi do stóp — mruczy Jean-Claude, głaszcząc jej włosy, tak samo, jak wtedy, kiedy świat był dla niej jeszcze prosty i bezpieczny, a on nie był tylko majakiem. — Odpocznij. Przed tobą jeszcze długa droga.

— Długa droga? Co masz na myśli? — pyta, unosząc wzrok.

Gdzieś podświadomie zna już odpowiedź. Czuje ją pod skórą. Tak, ma przed sobą długą drogę. Męczącą, lecz nie ze względu na obciążenie dla jej stóp. To jej głowa i serce zostaną wystawione na największy test. To jej sumienie poddane zostanie skrupulatnemu osądowi. Ten labirynt nie został zbudowany ręką kreteńskiego wynalazcy, a zakamarkami jej umysłu i najskrupulatniej skrywanymi skrawkami jej podświadomości.

— Tyle mnie ominęło — ciągnie ojciec, zamiast odpowiedzieć na jej pytanie. — Wyrosłaś. Wydoroślałaś. Podjęłaś w swoim życiu wiele decyzji, zarówno dobrych, jak i złych. Nie mnie jednak cię osądzać, Blanche. Sam popełniłem wiele błędów. Moja droga już się jednak skończyła i nie jestem w stanie nic z tym zrobić. Ale ty… Ty masz jeszcze czas, ma princesse. Musisz tylko wybrać, jak go wykorzystać.

Nie wie, ile czasu mija, zanim czuje się gotowa, by wstać i pozwolić mu znowu zniknąć z jej życia. Oboje milczą. Jest tyle rzeczy, które chciałaby mu powiedzieć. Domyśla się jednak, że on wie już to wszystko, a nawet więcej. Po prostu napawa się więc jego ciepłem. Myślami wędruje ku Keen i Winterowi. Ku Orlonowi Millerowi, dzięki któremu jej pierwsze spotkanie z Winterem nie było jednocześnie ostatnim. Być może gdzieś w innym, lepszym świecie, Jean-Claude i dziadek Wintera przyjaźnią się i swoją opieką i miłością otaczają całą ich niewielką, nieidealną rodzinkę.

Gdy zbiera się w sobie i staje ponownie na nogi, ma pewność, że nie może się już cofnąć. Cokolwiek czeka przed nią, musi to przeżyć. Wkracza więc w przejście po drugiej stronie kręgu posągów i tylko pojedyncza łza spływa po jej policzku, gdy patrzy, jak gałązki scalają się, odcinając drogę powrotną i skrywając przed nią sylwetkę ukochanego ojca.

Nie jest jednak gotowa na to, co widzi, gdy podąża zielonymi korytarzami. Powietrze, do tej pory czyste i rześkie, staje się mdłe i duszące. Żywe krzewiaste ściany zastępują ponuro szarawe i przytłaczająco puste ściany. Jedynym znakiem, który naprowadza ją na to, gdzie może się znajdować, jest woń antyseptyków wisząca w powietrzu.

Nie lubi szpitali. Zbyt wiele złych wspomnień czyha w korytarzach takich jak te. Nie może jednak zawrócić. Droga powrotna dosłownie zniknęła za jej plecami, gdy tylko opuściła centralną część zielonego labiryntu. Kroczy więc pustymi korytarzami, wsłuchując się w echo własnych kroków odbijające się od ścian. Co chwila trafia na ślepe uliczki czy drzwi, których nie może otworzyć. Za jednymi z nich słyszy pikanie aparatury medycznej, za innymi płacz. Sama nie jest pewna, czy uczucie, które w niej narasta z każdym nieudanym obraniem kierunku, jest frustracją czy paniką. Być może to po prostu osobliwa mieszanka tych i jeszcze innych, trudnych w tym momencie do nazwania, emocji.

Kiecy chwyta kolejną klamkę, ręka jej drży. Wmawia sobie, że to wina panującego wokół zimna. Mimo tego, że nadzieję straciła już dawno temu i jest gotowa po prostu błąkać się tak aż do momentu, w którym się nareszcie obudzi, znowu czuje jakieś wewnętrzne napięcie. Drzwi ustępują, a ją na chwilę oślepia wszechobecna sterylna biel.

Mruga kilka razy, lecz gdy wzrok jej się już wyostrza, ślepota nagle zdaje się całkiem przyzwoitą opcją. Wolałaby chyba już nigdy nic nie ujrzeć niż musieć teraz znowu patrzeć na scenę, która czasami wciąż nawiedza ją w koszmarach sennych.

Wendy wygląda tak krucho i bezbronnie. Jedynie iskierki w jej podkrążonych oczach nie zdążyły jeszcze zgasnąć, przypominając o tym, kto jest jej ojcem. Serce Blanche kraja się, kiedy patrzy na naczynka prześwitujące przez bladą, cienką jak bibuła skórę, na kruczoczarne włosy, z których zostały już tylko pojedyncze, zmatowione kępki. Najbardziej boli jednak wyraz tych pięknych, brązowych oczu. Nie patrzą one na nią z sympatią, którą zazwyczaj w nich widziała, kiedy córka Aresa jeszcze żyła. Wbijają się w nią swym oskarżycielskim wyrazem niczym dwa starannie naostrzone noże. Spękane wargi poruszają się, a słowa, które wypowiada słabym głosem, zbolałym szeptem, trafiają prosto w serce.

— Obiecałaś mi, Blanche… Obiecałaś mi, że kiedy mnie zabraknie, zaopiekujesz się moją rodziną…

To prawda. Obiecała. Już wtedy wiedziała, że kłamie jej w oczy. Nie potrafiła zdobyć się na to, by odmówić umierającej przyjaciółce. Swojej pierwszej miłości. Aaron i dziewczynki, tak młode, kiedy zmarła ich mama, czekali wtedy za drzwiami. To Wendy ich o to poprosiła, chcąc po raz ostatni porozmawiać z Blanche w cztery oczy.

Obiecała, a potem zmyła się od razu po pogrzebie. Ignorowała telefony Aarona, który nie potrafił sobie wówczas poradzić ze śmiercią żony. Porzuciła małe Ginny i Sylvię, które nazywały ją ciocią i które na pewno potrzebowały, żeby ktoś się nimi zajął, przytulił, porozmawiał. Poza tą jedną rozmową telefoniczną z Aaronem kilka lat temu odcięła się od nich kompletnie. Z tego, co słyszała, Aaron podniósł się z nałogu. Dziewczynki były już nastolatkami i pewnie nawet jej nie pamiętały.

— Nie płacz. Płaczesz nad sobą, a nie nade mną czy nad nimi — karci ją Wendy, a ona dopiero wtedy czuje, że jej twarz jest mokra od łez.

— Wendy, ja… Nie mogłam, nie potrafiłam… To by było dla mnie za dużo… Nie widziałaś tego? Kochałam cię!

Zastyga w bezruchu. Przez chwilę słyszy jedynie dzwonienie w uszach. Wypowiedzenie tego — a raczej wręcz wykrzyczenie — prosto w jej twarz jest czymś, na co nigdy nie zdobyła się, gdy Wendy jeszcze żyła. Nie wie, czy większym szokiem jest to, czy to, że użyła czasu przeszłego. Śmierć Wendy nie położyła kresu tej miłości. Nosiła ją w sobie jeszcze przez wielu lat. Być może wciąż ją nosi, jednak w zmienionej formie, takiej, w jakiej zawsze pamięta się swoje pierwsze uczucie względem drugiej osoby. Kochała Wendy nawet wtedy, kiedy jednocześnie kochała Lanę. Nie potrafiła wtedy pogodzić tych dwóch miłości.

Wtedy miłość do Wendy paliła niczym żywy ogień. Teraz jej wspomnienie istnieje gdzieś z tyłu jej podświadomości. Nie wie, czy to czas uleczył rany, czy ludzie, którymi od tamtego czasu zaczęła się otaczać. Miłość, którą czuje teraz, jest o wiele prostsza. Szczęśliwsza. Kocha Wintera i kocha Keen.

— Przepraszam… — szepcze, ponieważ po raz pierwszy w życiu szczerze uderza ją to, co zrobiła. Co robiła latami. — Przez lata widziałam Aarona jako wroga. Jako kogoś, kto mi cię zabrał. Ginny i Sylvia były kolejnym dowodem na to, że moje uczucia nigdy nie zostaną odwzajemnione. Ale to… to nie była ich wina.

— To nie mnie należą się przeprosiny.

Wendy nie mówi już nic więcej. Nie patrzy nawet na nią. Zasłużyła na to. Blanche też milczy. Nie odwraca się, kiedy przechodzi przez kolejne drzwi.

Znowu jest na zewnątrz. Teraz jednak otacza ją mrok, a ściany labiryntu szeleszczą na wietrze. Przesuwa palcami po liściach i rozpoznaje kukurydzę. Za sobą słyszy mrożący krew w żyłach krzyk. Kiedy się odwraca, zamiast drzwi, którymi tu weszła, widzi kolejne korytarze labiryntu. Nie dostrzega nikogo, lecz czuje czyjąś obecność. Obecność, która nie zwiastuje nic dobrego.

Puszcza się biegiem do przodu. Ociera się o szorstkie, suche liście, ich krawędzie tną jej skórę. Wpada w ślepe zaułki i błaga los o to, by niewidzialny wróg nie dopadł jej, zanim nie znajdzie dalszej trasy. Na próżno szczypie się w ręce, pragnąć w końcu obudzić się z tego koszmaru. W końcu upada i zanim ma czas się podnieść, słyszy nad sobą kroki. Są zbyt blisko, by uciec. Przywiera ciałem do łodyg.

Zamiast seryjnego mordercy z piłą spalinową czy siekierą, którego podświadomie spodziewała się ujrzeć, widzi jednak kolejną znajomą twarz. W przeciwieństwie do taty i Wendy, Blake Colby nie należał jednak do osób, które chciała jeszcze kiedykolwiek spotkać.

Wygląda tak samo, jak tej felernej nocy, kiedy uległa pokusie. Ma na sobie spodnie od garnituru i białą koszulę z dwoma rozpiętymi guzikami przy szyi. W jego oczach lśni ten sam zawadiacki błysk, nieco przygaszony przez skonsumowany alkohol, kiedy podaje jej dłoń. Wtedy ujęła ją, by opuścić z nim bar i zaprowadzić go do własnego mieszkania. Teraz, po chwili wahania, znów ją chwyta i pozwala mu pomóc jej się podnieść.

Wtedy jednak coś się zmienia. Zmięta koszula nagle wystaje ze spodni, które nie mają nawet zapiętego rozporka. Oczy są podkrążone, a włosy rozczochrane. Puszcza jego dłoń i instynktownie robi krok w tył, znowu uderzając plecami o szorstkie duże liście.

— Pamiętasz? Wywaliłaś mnie wtedy za drzwi jak psa. Kazałaś zapomnieć o tym, co się stało. Groziłaś, że jeśli pisnę choć słówko, przedstawisz tę sprawę zupełnie inaczej kadrom i stracę posadę. — Jego głos jest tak samo nieprzyjemnie skrzypiący, jak wtedy. Oboje mieli wtedy okropnego kaca. Nie zaproponowała mu nawet szklanki wody. — Nie oczekiwałem od ciebie niczego. Po prostu robiłem, co mogłem, żeby dać ci przestrzeń. Tyle, ile mogłem, kiedy razem pracowaliśmy.

Jego postać znowu zaczęła się zmieniać, a ona instynktownie zamknęła oczy. Nie chciała tego widzieć. Słyszała rozdzieranie się jego ubrań, mdląco miękkie odgłosy rozrywanej tkanki i trzask łamanych kości. Kiedy znowu przemówił, jego głos był tylko charczeniem i bulgotem, lecz mimo to go zrozumiała.

— Nie rozumiem, czym sobie zasłużyłem na to, byś pragnęła mojej śmierci. Na to, byś mnie zabiła.

Chce zaprotestować. Otwiera oczy i od razu tego żałuje. Jego ciało jest całe zakrwawione i groteskowo powyginane. Tak właśnie wyglądał, kiedy zderzył się z tamtą ciężarówką. Do tego właśnie ona sama doprowadziła, codziennie błagając matkę o zesłanie na niego ogromnego nieszczęścia, składając jej wyszukane ofiary. Przez lata, nawet kiedy on już dawno rozkładał się w ziemi, traktowała go jak potwora. Cholera, nawet napluła kiedyś na jego nagrobek.

To nie on był potworem, tylko ona.

Kolejny krok w tył. Nie czuje już liści. Zamiast zderzyć się z ziemią, spada. Jedna sekunda, dwie, trzy... Jej ciało ostatecznie uderza głucho o coś zaskakująco miękkiego. Nie czuje żadnego bólu. Serce wciąż bije jej jednak jak szalone, kiedy rozgląda się po swoim nowym otoczeniu.

Od razu dociera do niej, co teraz ją czeka. Labirynt tworzą teraz piankowe maty, takie, na jakich dzieci spędzają czas, leżąc na brzuszku czy uczą się raczkować. Otaczają ją rysunki piesków, kotków i króliczków, a mimo tego oblewa ją zimny pot. Jeśli to, co stało się z Blakiem, jest dowodem, że Blanche Lemieux jest potworem, to czym czyni ją to, co symbolizować ma ta część jej psychologicznej tortury?

Zbiera się w sobie i podnosi na nogi. Musi kontynuować tę drogę przez swoje największe grzechy. Duże kolorowe piankowe puzzle wygłuszają jej kroki, kiedy przemierza najprostszą jak dotąd część labiryntu. Do wyjścia z niego jest prawdopodobnie tylko jedna, jasno określona ścieżka, bez ślepych zaułków i zbyt skomplikowanych rozwidleń. Stara się nie patrzeć pod nogi, lecz i tak widzi wszystko to, co mija. Butelki na mleko, smoczki i gryzaki. Małe ubranka i buciki. Zabawki, zmieniające się wraz z tym, jak je mija. Drewniany samochodzik staje się szczegółowym metalowym modelem. Szmaciana lalka przeistacza się w Barbie. Dopasowują się do wzrostu dziecka, któremu nigdy nie było dane nawet się narodzić.

Przy wyjściu z miękkiego labiryntu stoi błękitny szkolny tornister z postacią, która zapewne pochodzi z jakiejś nieznanej Blanche kreskówki. Jej dziecko, gdyby zdecydowała się je urodzić, chodziłoby już do szkoły…

Nie wie, co spodziewała się ujrzeć, lecz na pewno nie był to tak skromny, prawie pusty pokoik. Gołe ściany i prosta, drewniana podłoga kontrastują z kolorami, które właśnie zostawia za plecami. Pośrodku pomieszczenia stoi stara, drewniana kołyska. Chwieje się nieco na biegunach, mimo tego, że nikt jej nie dotyka. Ciszę rozdziera kwilenie.

Blanche bierze głęboki oddech i podchodzi do łóżeczka. Unosi rąbek kocyka, odsłaniając to, co spoczywa pod nim. Zamiast dziecka znajduje jednak plik kartek. Wpatruje się w nie. Rozpoznaje dokumenty, wykresy, sprawozdania. Przekaz jest prosty. „Poświęciłaś dziecko dla kariery”.

To przynajmniej mniej brutalne niż krwawy zlepek komórek.

— Mamusiu… — przemawia nagle słodki dziecięcy głosik.

Unosi głowę tak szybko, że przez chwilę ma mroczki przed oczami. Nie widzi jednak nikogo ani niczego oprócz otaczających ją czterech ścian. Gdzieś wewnętrznie czuje się zawiedziona. Nie jest w stanie zliczyć takich chwil w ciągu ostatnich kilku lat, kiedy żałowała tego, jaką decyzję wtedy podjęła. Chwil, kiedy wyobrażała sobie, jak wyglądałoby jej dziecko i jaki miałoby charakter. Prawie zawsze była to śmiała, rozbrykana dziewczynka. Taka, jaką ona sama była, kiedy uważała się za księżniczkę panującą w kasynie ojca.

Spodziewa się wyrzutów. Rozdzierających serce i psychikę łkań dziecka, które nie zrobiło nic złego, bo nie miało na to szansy. Czuje jednak ciepło, tak jakby małe ramiona objęły ją w talii. Z jej ust wyrywa się cichy szloch. Część uścisku na sercu ustępuje.

— Podjęłaś decyzję, która była wtedy dla ciebie najlepsza — przemawia znowu głosik. Jego słowa są zbyt ciężkie i dojrzałe jak na kilkuletnie dziecko, lecz nie dba o to. To ona sama musi to pojąć i poczuć.

Kiedy znów zerka na kołyskę, w miejscu, gdzie przed chwilą leżały dokumenty, teraz stoi niewielki, czerwony ptaszek. Rozpoznaje go jako kardynała szkarłatnego. Samca. Teraz nie ma to jednak znaczenia. Ptak wyciąga skrzydła, wzbija się w powietrze i z pojedynczym gwizdem wylatuje przez nowe drzwi, których również wcześniej tu nie było.

Po przekroczeniu progu pochłania ją ciemność. Całkowita, przytłaczająca ciemność. Nie wie, jak długo błądzi w niej po omacku. Odbija się od ścian, rani dłonie o ich szorstką powierzchnię. Woła o pomoc, o jakąkolwiek wskazówkę, o koniec tego popapranego snu, lecz odpowiada jej tylko echo. Gotowa jest po prostu usiąść na zimnej, gładkiej podłodze i doczekać tak przyjścia poranka, kiedy nagle dosłownie wpada przez czarne drzwi ukryte w mroku.

Poharatana wielkimi pazurami drewniana framuga. Drzazgi wbite w dłoń. Przedpokój pogrążony w chaosie, skrawki kurtek i butów, rozbite lustro i ona. Leżąca w kałuży krwi niczym porcelanowa lalka. Nie. Tym razem nie leży. Stoi, z twarzyczką wciąż nietkniętą pazurami bestii, która odebrała jej życie. Grace Pullson.

Wspomnienia uderzają w nią niczym ogromna fala, pozbawiając równowagi. Znowu chwyta się kurczowo zniszczonej futryny. Opowieści ojca dziewczynki o kosmitach. To, jak jej zaufała. Jakim sprytem się wykazała, na poczekaniu wymyślając historyjkę, w której ukryła numer telefonu. Blanche nie zdążyła go nawet wykorzystać. Zbyt długo błądziła po omacku, jak w tym mrocznym labiryncie, szukając jakiegokolwiek dalszego tropu. Zawiodła ją i nie zdołała uchronić przed tak okropną, zdecydowanie zbyt wczesną śmiercią.

Pamięta też reakcję Patricka Pullsona. Jego rozdzierający serce szloch. Jego oskarżenia, nie do końca trafne, lecz i tak zasłużone. To, jak potraktował go tamten cholerny policjant. Od czasu do czasu wciąż do niego dzwoni, choć ostatnio robi to coraz rzadziej.

— Przepraszam… Może gdybym była szybsza, wpadała na lepsze pomysły… — szepcze łamiącym się głosem.

— Skąd miałaś wiedzieć o Fenrirze? Bogowie nordyccy to raczej nie twoja działka — odpowiada dziewczynka z zawadiackim uśmieszkiem. — Ty przynajmniej próbowałaś mi pomóc. Inni po prostu nas unikali albo nasyłali opiekę społeczną.

— Ja… Gdyby nie Aaron, nawet bym nie wiedziała o tobie i twoim tacie. Mało brakowało, a bym mu odmówiła.

— Ale nie odmówiłaś — naciska Grace i podchodzi bliżej. Przytula Blanche, a to skutecznie zamyka jej usta, zanim udaje jej się znaleźć nowy kontrargument.

— Naprawdę przykro mi, że to wszystko tak się potoczyło… — mówi cicho, gładząc kręcone włosy dziewczynki.

Może gdyby los był bardziej łaskawy, mogłaby być świadkiem dorastania Grace, kimś obecnym w jej życiu. Może ich relacja przypominałaby tą, jaką miała z Winterem. Ma nieodparte wrażenie, że ta dwójka mogłaby zostać przyjaciółmi, gdyby tylko było im dane się poznać.

Czuje, jak dziewczynka w jej objęciach wzrusza ramionami.

— W Hotelu Walhalla nie jest tak źle.

Blanche nie ma zielonego pojęcia, czym jest Hotel Walhalla. Nie jest jej jednak dane o to spytać, ponieważ otoczenie nagle zaczyna się rozmywać. Wygląda na to, że tym razem nie ma żadnych drzwi, które prowadziłyby dalej. Może nareszcie się budzi? To byłoby miłe zakończenie dla całego tego snu.

Kiedy uścisk Grace znika, Blanche nie czuje jednak miękkości swojej pierzyny a przenikające zimno. Instynktownie otacza się ramionami. Przedpokój zdążył już zniknąć, a w jego miejscu wyrosły ściany lodu. Kolejny labirynt. A więc to jeszcze nie koniec.

Jest już zmęczona. Nie sądziła, że we śnie można odczuwać tak wyraźne wyczerpanie i ból. Najgorsze jest jednak zimno. Drży na całym ciele, kiedy krok za krokiem przemierza kolejne korytarze. Czuje odrętwienie, nie tylko fizyczne. Lód kojarzy jej się głównie z jedną osobą. W przeciwieństwie do pozostałych osób, które do tej pory spotkała, Winter jednak wciąż żyje. Może chodzi więc o jego dziadka? Nie czuje się jednak gotowa na kolejny rachunek sumienia. Ani przed Winterem, ani przed Orlonem.

Nie zauważa, nawet kiedy dochodzi do końca lodowego labiryntu. Najwyraźniej był na tyle prosty, że przeszła go na autopilocie. Miejsce, do którego wkracza, nie jest jednak ani trochę bardziej przyjazne. Otaczają ją półmrok, jeszcze bardziej przenikliwy mróz i cztery gładkie lodowe ściany. Przed sobą nie ma zaś ani Wintera, ani Orlona.

Od śmierci Ziona minęło zaledwie kilka miesięcy i wciąż zdarzają się momenty, kiedy Blanche zapomina, że już go nie ma. Co najmniej kilkukrotnie przyłapała się na tym, że chciała do niego zadzwonić, kiedy Winter długo nie wracał do domu albo kiedy natrafiła na coś, co mogłoby się spodobać synowi Ateny. A potem sobie przypomina i za każdym razem żałuje, że tak się od siebie odsunęli.

Ściany zaczynają się zbliżać. Początkowo myśli, że to tylko jej wyobraźnia, zmęczone zmysły płatające jej figle. Jednak Zion również zwraca na to uwagę.

— Czasem, kiedy bierzemy na siebie zbyt wiele, czujemy się, jakby niewidzialne ściany zaczęły na nas napierać — przemawia spokojnym tonem, jak gdyby te konkretne ściany nie były całkowicie widoczne i realne. Przynajmniej na tyle realne, na ile mogą być we śnie.

— Uważasz, że biorę na siebie zbyt wiele? — pyta Blanche, starając się zachować spokój. — Ja myślę, że mam na sobie tylko i wyłącznie tyle, ile przydziela mi los. Takie już jest życie półboga.

Zion kręci głową, jak zawsze robił wtedy, kiedy ktoś wypowiadał przy nim coś durnego. Nie robi tego jednak z politowaniem. Z jego twarzy zawsze trudno było cokolwiek wyczytać, jednak Blanche zdaje się, że teraz widzi na niej współczucie.

— Życie półboga nie jest lekkie, to fakt. Nie czynisz go jednak łatwiejszym, obwiniając się o rzeczy, na które nie masz wpływu. To, co mi się przydarzyło, nie było twoją winą, Blanche. To Amazonki mnie zabiły. To czyny moich przodków doprowadziły do tego, że mnie namierzyły. Jeśli chcesz, obwiniaj samego Aleksandra Wielkiego, ale nie siebie.

— Przecież ja nie… — zaczyna protestować, jednak urywa, kiedy uświadamia sobie, że Zion przejrzał ją na wylot. Nie po raz pierwszy zresztą. — To, co ci się przydarzyło, było tak cholernie niesprawiedliwe. Powinieneś żyć, dożyć starości. Założyć rodzinę, mieć dwójkę dzieci, dwa psy i wielki dom z ogrodem.

Ich relacja nie zaszła dalej niż kilka randek, jednak zdążyli porozmawiać o tym, czego chcieli od życia. Zion miał dość wyraźną wizję swojej przyszłości. Ich wspólnej przyszłości, gdyby tylko sprawy potoczyły się inaczej. Tymczasem nie dożył nawet swoich trzydziestych urodzin.

— Oboje wiemy, że życie niestety z reguły nie jest sprawiedliwe.

— Najbardziej martwię się o Wintera. Że musiał to wszystko widzieć. Że znowu kogoś stracił — odpowiada cicho. To Winter był spoiwem, które ich połączyło. — Nie wiem, nie sądzisz, że to źle, że nie ma już męskich wzorców? Najpierw stracił Orlona, teraz ciebie. Keen naprawdę się teraz stara, ale nie da się tak po prostu skasować całych lat zaniedbań. Ja też robię, co mogę, ale… No popatrz na mnie. Chciałam pomóc, cały czas staram się być dla niego jak najlepszą przybraną mamą, ale… Cholera, co jak po prostu tylko go jeszcze bardziej skrzywiłam? Skrzywiłam i skrzywdziłam.

Dopiero teraz dostrzega, jak blisko są już ściany. Nigdy nie uważała się za osobę ze skłonnościami do klaustrofobii, lecz teraz czuje, jak panika w niej narasta.

— Masz jakiś pomysł, jak to zatrzymać? Ty zawsze znajdujesz dobre wyjście z sytuacji.

W przeciwieństwie do niej. Czyż nie to właśnie, między innymi uświadomiły jej przeżycia z labiryntu własnych myśli? Wendy i jej rodzina, Blake, Grace i jej ojciec, nawet Zion… Oni wszyscy byli ofiarami jej niewłaściwych wyborów życiowych lub jej nieporadności w kryzysowych sytuacjach.

— Z niektórych sytuacji nie ma dobrego wyjścia. Czasami trzeba po prostu odpuścić i zrozumieć, że pewne kwestie są poza naszymi rękami. Jesteś córką bogini losu, Blanche. Powinnaś lepiej od innych rozumieć, jak kapryśna potrafi być fortuna.

Ściany są już tuż tuż. Wpychają ich ciała na siebie, zgniatają. Nie pozostaje jej nic innego niż zamknąć oczy, wziąć głęboki oddech i rozluźnić ciało. Po prostu odpuścić.

Gdy otwiera oczy, nie jest miazgą. Wciąż nie jest też jeszcze na jawie. Lodowe ściany zniknęły, otaczają ją zaś te bardziej znajome, ziemiste. Podobne do tych, od których wszystko się zaczęło. Ściany Labiryntu Dedala. Zna tę ich część prawie tak samo, jak własną kieszeń. Wystarczy skręcić w lewo, potem dwa razy w prawo i przez kawałek prosto, a znajdzie się tuż pod Pięścią Zeusa.

Kiedy przemierza znajomy las na Long Island, wydaje się on jednak dziwnie cichy. Nie napotyka na żadne nimfy ani satyrów. Również Obóz, zazwyczaj pełny życia nawet podczas roku szkolnego, teraz świeci pustkami. Jedynie płomień ogniska dodaje jej otuchy swoim tańcem na delikatnym wietrze. Podchodzi do niego i siada, ogrzewa wciąż zgrabiałe palce.

— A więc w końcu się spotykamy — słyszy nagle obok siebie.

Podnosi wzrok. Od razu rozpoznaje, z kim ma do czynienia. Fakt, że to ich pierwsze spotkanie, nie gra tu żadnej roli. Wystarczy spojrzeć na drogie futro okrywające jej ramiona, na bujne brązowe loki i markowe okulary przeciwsłoneczne, które spoczywają teraz na jej głowie niczym stylowa, bardzo droga opaska. Nie wspominając już o bijącej od niej aurze boskości.

Od lat marzyła o spotkaniu z matką. Gdy była małą dziewczynką, zawsze wypowiadała takie życzenie, widząc spadającą gwiazdę czy zdmuchując świeczki na torcie. Podczas lat spędzonych jako obozowiczka Obozu Herosów z zazdrością wysłuchiwała opowieści kolegów, którym było dane choć na chwilę zobaczyć się z ich boskimi rodzicami. Jako dorosła kobieta udawała, że nie dba o to, że najwyraźniej nie jest wystarczająco ważna dla Tyche. W głębi duszy nigdy jednak nie pozbyła się tego marzenia.

— Pewnie masz wiele pytań. Albo rzeczy, które chcesz mi powiedzieć. Nie krępuj się — mówi bogini. Dopiero teraz Blanche zauważa, że wyglądają, jakby były w podobnym wieku. Niedługo będzie wyglądać na starszą od własnej matki.

To prawda. Ma wiele pytań, wyrzutów, obelg. Kiedy miała szesnaście lat, zrobiła nawet całą listę. A potem podarła ją na kawałeczki i zakopała, zawstydzona, a może wręcz przerażona, własną butą. Teraz jednak, gdy może spojrzeć w oczy fizycznej formie swojej matki, prawdopodobnie tej samej, w której zakochał się jej ojciec… Po prostu zaczyna szlochać.

— Czy mogłabym cię przytulić? Choć jeden raz, przez chwilę? — pyta, zamiast wymienić wszystkie te sytuacje, kiedy czuła, że błogosławieństwo matki ją opuściło.

Teraz już wie, że los bywa przewrotny, lecz to ona podejmowała swoje decyzje. Czasem dobre, czasem złe. Czasami okoliczności jej sprzyjały, czasami pakowały w jeszcze gorsze bagno. Jednakże każdy zakręt losu, każdy jej wybór, doprowadził ją do tego momentu w życiu, w którym się właśnie znajduje. Straciła wiele, ale równie dużo zyskała. To nie była ani wina, ani zasługa Tyche. To po prostu był los.

Nie liczy na wiele, jednak kiedy otaczają ją smukłe ramiona, wręcz rozpływa się w tym objęciu. Nie wie, czy to tylko sen, czy z racji boskości jej matki jest w tym coś prawdziwego. Wie jedynie, że tego uczucia nie zapomni już nigdy.

— Jakbym słyszała Jean-Claude'a. On też nie bał się okazywać swojej wrażliwości — mruczy Tyche, a Blanche zdaje się, że słyszy w jej tonie pewną nutę czułości. — Nadodpowiedzialność masz niestety po mnie — dodaje i składa delikatny, ledwo wyczuwalny pocałunek na jej czole.

To ostatnie co czuje, zanim dźwięk budzika wyrywa ją z objęć matki.

────
[4464 słowa: Blanche otrzymuje 44 Punkty Doświadczenia + 13 za event]

Od Dahlii — „Labirynt” [Smellstober]

Słońce chyliło się ku zachodowi. Cały świat dzielił się w tym momencie na dwa kolory — ciepłą, nostalgiczną pomarańcz i chłodny, fioletowy cień. Promienie przebijały przez wyrwy liści, przechodząc kolorem jak angielscy dżentelmeni wychodzący z przyjęcia. Liściaste szeregi, pełne łodyg i kolb, stawały w szranki z Dahlią, zostawiając tylko wąskie korytarze. Po lewej stronie ściana, po prawej stronie ściana, naprzeciwko niej, jak przeczuwała, zaraz będzie ściana. Tkwiła w binarnym świecie, opozycja kolorów, podjąć decyzję lub nie, iść lub stać. Jawa czy rzeczywistość? Bała się odwrócić. W tym momencie promienie wściekle atakowały jej oczy, zmuszając ją do wkroczenia w cienie.

Cisza, jak makiem zasiał. Nie było żadnych świerszczy, żadnych podmuchów. Nie było też nigdzie braci czy ojca. Została tylko ona i cholerna kukurydza. Wydawałoby się, że odszukanie zagubionej krowy będzie proste. Nawet gdy plony były wyschnięte i zdechłe, razem tworzyły zwarty, słomiany mur. Przejechała ręką po łodygach.

Mogłaby pomóc ojcu, ale to by oznaczało pomoc rok w rok, po każdej klęsce, po każdym problemie, który Joel sam powodował. Oboje byli uparci, oboje mieli swoją wizję na farmę. To był ich problem, który odbijał się też na innych farmerach zajmujących okoliczne pola.

Poruszała się w gąszczu, sugerując się ułożeniem słońca. Jeszcze. Gdy przyjdzie noc, będzie poruszać się zgodnie z gwiazdami, których nie przytłaczały światła miasta. Oby młoda krówka się szybko znalazła. Cholerna kukurydza. Czemu nie mogli mieć ziemniaczanego pola? Albo marchewkowego? Czy chociażby inne zboże, które nie rosło wysoko na 3 metry, przewyższając Dahlię. Za każdym razem, kiedy tu przyjeżdżała, wpadała w krzyżowy ogień pytań ojca. Duszę najbardziej bolały odzywki o pracy, czy też jej beznadziejnym wyborze. Kiedy rzuciła dziennikarstwo, miał pretensje, że nie znalazła pracy stricte fizycznej. Przecież miała problemy z matematyką. O braku jakiejkolwiek możliwości utrzymania. O braku jakiegokolwiek partnera. Wszystko, co robiła, było nie tak. Nawet jeżeli misternie szykowała argumenty, które miały zaprzestać jego drążenie osobistych spraw Dahlii, to wymyślał nowe powody. Każdy przyjazd był równoznaczny z warczeniem na siebie i wypominaniem. A teraz szukała jego zwierzęcia, bo bracia nie byli w stanie dopilnować nawet i tego.

Przez chwilę miała wrażenie, że się zgubiła. Intensywna pomarańcz ustąpiła chłodnym tonom. Po jakiej stronie była północ? W którą stronę miała iść? Poczuła się tak, jak w tym głupim labiryncie Dedala. Szczególnie w hotelu. Niby znajome korytarze, widoczne drogi ucieczki, ale wystarczyło parę kroków w ich stronę, żeby stwierdzić, że celowo się wydłużały i nie pozwalały jej wyjść ot tak. Im dłużej myślała, tym więcej paraleli znajdowała. Tak się czuła w życiu, nie wiedząc, jaki kierunek obrać. Cieszyła się tylko, że jej boska Matka miała ją gdzieś. To wygodne, nie dyktowała jej, co miała robić. Nie reagowała, kiedy porzuciła drogę półboga na rzecz zaszycia się w swojej jaskini. Demeter miała zbyt dużo spraw na głowie, żeby się pochylać nad jednym ze swoich dzieci, szczególnie tym najtchórzliwszym. Marie nie miała problemu z Dahlią, dbała o nią, ale ciężko było jej siedzieć między młotem a kowadłem.

Kiedy natrafiła na coś w rodzaju miedzy, zauważyła w oddali czapkę.

— Hektor! — zawołała donośnie.

Zauważyła obrót czapki. Wkrótce brat do niej dołączył.

— W tym tempie nigdy nie znajdziemy tej jałówki. Sami się prędzej zgubimy. — skomentował ponuro.

Szukali dalej, systematycznie przesuwając się krok za krokiem i się rozglądając. Hector w pewnym momencie przeciągnął się i chyba podbudował się na duchu, bo nie musiał szukać sam.

— Wiesz, że ludzie płacą za podobną rozrywkę?

— Za szukanie krowy w kukurydzy?

— No, za te głupie labirynty — zaśmiał się. — Piętnaście dolców. Tutaj moglibyśmy zarobić więcej niż na samych plonach.

— Jakby ktokolwiek tutaj przyjeżdżał — prychnęła. — Przypominam, jeden z najbardziej wyludnionych stanów.

— Pamiętasz, jak pewnego lata bawiliśmy się na polach po drugiej stronie? Też w kukurydzy. Arturo wpadł na pomysł robienia kręgów, ty jakimś cudem wykosiłaś je bardzo szybko.

— Ciężko zapomnieć. Wtedy wyszedł z bronią.

— A my byliśmy na szczęście już daleko i uciekliśmy. Przez pięć lat wkurwiony przypominał sobie tę akcję.

— Dalej nie wie, że to my byliśmy?

— Dalej. — Uśmiechnął się szerzej.

Nie mogła sama powstrzymać swojego uśmiechu. Pamiętała dobrze ten dzień. Było wtedy pochmurnie, słońce nie prażyło w plecy. Hector był wtedy małym gnojkiem, najczęściej się gubił w polu i szybko zaczynał płakać. Czasem z Arturo celowo go zostawiali, żeby się wydarł, ale bardzo szybko dostawali po pysku za takie akcje. Wtedy był filigranowym chłopcem, który miał szopę czarnych włosów na głowie, kościste ręce oraz nogi i często ciekło mu z nosa. W przeciwieństwie do Arturo nie znosił kaloszy i wolał chodzić boso. Czasem z tego powodu wyciągali mu gwoździe i zawozili go do szpitala na zastrzyki przeciwtężcowe. Podbierał Dahlii koszule. Przy mierzeniu wzrostu zawsze stawał na palcach, za wszelką cenę chcąc ją prześcignąć. Kiedy mówiła do niego kurdupel, wściekał się i płakał.

Kiedy migała jego facjata albo celowo popychał łodygi tak, żeby trzepnąć ją w głowę, przyszła jej do głowy dziwna realizacja. Jednocześnie był tym bosym dzieciakiem i nie. Niewiele mu zabrakło, żeby zrównał się wzrostem. Dalej miał bujne włosy, choć tym razem walczył z brodą. Zostawił sobie wąsiki. Dalej był kościsty, ale praca na farmie go wyhartowała. Ze wszystkich facetów w domu, on miał najniższy głos. Przestał płakać, ale dalej lało mu się z nosa. Naprawdę wyrósł przez te wszystkie lata, kiedy ona była w obozie i potem w San Francisco. Marie najbardziej na niego liczyła, bo dobrze się uczył i miał szansę na dostanie się do szkoły medycznej. Aż Dahlii było naprawdę głupio, że zostawiali go samego, żeby płakał. Z perspektywy czasu to było okrutne. Przynajmniej teraz nie miała zamiaru tego zrobić.

— Zdecydowałeś już, do jakiej szkoły idziesz? — odezwała się po chwili wypełnionej chichotami.

— Mam parę wyborów. Liczę na Kalifornię mimo wszystko.

— Dostaniesz się. Zawsze dobrze się uczyłeś.

— Matka się boi. Mnie się to zaczyna udzielać.

Spojrzeli na siebie i kiwnęli głową w porozumieniu. Matka była osobą twardo stąpającą po ziemi, ale kiedy się czegoś obawiała, to ciągnęła temat i wyobrażała sobie najgorsze scenariusze. W pewnym sensie Dahlia odziedziczyła to po niej. Te więzy były silniejsze niż jakiekolwiek biologiczne relacje.

— A ty? Jak się czujesz w nowej pracy? — zagadnął.

— Nawet dobrze. Radzę sobie lepiej, niż myślałam. Podejrzewam, że przełożony to samo pomyślał. Ale się cieszę, że tu przyjechałam, bo przynajmniej gubię się w tym, co już znam. W cholernym polu kukurydzy. Nie w ustawach, paragrafach, aktach prawnych, tabelkach. Czasem robi mi to sieczkę z mózgu.

— Twój własny labirynt, ale przynajmniej ci płacą za niego. A co z tym szkoleniem?

— Trwa. Zgodziłam się, bo pieniądze. Sami naciskali, żebym się przeszkoliła, bo szkoda by było zmarnować potencjału.

— No to zajebiście.

— Czekam na ciebie w San Frisco, Hector.

— Postaram się. — Kiwnął głową.

Wędrowali w ciszy. Nie była to cisza, która wiązała krtań, pętała kostki i wrzucała w gorączkowe pytania gatunku „co ja mam teraz powiedzieć, żeby nie było tak niezręcznie?”. Korzystali z tego, że musieli się skupić na szukaniu krówki, ale także z chwili przed ojcowską burzą. Oboje zdawali sobie sprawę, że jak zawsze wyzwie ich od najgorszych, że nie pilnują obowiązków i co z nich w ogóle wyrośnie. Zawsze to robił, nawet kiedy w grę wchodziło krnąbrne, mądre zwierzę natchnione przez samego Houdiniego.

Znaleźli herefordkę zaplątaną w linkach, zapewne ze starego ogrodzenia. Wierzgała i wyrywała się na różne strony, pogłębiając tym samym rany od haczyków. Hector od razu podbiegł ją ratować, ale spanikowała jeszcze bardziej.

Córka Demeter westchnęła i kucnęła, łapiąc łeb krówki.

— Uspokój się — mruknęła.

Zwierzę znieruchomiało i wpatrywało się w nią dużymi, przeszklonymi oczami. Dalej się bała, ale przynajmniej pozwoliło to rodzeństwu zacząć akcję ratunkową. Brat był zaskoczony i również wlepił wzrok w Dahlię.

— Jak ty to robisz? Zawsze się ciebie słuchają.

Spojrzała mu w oczy. Zastanawiała się, czy czasem w niej widzi tę pyskatą siostrę, która się wszędzie rządziła i w dodatku rodzice jej najbardziej ufali. Która zawsze w chwilach zabawy wkładała na głowę za duży kapelusz kowbojski i wiecznie gadała o swoim wymarzonym koniu. Czy pamiętał o tym, jak bolesne kuksańce potrafiła dać, ale też jak pilnowała, żeby żaden z gnojków w szkole nie zaczepiał wrażliwego i drobnego młodszego brata? Czy też się zastanawiał, kiedy się tak zmieniła? Czy myślał o niej czasem, kiedy wyjeżdżała do Obozu dla specjalnych dzieci? Co najważniejsze, czy do tej pory się zastanawiał, co się jej stało feralnego lata, kiedy wróciła z bliznami na twarzy, wycofana i płacząca często w poduszkę po nocach? Jak wtedy przechodził na palcach koło jej pokoju, myśląc, że go nie słyszała. Jak dla otuchy położył na jej biurku figurkę konia, której długo kiedyś szukała. Kiedy teraz uniósł pytająco brwi, podjęła decyzję.

— Co jak ci powiem, kamote, że wiem, kim jest moja biologiczna matka? Że przez nią umiem porozumiewać się z krowami? I do jakiego obozu tak naprawdę jeździłam?

Jej głowę zalała ulga, jakiej nie doświadczyła od dawna.

────
[1427 słów: Dahlia otrzymuje 14 Punktów Doświadczenia + 13 za event]

Od Isaiasa — „Labirynt” [Smellstober]

CW: alkohol, narkotyki, przemoc psychiczna

Zaczyna żałować zaangażowania w uprawiany przed sobą samym przekręt, zanim samolot wystartuje. Ba, Isai żałuje go, zanim jeszcze usiądzie na swoim miejscu – wystarcza, że je znajduje.

Miejsce przy oknie zajmuje wielki facet, rodowodowy Amerykanin. Łypie na Isaia spode łba z obrzydzeniem, jak na szkodnika. Nachyla się w swoim fotelu, w którym ledwie się mieści, zwraca się do gościa siedzącego przed nim, najwyraźniej znajomego. Znajomy podnosi się na swoim siedzeniu, ogląda się przez ramię. Isai skrupulatnie ignoruje jego spojrzenie, patrzy w dół, gdy siada na swoim miejscu. Chwilę później Prawdziwi Biali Mężczyźni Przedstawiciele Rasy Wyższej zaczynają rozmowę o oczyszczonej Ameryce, wolnej od kolorowego, imigranckiego pedalstwa. Isai słucha tego z obojętnością.

Kilka minut później podchodzi siksa z czerwoną flagą na rękach. Na widok dziecka Isai ma ochotę profilaktycznie strzelić sobie w łeb. Dziewczyna prosi go o pomoc we wrzuceniu jej walizki do górnego schowka, a on, idiota, zgadza się, nawet przywołuje na twarz uśmiech. Niepozorna walizeczka okazuje się skurwysyńsko ciężka, jakby służyła do transportu kamieni. Isai szczerze się sobie dziwi, że jakoś znajduje w sobie dość siły, żeby umieścić ją w schowku, i jeszcze zrobić to względnie zgrabnie. Przyjmuje wylewne podziękowania. Tak, tak, pomoże jej po lądowaniu zdjąć bagaż, ależ oczywiście, żaden problem. Siadają na swoich miejscach, siksa szczebiocze coś o swoim półrocznym bąbelku i o narzeczonym czekającym w Nowym Jorku, bąbelek gaworzy swoją własną opowieść, rodowodowi Amerykanie burczą coś o tym, że przecież sytuacja byłaby inna, gdyby wszyscy ci meksykańce mieli przyzwoitość doedukować się w kwestiach językowych, bo przecież są tacy, co potrafią.

Isai tylko patrzy tępo na oparcie fotela przed sobą i żałuje.

Bąbelek na kolanach siksy zaczyna płakać kwadrans po starcie. Facet pod oknem wciska do uszu zatyczki, odchyla głowę do tyłu i wkrótce wrzaskom dziecka wtóruje głośne chrapanie.

Kolejne trzydzieści minut później Isai jest już gotów przyznać, że ostatni miesiąc był żałosną próbą oszukania świata. Że tylko udawał, że miejsce w samolocie jest wynikiem spontaniczności decyzji, o której powiadomił Kumkum Cjusza na dwa dni przed wylotem, bo dopiero wtedy ją podjął. Że tak naprawdę kupił bilet parę tygodni wcześniej i to nieszczęsne miejsce pośrodku rzędu nie było wynikiem braku wyboru, tylko kłamstwa wyreżyserowanego dla pustej widowni. Że sam sobie wybrał to miejsce (chociaż, na jego obronę, nie mógł przecież przewidzieć, na jakich sąsiadów trafi), bo wybór lepszego zniszczyłby w jego mniemaniu całą iluzję.

No i siedzi tak teraz, pokonany i upokorzony, ściśnięty pomiędzy facetem wylewającym się ze swojego zbyt wąskiego fotela na fotel Isaia, a matką z niemowlęciem.

W ostatnim chyba akcie desperacji sięga po książkę. Kupił ją na lotnisku, nie sprawdził nawet jej opisu, po prostu była na wystarczająco dużej promocji, żeby go skusić (pewnie poza lotniskiem to byłaby jej standardowa cena). Skupia wzrok na parszywie drobnym druku, to znaczy – próbuje to zrobić, bo wrzask dziecka, chrapanie faceta i brak miejsca są nieco rozpraszające. Przesuwa się w fotelu, próbuje zawalczyć o odrobinę przestrzeni ze śpiącym olbrzymem. Przegrywa. Traci kolejny kawałek miejsca.

A mógł, kurwa, wybulić na miejsce w biznesie.

Przewraca jeszcze kilka kartek, ale gubi wątek, zanim dotrze do końca pierwszego rozdziału. Z irytacją zamyka książkę, wstaje, idzie do łazienki, dzięki bogom, bez kolejki. Siada na zamkniętej klapie sedesu, znacznie wygodniejszej niż wykupiony fotel, i wyciąga komórkę. Odszukuje krótką wymianę wiadomości sprzed miesiąca, patrzy na adres. Nie wie, w jakim celu, ulica i numer wygrawerowały się już dawno w jego pamięci. Wie też, jak dojechać do hotelu z lotniska, a potem z hotelu do klubu.

Teraz, odcięty od płaczu dziecka, znów zaczyna tkać przed sobą kłamstwo. Że wszystko to jest wyłącznie rezultat jego wyjątkowo praktycznego podejścia do logistyki, a nie planowania z wyprzedzeniem.

Wpatruje się w nazwę klubu i starannie omija wzrokiem zapisane w wiadomości niżej imię, żeby nie niszczyć ledwie odbudowanej iluzji.

Wygasza ekran, obraca telefon w dłoniach. To jest głupi pomysł. Bardzo, bardzo głupi pomysł, nawet jeśli faktycznie byłby spontaniczny.

Spogląda na tabliczkę przypominającą o absolutnym zakazie palenia. Przez chwilę zastanawia się, czy byłby w stanie spleść zaklęcie, które skutecznie oszukałoby systemy bezpieczeństwa. Przez chwilę naprawdę chce to zrobić, lecz przynajmniej w tej kwestii resztki zdrowego rozsądku wygrywają.

Wreszcie wraca na ochłap swojego miejsca. Siksa założyła słuchawki i ogląda na tablecie Przyjaciół, całkowicie zadowolona i nieprzejęta nieludzkimi dźwiękami, które wydaje z siebie jej bąbelek.

Isai zamyka oczy. Nie myśli o Syphie. Naprawdę. Myśli tylko o tym, że siedem lat to cholernie dużo czasu.

Chwilę później gdzieś z przedniej części samolotu rozbrzmiewa drugi dziecięcy głos. Od tej pory bachory prowadzą zaangażowaną dyskusję.

Isai próbuje zrozumieć, czemu, do ciężkiej kurwy, nie poszedł Labiryntem Dedala.

*

Dopiero gdy wychodzi na wąski balkonik hotelowego pokoju, dociera do niego z pełną siłą, że jest w Nowym Jorku. Zimny, mokry wiatr smaga go w twarz, przynosi zapach jesieni. Takiej prawdziwej, nie tej, do której przyzwyczaiła go Kalifornia. Zapala papierosa, patrzy na panoramę miasta (chociaż „panorama” to lekkie nadużycie, brzmi, jakby porwał się na hotel w wieżowcu na Manhattanie, a tak bardzo go jeszcze nie pojebało).

Obserwuje zakorkowane ulice w dole, wsłuchuje się w odległe wycie syren.

Strzepuje popiół. Myśli o ludziach, którzy zostali w Nowym Jorku, kiedy on pomylił wszystkie drogi i uciekł, bo to było jedyne, co umiał robić. Nie ma ich wielu, ale mógłby ich odwiedzić. Kilku z nich nawet chętnie by zobaczył. Ale to by wymagało wykręcenia numerów, które leżały w otwartych grobach, i naiwnej wiary, że ci ludzie wciąż byli w Nowym Jorku. Przede wszystkim wymagałoby wytłumaczenia, co się stało siedem, dziewięć, trzynaście lat temu. Zostawia więc myśli z papierosowym kiepem na balkonie i wraca do ciepłego wnętrza.

Może po prostu zostać w hotelu. Opróżnić minibarek, zakręcić się na ulicach czy w najbliższym klubie, upodlić się i wrócić do pokoju. Potem będzie żałował zmarnowanych na przelot i nocleg pieniędzy, ale nie będą to największe żale w jego życiu i zapomni o nich po kolejnej wypłacie.

Może to zrobić i wraz z tą konstatacją pojawia się zaskakująco wyraźna złość. Na siebie, w pewnym sensie. Na tę część własnego umysłu, która nadal próbuje przedstawiać mu wybory tak, jakby nie zostały już dokonane. Wszystkie drobne decyzje podjęte na przestrzeni ostatnich tygodni wybrukowały wyraźną drogę, otoczyły ją wysokimi barierami, a on teraz stoi pośrodku i rozgląda się, udając, że wciąż może zastanawiać się nad kierunkiem.

Wychodzi z pokoju. Zostawia w nim resztki rozsądku, a do metra zabiera tylko nadzieję, chociaż nie umie jeszcze zdecydować się, na co ma nadzieję. Jakąś po prostu mieć wypada.

Obserwuje mijane stacje, zna te nazwy. Zastanawia się, czy budka, w której kupował papierosy, nadal się trzyma i czy restauracja, która serwowała przyzwoite śniadania, dalej wciska każdemu fatalną kawę. Klub, w którym wdał się w bójkę. Knajpa, której właściciel kasował go po znajomości. Skrzyżowanie, na którym prawie potrąciła go taksówka po tym, jak źle ocenił odległość. Mozaika małych wspomnień pozbawionych znaczenia, po prostu zapisanych w nazwach stacji, niewinnych w swym istnieniu.

W końcu jednak muszą pojawić się te mniej niewinne. Obraz przejścia podziemnego pojawia się nieproszony i niespodziewany, bo przecież nie powinien być w ogóle zapisany na tej linii. A jednak jest tu i zabiera go tam, gdzie kiedyś całował Syphę, a zapach cynamonu mieszał się z zapachem deszczu i papierosowego dymu. Śmiała się, miękko i ciepło, i ten śmiech odbijał się tunelami, które wtedy mogły nie mieć początku ani końca.

Dziewięć lat temu Halloween też było deszczowe. Pamięta zimne krople ściekające po jej włosach, bo wyszli przed klub na papierosa, i rozmazany makijaż kogoś, kto przepychał się obok nich w tłumie. Pamięta, że śmiała się z rozlanego nieuważnie drinka.

Pamięta to. Chyba.

A może śmiała się z czegoś innego. Może tamtej nocy wcale nie padało.

Zaciska palce poręczy. Próbuje ustalić, które wspomnienia i jakie ich wersje są jego, ale im bardziej się im przygląda, tym bardziej rozmazane się stają, nieśmiałe w obliczu uwagi, aż zupełnie rozpierzchają się, gdy ktoś trąca jego ramię.

– Zajebisty makijaż – mówi diabeł z uznaniem.

Isai potrzebuje chwili, żeby zrozumieć, o co diabłu chodzi. Ogarnia go ulga, że chociaż przez jeden wieczór w roku jego profil staje się obiektem zachwytów i adoracji. Szybko jednak sobie przypomina, że przecież nie ruszają go już komentarze, które słyszy na co dzień, i że nie ma miejsca na tą psią wdzięczność. Uśmiecha się wymuszenie, dziękuje krótko. Wysiada na najbliższej stacji, chociaż powinien podjechać jeszcze jedną. Przez moment rozważa, czy nie zaczekać na kolejny pociąg, podziemie jednak jest coraz bardziej przepełnione nadpływającymi zewsząd duchami. Odnajduje między nimi schody prowadzące na powierzchnię i idzie.

Idzie tak, jak chodzi, odkąd wylądował na ulicach. Odbija się od lat i spojrzeń i dotyków tak wielu, że stały się już tym samym. Obserwuje miasto, próbuje ustalić, jak podobne jest do jego wspomnień. Deszcz zelżał, ale wciąż chce brać udział w nocy. Kropi ledwie, lecz uparcie, bardziej dla zasady i z przyzwyczajenia, i ma to jakiś swój urok. Światła miasta odbijają się w rozedrganych zwierciadłach kałuż.

Mija rzędy przyozdobionych kamienic. Budynki odprowadzają go spojrzeniami rozświetlonych okien. Schody prowadzące do ich paszcz zastawione są przez dynie: pomarańczowe, białe, żółte, zielone. Niektóre poręcze przybrane są w płomienne girlandy sztucznych liści; inne oplatają sztuczne pajęczyny, zmizerniałe przez unoszącą się w powietrzu wilgoć. Ze ścian zwisają wielkie, czarne pająki, a na balkonach nad swoimi żywotami rozmyślają milczące kościotrupy i inne upiory.

Isai lawiruje między płynącymi strumieniami przebierańców. Nie rejestruje ich ponad prostą etykietą przeszkód do wyminięcia. Otaczają go rozmowy, śmiech, muzyka dudniąca z mijanych klubów i apartamentów, ale to wszystko dzieje się obok i bez niego. Rozgląda się chwilami bez pewności. Szuka siebie, zgubionego gdzieś na tych ulicach, ale dostrzega tylko widmo sprzed lat.

Wtedy też miał na sobie coś nieodpowiednio prowokacyjnego, palił za dużo i pił jeszcze więcej. Na nowo uczył się radzić sobie z życiem. Nie pomagało mu w tym przekonanie, że skoro udało mu się przeżyć wszystko, co go dotąd spotkało, to reszta świata nie ma już jak wyrządzić mu większej krzywdy. Potem poznał dziewczynę przebraną za diabła w noc tak podobną do tej.

Odwraca wzrok od tamtego siebie. Nie udaje mu się znaleźć cienia dzisiejszej nocy, dostrzega za to znajomo brzmiącą nazwę ulicy. Uznaje to za wystarczające zastępstwo siebie samego i przyspiesza nieco kroku.

Pamięta budynek jeszcze z czasów, gdy mieszkał na Brooklynie. Wtedy stał opuszczony i z powybijanymi oknami. Stanowił noclegownię dla przegranych i ćpalnię dla przegranych jeszcze bardziej. Sam w pewnym momencie był jednym i drugim. To akurat pamięta wyraźnie, trochę tego żałuje, bo chętnie pozbyłby się większości tych wspomnień, a zyskał pewność innych. Teraz jednak stary magazyn jest odnowiony. Przerobiono go na klub z takim zapałem, że ciężko odróżnić elementy autentycznie industrialne od dekoracji mających wyglądać na industrialne.

Isai zatrzymuje się po przeciwnej stronie ulicy.

Wzdłuż ściany ciągnie się kolejka pełna wiedźm, wampirów, duchów, zombie, księżniczek, ludzi w przebraniach tak wymyślnych i dopracowanych, że w każdą inną noc Isai bez zawahania sięgnąłby po xiphos, oraz tych, którzy w ogóle nie trudzili się strojami. Obserwuje przez chwilę dwóch bramkarzy. Jeden wygląda, jakby bawił się świetnie, nawet jeśli cała impreza odbywa się za jego plecami. Drugi ma wyraz twarzy tak zbolały i przepełniony wrogością, że Isai przez krótką chwilę rozważa stanięcie na końcu kolejki tylko po to, żeby zobaczyć, czy uda mu się sprowokować mężczyznę.

Do czego uda mu się go sprowokować.

Ją też zawsze próbował prowokować.

Wyciąga nieśpiesznie papierośnicę z kieszeni płaszcza. Pali i czuje, że ta jego część, którą zgubił gdzieś po drodze, wraca do niego potulnie. Obserwuje leniwie barwny tłum, odruchowo dzieli ludzi na kategorie: na tych, którzy dopiero zamierzają się upić i tych, którzy już teraz są wstawieni; na tych, którzy szukają towarzystwa i na tych, którzy chyba już zaczynają żałować, że tu przyszli, ale są z przyjaciółmi i nie chcą w ostatnim momencie ich porzucać. Wciąż nie jest pewien, do której z szufladek wsadziłby swoją skromną osobę.

Rusza niespiesznie w stronę budynku. Chodnik, krawężnik, kałuża, mokry asfalt–

żwirowa ścieżka, ujadanie ogarów, syk węża, rozkwitające na granicy drzew fioletowe kwiaty

–muzyka uderza go w pierś, zanim zdąży się zorientować, w którym miejscu dokładnie wyszedł. Oszołomiony hałasem i migającymi światłami uderza kogoś ramieniem. Przeprasza odruchowo, chociaż nie ma pojęcia kogo ani czy jego głos przebija się przez hałas. Mgła uprzejmie podsuwa ludziom logiczne wytłumaczenie dla faktu, że wśród nich pojawiło się nowe ciało; nie ma znaczenia, że weszło tu mniej konwencjonalnymi drzwiami.

Półbóg cofa się, przemyka między pięknymi i bestiami. Opiera się plecami o nieszczególnie stabilną barierkę i bierze głęboki oddech. Przymyka powieki, ale wciąż widzi powidoki reflektorów błyskających w rytm – nie muzyki, ale z pewnością jakiś. Powietrze pachnie sztucznym dymem, alkoholem, perfumami i setkami bawiących się ciał. Muzyka rozlewa się elektrycznym pulsem po całym jego ciele, początkowo przytłaczająco, a potem coraz bardziej miękko. Rozgląda się po stolikach, fotelach, kanapach; żadnych znajomych twarzy. Rejestruje za to drzwi, pewnie prowadzące na taras, z ulgą dostrzega przy nich haczyki na ubrania. Znajduje miejsce na swój płaszcz, ma nadzieję, że osoba, która powiesiła tam swoją skórę, nie obrazi się o towarzystwo.

Wraca do barierki, opiera się na przedramionach. Patrzy z antresoli na labirynt ludzkich ciał w dole: tańczących, pijących, pozujących do zdjęć z innymi przebierańcami lub z dekoracjami. Światła przesuwają się po twarzach, czerwone, fioletowe, niebieskie; zakładają ludziom kalejdoskop masek i tożsamości, każdą zbyt nietrwałą, by zdążyć ją poznać.

Z rur pod sufitem zwisają girlandy nietoperzy i sztuczne pajęczyny. Nad barem kołysze się szkielet, czekający w pozie, aż ktoś dostrzeże w nim jedną ze swoich francuskich dziewczyn i poświęci mu chociaż ułamek tej uwagi, którą cieszą się serwujący drinki. Po przeciwnej do baru stronie dostrzega przejście, pewnie do innej sali. Pod ścianami ustawione są lustra, otoczone żarzącymi się, dyniowymi łbami.

W końcu odpycha się od barierki. Nie zamierza spędzić całego wieczoru na antresoli, udając kolejną, mizerną dekorację. Schodzi po schodach, udaje mu się sprawnie ominąć grupę, która stwierdza, że to świetne miejsce do pozowania i robienia sobie zdjęć.

Na dole muzyka jest jeszcze głośniejsza, a może to tylko bas uderza głębiej o podłogę, rozchodzi się pulsem, wspina się po nogach i osiada ciężko pod mostkiem. Isai rusza przez tłum. Rozgląda się przy tym, niby od niechcenia najpierw, potem z trochę większym skupieniem, gdy wydaje mu się, że słyszy ponad muzyką jej śmiech. Jego spojrzenie przebiega po twarzach, po makijażach, po maskach, po światłach. Nie rozpoznaje jej w żadnej z osób. Czuje rozczarowanie, do którego głupio mu się przyznać. Próbuje zgubić je w tłumie, ale ciągnie się za nim z uporem.

Isai znajduje miejsce między zmęczonym życiem wampirem a zirytowaną na technologię, spowitą czernią czarownicą; rozczarowanie zostaje gdzieś w tyle. Wampir patrzy smutno w pustą szklankę. Kobieta pochyla się nad telefonem, stuka wściekle czarnymi szponami w ekran. Marszczy brwi. Unosi urządzenie wysoko nad głowę, patrzy na nie groźnie. Kiedy to nie pomaga, przeklina siarczyście. Chowa telefon do torebki i jednym haustem dopija swojego drinka. Kiwa na barmana.

Isai też ma w końcu okazję złożyć zamówienie. Oczekując na drinka, spogląda na czarownicę jeszcze raz. Kobieta wystukuje na blacie niecierpliwy rytm, wyciąga na chwilę telefon, znów go chowa. Pochyla głowę, czarne włosy opadają jej na twarz.

– Wszystko w porządku? – pyta Isai.

Kobieta prycha. Nie podnosi spojrzenia.

– Jasne. Jest zajebiście. Trzeci raz zgubiłam znajomych, a zasięg tu to chuj – kobieta wzdycha ciężko. Zerka na Isaia, najpierw tylko kątem oka, potem obraca się na stołku w jego stronę. Ocenia go przez chwilę. – Fajne. Całkiem realistycznie to wygląda – ogłasza w końcu werdykt, tym razem Isai już od razu wie, o czym mowa.

– Dzięki – odpowiada, odbierając szklankę bourbonu.

Też ocenia kobietę, gdy widzi jej twarz. Czarne usta, czarne linie na brodzie, porcelanowa bladość sięgająca kości policzkowych i połowy nosa, i znów czerń, mocna, głęboka, pnąca się aż do linii włosów. Czarne soczewki ukrywają białka oczu i barwią jej tęczówki na srebrny – chyba srebrny, ciężko o pewność w półmroku przecinanym barwnymi reflektorami – kolor. Na czole rogalik księżyca, jasny, ostry, przykuwający wzrok.

Kobieta uśmiecha się, ma śliczny uśmiech.

– Jestem Natalie – przedstawia się. Wymieniają uścisk dłoni. – Ale dzisiaj możesz zwracać się do mnie jako do Najwyższej Kapłanki Ciemności, śmiertelniku.

Isai kiwa poważnie głową.

– To prawdziwy zaszczyt – podejmuje.

Najwyższa Kapłanka Ciemności unosi brwi.

– A ty?

– Nie ustaliliśmy właśnie, że jestem po prostu śmiertelnikiem?

Kobieta w pierwszej chwili patrzy na niego jak na idiotę, po czym chyba dochodzi do wniosku, że pasuje jej taki układ. Gdy barman podaje jej drinka, fioletowego i skrzącego się od brokatu, siada wygodniej i zaczyna opowiadać. O przyjacielu, geju, co zaznacza bardzo wyraźnie, który przebrał się dzisiaj za Ponurego Żniwiarza, ale kwadrans po przyjściu na imprezę zgubił swoją kosę, a potem siebie. Konspiracyjnie dodaje, że kolega jest bardzo samotny, ciężko mu pozbierać się po rozstaniu. Isai szczerze nie ma pewności, czy powinien to potraktować jako sugestię, ale nie kwestionuje tego. Słucha, potakuje, zadaje pytania. Skłamałby, gdyby powiedział, że wolałby siedzieć sam albo ganiać po klubie jak pies, który zgubił trop. Słuchając jej monologu, rozgląda się z uwagą po twarzach ludzi podchodzących po drinki i znikających w tłumie. Mimowolnie zaczyna odpływać, jego myśli kierują się w stronę zaklęć. Zna inkantacje pomagające w lokalizowaniu przedmiotów i osób, ale czy byłby w stanie użyć którejś z nich tutaj? Po tylu latach? Przecież nie miał nawet pewności, że Sypha tu jest.

Z ust Najwyższej Kapłanki Ciemności pada jakieś słowo; Isai zapomina jego znaczenie ledwie ułamek sekundy po tym, jak kończy ono wybrzmiewać, ale to i tak wystarcza, żeby uziemić jego myśli. Skupia się znów na rozmowie. Najwyższa Kapłanka opowiada teraz o znajomej, która wykupiła wszystkie zabawkowe węże na Brooklynie i stworzyła z nich gigantyczną perukę, która waży zdecydowanie za dużo, ale robi nie-sa-mo-wite wrażenie. Gdy kończy się zachwycać Meduzą, przechodzi do mówienia o przyjaciółce tak bliskiej, że wręcz siostrze, kobiecie o nie-sa-mo-witej mocy. Isai popija swój bourbon i rzuca pytanie, o jakiej mocy mowa, co daje Kapłance materiał do nawijania przez kolejne kilka minut. Isai nie ma wątpliwości, że kobieta mogłaby tak dłużej, ale sam przerywa jej i wskazuje na przechodzącą obok baru grupkę trzech osób. Wężową perukę rzeczywiście ciężko jest przeoczyć.

Najwyższa Kapłanka wydaje z siebie wysoki pisk, zsuwa się z krzesła i dopada do swoich znajomych. Uradowana przytula każdego po kolei, przyprowadza ich do baru i przedstawia im Isaia, to znaczy, Zwykłego Śmiertelnika, bo przy drugim drinku doszła z pełnym przekonaniem do wniosku, że to naprawdę świetny alias na taką imprezę. Isai akceptuje to z godnością, nie zapamiętuje imion nowo poznanych osób i zanim się zorientuje, Ponury Żniwiarz bez kosy ciągnie jego i dwie czarownice na parkiet. Isai zgadza się, z zaskoczeniem odkrywa własny entuzjazm.

Początkowo próbuje pamiętać, dlaczego tu jest. Nawet długo udaje mu się zachować sens, chociaż szybko odkrywa, że nie jest już tak pewny, czy chce go zachowywać. Wykorzystuje każdy ruch, każdy krok, każdy oddech i każdą okazję, by spróbować przejrzeć otaczające go maski. Szkuja jej, szuka głupio i rozpaczliwie. Przez chwilę pojawia się ta idiotyczna, naiwna myśl, że mógłby do niej zadzwonić, spróbować, czemu nie zrobił tego od razu? Sięga więc do pamięci, do jej rozszarpanych szczątków i już pamięta, czemu; zna numer, znał go zawsze. Zna zbyt dużo jego wersji, żeby którejkolwiek z nich ufać, i ta świadomość go przeraża, bo to jedyny ciąg cyfr, który potrafi się tak okrutnie nim bawić.

Odwraca się od tej pamięci i wpada w czyjeś dłonie, nieśmiałe tylko przez chwilę, bo on od razu je zaprasza. Wciąż jeszcze szuka jej twarzy w tłumie, chyba z tego samego bezwarunkowego odruchu, przez który wciąż oddycha. Ake każdy dotyk, na który pozwala, a pozwala na każdy, odbiera mu cząstkę tej pewności, ujmuje mu przytomności. Staje się głodny tej uwagi, każdego spojrzenia, każdego muśnięcia skóry o skórę, upija się tym znacznie bardziej niż drinkiem przy barze. Ktoś na parkiecie wciska mu do dłoni plastikowy kubeczek, Isai unosi go do ust i zamiera.

Wtedy też przyjął niewinnie wyglądający napój od kogoś, kogo nie rozpoznał ani nie zapamiętał. Tak przynajmniej podsuwa mu pamięć. Coś głębiej w nim nie jest przekonane, czy może ufać temu wspomnieniu. Pyta cicho, czy na pewno nie wiedział, od kogo przyjmuje niewinny trunek, ile niewinności było w nim naprawdę.

Może to tylko późniejsza wiedza próbuje przepisać przeszłość.

To zabawne, jak wiele rzeczy można uznać za zawodność pamięci i mieć przy tym absolutną rację. Isai przez większość życia akceptował to wyjaśnienie. Problem pojawił się dopiero wtedy, gdy zorientował się, że pamięta rzeczy, których nie powinien pamiętać, że kolejne wspomnienia zaprzeczają poprzednim. Jeszcze później zrozumiał, że do odebrania przeszłości i teraźniejszości wystarczą odpowiednia mikstura i przetasowanie właściwych fragmentów wspomnień.

Odnajduje w mroku twarz, która nie jest jej twarzą, uśmiech, który nie jest jej uśmiechem. W jego głowie rodzi się myśl, że nie powinien.

Wypija alkohol, którego nie rozpoznaje.

Czas zaczyna się rozpływać. Gdy jeden utwór przechodzi w kolejny, usta Ponurego Żniwiarza odnajdują usta Isaia. Isai rozpoznaje teksturę malutkiego kwadracika, jego delikatny, metaliczny posmak. Jest mu głupio, bo nawet nie próbuje się zawahać. Wie, gdzieś daleko, że mógłby to jeszcze zrobić, zachować jakąkolwiek przyzwoitość, nie dla siebie, ale dla niej, jeśli faktycznie się tu dzisiaj spotkają. Prawie się na siebie złości, gdy najpierw stwierdza, że może ta obojętność jest winą przyjętego parę minut wcześniej drinka, a potem – że to też jest mu obojętne.

Przestaje zastanawiać się nad kolejnym krokiem, nie musi wybierać odpowiednich słów ani pilnować, by nie powiedzieć o jedno zdanie za dużo. Otaczają go ludzie, którzy nie wiedzą, kim jest ani jaka desperacja go tu przyprowadziła na smyczy. Przypisują mu nową historię, chociaż historia i tak traci znaczenie. Wszystko blednie w obliczu tej uwagi, tego dotyku, tego gorąca, czuje, że mógłby zostać tu resztę życia. W pewnym sensie chyba nawet to robi, mija reszta jakiegoś życia. Wymienia słowa, których nie powinien, deklaracje, których nie zapamięta, ale to jest w porządku, bo jest pewien, że oni też ich nie zapamiętają. Dłonie i usta błądzą po jego ciele, zaprasza je wszystkie, przez chwilę, przez tę resztę tego małego życia nie potrzebuje niczego więcej.

A potem znów staje przed nim Kapłanka, ta Najwyższa. Jej pomalowane czarną farbą ręce znajdują jego kark, on z niewielką tylko niepewnością kładzie dłoń na jej talii. Kobieta mówi mu coś prosto do ucha, ale słowa rozpuszczają się basie, zostaje z nich tylko ledwy dźwięk głosu. Kapłanka nie daje mu czasu poprosić, by powtórzyła. Jej palce zaciskają się na jego nadgarstku, a on posłusznie rusza za nią, chociaż chętnie zostałby dłużej tu, gdzie wszystko sprowadza się do ruchu i dotyku.

Isai zwalnia nieco jedynie w przejściu. Zdobiące je elementy rozmazują się i stają się intensywnym, pulsującym kolorem. Kapłanka mija to wszystko obojętnie i prowadzi go dalej.

Sala, do której przechodzą, jest znacznie cichsza i mniej duszna. Nie biegają po niej wielobarwne reflektory, wszystko jest bardziej stonowane i spokojne. Podchodzą do baru, czas w kolejce zachowuje się dziwnie, rozciąga się i zagina, a potem siedzą już przy stoliku, Isai wie, że to ten kartonik powoli zaczyna działać. Patrzy w bursztynową toń szklanki i dryfującą w niej kostkę lodu. Czuje się trochę jak ta kostka. Osaczony ze wszystkich stron wysokimi ścianami, odbija się od nich i powoli zostaje go coraz mniej, gdy...

– Mówił ci ktoś kiedyś, że masz fatalną aurę? – Głos Najwy... NKC wyrywa go z zadumy.

Isai podnosi na nią wzrok.

– Słucham?

– Twoja energia. Jest strasznie ciężka i paskudna.

Isai wzrusza ramionami i upija niewielki łyk alkoholu. Ma niespodziewanie intensywny smak. Odstawia szklankę.

– Może moja aura ma jetlag.

NKC cmoka z dezaprobatą, jakby dopiero teraz, po tej odpowiedzi, a nie po odkryciu paskudnej aury przekonała się, że trafiła na przypadek beznadziejny. Przysuwa się bliżej, chwyta go za dłoń i marszczy brwi.

– Masz bardzo silną energię – oznajmia po chwili. – Ale jest negatywna. Bardzo negatywna. Czuję blokady i lęk.

– To może być kwas... – Isai marszczy brwi. – Blokady chyba powinny opadać po kwasie, nie?

NKC wzdycha ze smutkiem.

– To nie twoja wina. Wy, mężczyźni, nie potraficie połączyć się z wszechświatem. To wszystko przez wasz cykl, wiesz?

Isai nie odpowiada. Patrzy na nią, próbuje dostrzec, gdzie zniknęła dziewczyna, która bez oporów paplała mu o... o wielu chyba niepowiązanych, ale całkiem zabawnych rzeczach. A może to wszystko po prostu mu się wydawało i od początku rozmawiał tylko z czarownicą i nikim więcej?

– Brakuje wam połączenia z Księżycem... Nie śmiej się! Mówię poważnie – ciągnie niezrażona NKC, jej głos łagodnieje. – Niektórzy potrafią to wypracować, ale to wymaga czasu, samodyscypliny i samoakceptacji... Ale wy wolicie skupiać się na racjonalizowaniu wszystkiego, na kontroli, na udowadnianiu, że potraficie coś zrobić. Nie umiecie się otworzyć, bo boicie się przyznać do strachu i wrażliwości, wolicie odcinać się od natury, żeby zbudować sobie wyimaginowane bezpieczeństwo, i potem ta zła, negatywna energia was niszczy.

Isai kiwa powoli głową, nie próbuje z tym dyskutować, przypomina sobie o roli Zwykłego Śmiertelnika i chwyta się jej kurczowo.

NKC puszcza jego dłoń, unosi swojego drinka do ust, pije powoli.

– To nie jest makijaż, prawda? – pyta po chwili.

Isai kręci głową.

– Nie jest.

– Mmm. To może być jedno ze źródeł tej złej energii. Pewnie nosisz w sobie dużo złości i starego bólu...

Patrzy na Isaia z oczekiwaniem. Drobne wzruszenie ramion i wymamrotane „możliwe” zdają się jej nie zadowolić. Isai zdaje sobie sprawę, że chyba powinien był się obruszyć na jej sugestię, podnieść głos, walnąć pięścią o stół i potwierdzić tym jej słowa. Nie ma siły, żeby jej to dać, chociaż jakaś jego cząstka czuje potrzebę, by ją uszczęśliwić, by chociaż jej sobą nie rozczarować.

– Mogę postawić ci tarota – oznajmia nagle kobieta.

Isai nie chce znów jej zawieść, więc zgadza się z całym entuzjazmem, na który umie się zdobyć. NKC wyciąga z torebki talię kart, owiniętą w ciemnofioletową chustę. Rozwija ją z namaszczeniem, układa materiał na blacie i ostrożnie wyjmuje karty z kartonika opatrzonego zaskakująco znajomymi imieniem i wizerunkiem. Karty są duże, ozdobione ilustracjami w czerni, fiolecie i odcieniach starego złota. Kobieta zaczyna je tasować, powoli, nieco niezgrabnie, bardziej skupiona na tym, żeby żadna karta jej nie wypadła i się nie uszkodziła, niż na płynności ruchu.

– Pewnie nigdy nie słyszałeś o Hekate – stwierdza NKC, wciąż tasując. – Ale to nie szkodzi. Mogę ci później o niej opowiedzieć. Na razie zamknij oczy i pomyśl o pytaniu, na które chciałbyś poznać odpowiedź.

Isai wykonuje polecenie. Pod powiekami tańczą mu barwy, których wcześniej nigdy nie widział, i tańczy ona, chociaż ledwie ją rozpoznaje, i–

– Już?

Otwiera oczy. Napotyka naglące spojrzenie NKC.

– Już – mówi cicho, niepewny, czy to, o czym myślał, liczy się jako pytanie.

NKC rozkłada karty na chuście i każe Isaiowi wskazać trzy. Nie dotknąć! Tylko wskazać. Robi dokładnie to. Kobieta układa je ostrożnie, a potem zbiera resztę w zgrabny stosik. Pierwszą odwraca powoli. Ilustracja jest zbyt jaskrawa, żeby chciał się jej uważniej przyjrzeć.

– Śmierć – informuje go NKC.

Nie doczekuje się reakcji, więc odwraca pozostałe. Trójka Mieczy i Odwrócona Cesarzowa. Oboje przez chwilę patrzą na układ w milczeniu, ich milczenia są od siebie różne. NKC zaczyna w końcu opowiadać. Że tak jak mówiła, negatywna energia. Że nieuchronny koniec jakiegoś etapu, domknięcie się cyklu, że coś musi odejść, by nowe mogło nadejść. Że złamane serce i żal i rozczarowanie, i Isai nie jest pewny, czy to dalej ma być o nim, czy kobieta mówi już o sobie samej, a kontynuacja o wyczerpaniu, zaniedbywaniu własnych granic i oszukiwaniu siebie nie rozjaśnia tej kwestii. NKC wchodzi w coraz głębsze szczegóły, które on coraz mniej rozumie, wydają mu się potwornie odległe, a jego myśli z uporem chwytają się granic, ale granic czego? Jest kretynem, wrócił tu, wiedząc, że to może się źle skończyć, wrócił tu przekonany, że zna drogę, która doprowadzi go do niej i wierzył, że potem tą samą drogą wróci, po czym już na wejściu do tego labiryntu źle skręcił, bo był ciekaw, i gdzie jest teraz? NKC dalej mówi, a on nawet w jej słowach nie umie się odnaleźć, szuka ich okruchów zostawionych na stoliku i na dnie szklanki.

Nie, nie, kurwa, mierda, źle skręca, źle skręca. Musi się jakoś uziemić, nie może pozwolić sobie teraz na bad tripa, nie zgadza się na to.

– Mogę? – pyta, wskazując na talię. NKC spogląda na niego nieufnie. – Nie przeleję w nie tej negatywnej energii – obiecuje, prawie wierzy w tę obietnicę.

Kobieta wzdycha, podaje mu karty nieufnie. Isai przyjmuje je ostrożnie, ze skupieniem, przejeżdża kciukiem po złoconych brzegach. NKC opowiada o tym, jak ta talia ją wybrała, wezwała ją do siebie we śnie, a potem słowa już przestają coś znaczyć. Isai płynnym ruchem rozkłada karty w wachlarz, nie trzyma się ich zbyt wygodnie, ale przecież może z nimi pracować. Czuje obecność po swojej prawej stronie, ktoś stoi obok stolika, Isai to ignoruje najlepiej, jak potrafi. Patrzy przez moment w ilustracje, na to, jak rozpływają się i przenikają ze sobą. Może obecność po prawej też je ogląda.

Zwija wachlarz i karty kaskadą spływają do drugiej dłoni, przeklina w myślach – a może na głos, nie jest pewny – wielkość tych kart, nie, nie są wygodne, ale ich największą zaletą jest samo to, że są, że istnieją, że poddają się jego kontroli.

– Naprawdę nadal łapiesz ludzi na karty?

Prawie upuszcza całą talię. Jedna karta zahacza się o drugą, gubią płynny ruch. Isai ratuje się bez gracji, składa talię w stos. Bierze głęboki oddech, powietrze drży, a może to on sam się trzęsie.

NKC marszczy brwi, spogląda to na niego, to na stojącą obok kobietę. Isai oddaje Kapłance karty z niemrawym uśmiechem.

– Wybacz na chwilę – kłamie gładko, wie, że już do niej nie wróci.

Wstaje powoli, myśli, czy na pewno ją słyszał, czy na pewno nie jest to halucynacja, czy to na pewno jej głos i jej słowa. Przez ostatnie lata wielokrotnie wyobrażał sobie, że mógłby już nie umieć jej rozpoznać, więc czemu tak reaguje, zanim w ogóle wie, że to ona? Odwraca się, napotyka jej spojrzenie.

Nie wie, co powiedzieć, jak zareagować, jaką myśl sformułować. Sięga po jedyny nawyk, którego jest teraz pewny.

– Sypha de Barra – wita ją, słowa układają się w nieśmiały uśmiech.

Kobieta też się uśmiecha. Śmiało.

– Isaias Senvi.

Patrzą na siebie przez chwilę, która równie dobrze może być wiecznością, milionem wieczności. Isai przyłapuje się na zastanawianiu, kto to zaczął, czyim pomysłem było to używanie pełnych imion i nazwisk. Wydaje mu się, że to ona, bo jej nazwisko coś znaczyło, a on wtedy nawet nie miał nazwiska, odzyskał je dopiero przy niej.

Nie wie, czego od niej oczekuje. Zaskoczenia, może. Niedowierzania. Przynajmniej zmarszczenia brwi, gdy stoi tak przed nią, duch przeszłości. Nie dostaje niczego podobnego, Sypha patrzy na niego dokładnie tak, jak patrzyła na niego tego pierwszego Halloween i tego ostatniego wieczora dwa lata później.

Nie wie, czego oczekuje od siebie. Tyle razy przecież myślał o tym właśnie momencie, nie takim w formie, ale takim w swoim znaczeniu. Myślał o tym, co jej powie, jeśli – gdy – ją znowu zobaczy. Chce oskarżyć ją, że zamordowała każdą jego myśl. Powiedzieć o tym, jak zazdrościł wiatrowi, który miał zawsze odwagę, by chwytać w palce jej włosy, jak zazdrościł słońcu, które czule ujmowało jej twarz, jak zazdrościł jej poduszce, na której odpoczywała jej głowa, jak zazdrościł jej kochankom; jak przeklinał każdą sekundę, podczas której myślał o Syphie de Barra. Jest pewien tej zazdrości i przeklina każdą sekundę, która między nimi mija.

Sypha patrzy na niego uważnie, z łagodnością drapieżnika, który nie musi się spieszyć z zabijaniem ofiary, bo ta już wie, że nie może uciec. Odwraca się powoli, Isai patrzy na jej odkryte plecy, na konstelacje bladych piegów, które znikają pod sukienką, i tak jak dziewięć lat temu, teraz ta sukienka też wydaje mu proste polecenie. Isai nie ma nawet dość przyzwoitości wobec samego siebie, żeby udawać, że nie rozumie, co się dzieje, ale pozwala się dziać wszystkiemu, przyspiesza kroku, byle nie zgubić prowadzącej go sukienki. Tłum zdaje się rozstępować przed nią i zaraz za nią zamykać, zmusza go do przeciskania się, szukania dróg, błądzenia, nim znów ją dostrzeże. Wspina się za nią po schodach, przytrzymuje dla niej drzwi, waha się. Przypomina sobie o płaszczu, tak, to ta sama antresola i te same drzwi, znajduje ubranie, dogania sukienkę.

Sypha przemierza opustoszały taras, zimno maluje jej oddech w powietrzu. Isai zrównuje z nią krok i okrywa jej ramiona swoim płaszczem. Dostrzega w tym geście coś tak rozpaczliwego, że niemal go żałuje, ale przecież jest za późno, by się z niego wycofać. Sypha nie zwalnia, nie patrzy na niego, ale po chwili zaciska palce na materiale.

Zatrzymuje się dopiero na dalekim końcu tarasu. Muzyka dociera tu jako swoje własne widmo, ludzi garstka. Sypha zatrzymuje się przy balustradzie, sięga do kieszeni płaszcza Isaia i wyciąga z niej papierośnicę. Wsuwa jednego papierosa między wargi, drugiego podaje Isaiowi.

Isai podsuwa jej ogień i przez chwilę palą w milczeniu, ramię w ramię, wpatrzeni w miasto.

– Nie sądziłam, że faktycznie się pojawisz.

Nie odpowiada jej od razu. Ciężko wyjaśnić, że nie mógł się nie pojawić. Że chciał przez jedną noc być człowiekiem, którym był przy niej, chociaż wiedział, że może nie umieć znów od niej odejść. Że wrócił do miejsca, w którym kiedyś źle skręcił, nie dlatego, że znów pomylił drogę, ale dlatego, że przez siedem lat pamiętał ją zbyt dobrze.

Może nie musi nawet tego wyjaśniać. Spogląda na nią i ma wrażenie, że ona to wszystko wie. Że ona też pamięta.

– Ja przez chwilę też nie – mówi w końcu, i przynajmniej raz tego wieczoru nie kłamie.

Sypha uśmiecha się. Odwraca się w pełni w jego stronę, on odwraca się do niej. Ich spojrzenia się krzyżują. Zapomniał, że jest od niego odrobinę niższa, gdy nie ma na stopach wysokich szpilek. Ze wszystkich szczegółów zwraca uwagę akurat na ten. Dostrzega ruch jej ręki, myśli o tym, że powinien się napiąć, gdy go dotknie, że powinien się wzdrygnąć, że powinien się odsunąć. Żadne z tych powinien nie sprawdza się, gdy jej dłoń dotyka jego policzka. Może dlatego, że za bardzo o nich myślał. Może dlatego, że to Sypha. Jedyna, która nigdy nie bała się ani wspomnień wypalonych na jego twarzy, ani oka, które mogło śledzić tylko światło.

Patrzy na niego bez obrzydzenia, bez politowania, bez tego specyficznego zainteresowania, którym obdarza się egzotyczne zwierzątka. Patrzy na niego, nie pomimo ani nie ze względu, po prostu na niego i Isai musi zamknąć oczy, bo czuje, że tego jej wzroku jest już dla niego za dużo.

Jej kciuk porusza się powoli po nierównościach blizn.

– Czemu tu jesteś, Isai?

Może powiedzieć, że chciał ją zobaczyć, i nie byłoby to kłamstwo. Może powiedzieć, że tęsknił za jej ciałem, i byłoby to szczere pożądanie. Może powiedzieć, że chciał przeprosić za to, jak wtedy uciekł. Może powiedzieć tuzin małych prawd, ale nie wierzy, że którakolwiek z nich odda prawdę właściwą, prawdę, która mogłaby udzielić mu rozgrzeszenia.

Nie pogania go, daje mu czas, tak dużo, dużo czasu, że staje się on kolejną pułapką, plątaniną czasów i korytarzy i przesuwających się ram i granic. Gubi się, gubi się na ścieżkach czasu, gubi resztki spokoju, gubi myśli, gubi–

– Hej. Spójrz na mnie.

Otwiera oczy.

Zmieniła się, oczywiście, że się zmieniła przez te siedem lat, lecz nie potrafi teraz wskazać, w jaki dokładnie sposób. Patrzy w jej zielone oczy, skupia się na ich kolorze, tak intensywnym… Zawsze były tak jaskrawe? Nie, to nie ma sensu, może to jakieś soczewki?

– Och, słońce – mówi Sypha, uśmiechając się bez wesołości. – Jesteś na haju, hm?

Gorąco uderza w jego policzki. Cofa się o krok, zrywa kontakt, ucieka od jej dłoni i jej oczu, odwraca głowę. Chce sięgnąć po kolejnego papierosa, jego ręka wędruje do kieszeni spodni, ale jedyne, co w niej znajduje, to pieprzona pestka dyni. Przeklina ją w myślach, przeklina siebie pod nosem, przeczesuje ręką włosy.

– To nie tak, Sypha, to nie–... Ja nie... – plącze się w kolejnych nie, wszystkie chcą wybrzmieć jednocześnie, ale każde jest zbyt nieśmiałe. Isai odchodzi kilka kroków, próbuje odsunąć się od frustracji. – Wiem, jak to wygląda, ale to nie... Nie chciałem rozmawiać z tobą najebany, naprawdę, po prostu mijał czas i nie wiedziałem, gdzie jesteś, czy w ogóle tu jesteś, nie chciałem–... czekać... znaczy... – Z opóźnieniem dociera do niego, że prawie podniósł głos, ta realizacja wytrąca go z równowagi,

słońce

z rytmu, z myśli, ona się rozpływa, a on milknie zupełnie i wbija wzrok w posadzkę. Oddycha, ta podłoga, wszystko dookoła oddycha, wie, skąd to wrażenie. On też oddycha, ciężko, wstyd rozlewa się po jego ciele gorącą falą, chwyta go za gardło.

– Nie powiedziałeś mi jeszcze, że dobrze wyglądam.

Spogląda na nią bez zrozumienia. Ona już znów podziwia miasto, pali papierosa, a między nimi kilkanaście kroków, których połowy nawet nie zarejestrował. Patrzy na jej plecy, okryte jego płaszczem i przez długość jednego oddechu walczy z pokusą, by pozbyć się wszystkich warstw materiału, które go od niej dzielą. Zamiast tego podchodzi powoli, niemal nieufnie, staje obok. Nie odwraca od niej wzroku. Próbuje uporządkować słowa, nie układają się w nic zgrabnego.

– Dobrze wyglądasz – mamrocze w końcu.

Sypha śmieje się cicho, chciałby spić ten śmiech prosto z jej ust, wyobraża sobie jego smak, okryty smakiem papierosowego dymu i nagle ten papieros jest już w jego dłoni, a jej ręce wędrują po jego karku, wplątują się we włosy, szarpią delikatnie, jakby na próbę, a jego ręka, ta nieuwiązana do papierosa, wędruje po jej talii, po jej biodrze.

– Grzeczny chłopiec – mruczy do jego ucha, a on nie rozumie, nie rozumie, dlaczego to robi, czym zasłużył, dlaczego tak to na niego działa, ale gotów jest zrobić wszystko, żeby usłyszeć te słowa z jej ust jeszcze jeden raz. Opiera czoło na jej ramieniu, zatapia się w jej cieple, jej dotyku, jej zapachu. – Wróciłeś przez Mnemosyne, prawda?

Imię uderza w niego z mocą wystrzelonej kuli, rozpoznaje to uczucie natychmiast. Próbuje się odsunąć, Sypha pozwala mu, ale tylko odrobinę, tylko, by znów mogli spojrzeć sobie w oczy.

Sypha de Barra nie jest już rozbawiona. Patrzy na niego z powagą. Nie wrogo, nie zimno, nie z obrzydzeniem, nie ze złością, tak po prostu oczekuje od niego potwierdzenia.

– Sypha... – Isai sam ledwie rozpoznaje własny głos, słaby i ochrypły.

– Isaias.

Może zaprzeczyć, teoretycznie. Może kłamać, hipotetycznie. Może udawać, że jego reakcja nie zdradziła prawdy, iluzorycznie.

Błądzi, błądzi, zbłądził.

– Jak dużo mi zabrałaś?

Sypha wzdycha ciężko, rozczarowana, i znów zmniejsza dystans między nimi. Gładzi go po karku, gestem tak znajomym, tak zwyczajnym, tak niepozornym.

– Nic ci nie zabrałam, Senvi. Nie rób ze mnie potwora.

– Nie robię, ja tylko...

– No już, już. Wiem. Rozumiem, czemu się wtedy przestraszyłeś.

Chce się roześmiać. Albo rozpłakać. Może oba na raz. Sypha opowiada o tym tak spokojnie, tak zwyczajnie, tak normalnie, jakby był dzieckiem, które miało zły sen, a nie człowiekiem, który od siedmiu lat kwestionuje każde wspomnienie starsze niż dzień wyjazdu z Nowego Jorku.

– To chyba trochę bardziej skomplikowane, Sypha.

– Pewnie masz rację. – Kobieta wzrusza delikatnie ramionami. – Ale nie jesteś teraz w stanie mi tego wyjaśnić, co?

Nie odpowiada, bo musiałby przyznać jej rację i boi się, co by się z nim stało, gdyby to zrobił. Sypha daje mu chwilę, na wypadek, gdyby znalazł w sobie tę odwagę, po czym kontynuuje:

– Pojedziemy teraz do mnie. Skoro już po tylu latach pofatygowałeś się, żeby mnie znaleźć, chyba zasłużyłeś na jakąś nagrodę.

– Sypha–

– Proszę cię, oboje wiemy, że tego chcesz. Zresztą... możliwe, że ja też trochę za tobą tęskniłam. Spędzimy miło czas. Potem przyniosę ci zwykłego drinka i go wypijesz, chociaż nie będziesz mi ufał. Rano będziesz pamiętał, że omówiliśmy wszystko to, z czym tu przyjechałeś, że to ty pokierowałeś nocą. Nie będziesz chciał mnie więcej widzieć, bo wszystko między nami będzie już wyjaśnione, ale nie będziesz na mnie zły. Po prostu stwierdzisz, że masz życie, do którego chcesz wrócić, oboje zgodzimy się, że nie ma w nim dla mnie miejsca. I tyle.

Tak dużo w Isaiu rwie się, żeby się sprzeciwić temu planowi. Tyle jego cząstek, od tak dawna obumarłych, teraz zrywa się, szarpie się i miota w agonii, wrzeszczy, żeby się nie zgadzał. A przecież Sypha zawsze miała go dokładnie tam, gdzie chciała. Słodkie pocałunki i palący ból, anioł każdej śmierci i fałszywy raj, grzech głodu jej czułości, który otoczył nabożną czcią i uczynił swym jedynym wyznaniem. Jedyną modlitwą uczynił tę, by Sypha pojawiła się obok, by wniknęła do jego umysłu, wtłoczyła się w jego żyły, by uciszyła wszystko i pozwoliła pamiętać tylko o sobie i o niczym innym.

Zerka na wypalonego do filtra papierosa, na kupkę popiołu na tarasowej podłodze, na mdły blask księżyca ukrytego za chmurami. Myśli o wszystkim, co dostał od matki.

– Okej. – Słyszy swój głos.

Sypha uśmiecha się łagodnie.

– Tak?

– Tak.

*

Pożegnanie kolejnego ranka jest spokojne, leniwe, nie ma w sobie żadnej podniosłości, żadnej goryczy, żadnego niedopowiedzenia. Po prostu jest, tak, jak przez chwilę jest między nimi jeszcze to pożądanie, a potem ciepło, ostatni pocałunek na jego policzku, i przestaje być, staje się pożegnaniem w czasie przeszłym.

To zgrabne kłamstwo. Isai potrafi takie tkać, szczególnie przed sobą samym.

Za jakiś czas pewnie zacznie przyznawać, że historia, którą tamtego ranka sobie przedstawił, miałe pewne nieścisłości. Zaczynie powoli rozsuwać kurtyny blefu, gdy już będzie gotów przyjąć prawdę.

Na razie pozwala sobie wierzyć, że głupia pestka, szczypta popiołów i wyszeptana inkantacja nie złożyły się w proste zaklęcie kontrujące moc napoju, którym poczęstowała go Sypha.

Były tak samo niewinne, jak zaoferowany przez nią trunek.

────
[6720 słów: Isaias otrzymuje 67 Punktów Doświadczenia + 13 za event]