wtorek, 17 listopada 2026

Od Edel CD Doriana i Kurta — „Serve the Servants”

Poprzednie opowiadanie

Wiosna IV

Edel ocenia skład swojej sałatki na ekstremalnie niski, taki do zakopania pod ziemią i nieodkrywania już nigdy więcej. Najpierw widziała w sałatce dużo zieleni, a, co było całkiem pozytywnym zaskoczeniem, gdzieniegdzie wśród sałaty leżakowały pomidory. Dopiero gdy wszystko wymieszała, dostrzegła wśród warzyw kłoski owsu, niekiedy zbite w większe kulki, czasem występujące samotnie jak malutkie robaczki zagubione w sałacie. To już było obrzydliwe i ponad jej siły. Przez chwilę debatowała ze sobą, czy zwracać na to uwagę jednemu z cwałujących wokół kelnerów, ale dopóki Kurt rozsiewał wokół siebie aurę absolutnego niezadowolenia, centaury patrzyły na ich stolik spode łba, jakby chciały ich wyrzucić przez tego jednego klienta, który niczego nie zamówił i jeszcze narzekał bogowie wiedzą, na co. Gdy gorączkowo dyskutował z Johnem Johnsonem o tematach okołotoaletowych, Edel była w trakcie dokładnego i pieczołowitego odkładania owsu na bok swojej tacki, oglądania każdego pomidora i każdego listka sałaty, żeby zdecydować, czy bezpiecznie mogła włożyć go sobie do ust. Zanim Kurt i John Johnson opuścili stolik, udało jej się bardzo ostrożnie przeżuć kilka kęsów, podczas których uważnie skupiała się na tym, co dzieje się między jej zębami i na języku.
Ta sielanka pokropiona odrobiną cierpienia szybko się skończyła.
Jej powolne jedzenie tej idiotycznej sałatki doprawionej szczyptą końskiego postrzegania świata wokół siebie, przerywają odgłosy czegoś w rodzaju szarpaniny w korytarzu, w którym zniknęli John Johnson i Kurt. Zaciekawiony Terminator natychmiast odwraca łeb w tamtą stronę, strzygąc uszami. Nawet Dorian podnosi głowę znad swojego kompletnie normalnego burgera (Edel mu bardzo zazdrości) i nasłuchuje przez moment, żeby potem nieprzejęty wzruszyć ramionami i wrócić do jedzenia. W głowie Edel pojawia się nieprzyjemna myśl, że przecież mogłaby zareagować tak samo, Kurt był dla niej absolutnie totalnie wredny i powinna odpłacić mu się tym samym, żeby może w końcu nauczył się, że nie może być dla wszystkich ostatnim chamem, a potem i tak oczekiwać, że zranione przez niego osoby mu pomogą. Gdyby tylko miała w sobie odrobinę asertywności, butności i pychy, to nie wstałaby znad tamtej obrzydliwej sałatki, nie oparłaby się na moment na krześle, bo z głodu zakręciłoby się jej w głowie i zobaczyłaby przed oczami mroczki, a potem nie wyciągnęłaby z kieszeni kieszonkowego zegarka, który natychmiast zamieniłby się w… To absolutnie nie jest jej zegarek. Dlaczego ma czyjś zegarek w kieszeni? Przejeżdża palcami po zdobieniach, które są dla niej zupełnie obce, marszczy brwi, bo kolor też nie do końca się zgadza, nawet wielkość i ciężar, to jest najzwyczajniej w świecie bardzo słaba podróba jej zegarka, którą powinna rozpoznać znacznie wcześniej niż w momencie, w którym pilum jest jej rzeczywiście potrzebne.
– Masz swoją broń? – pyta Doriana, który sceptycznie unosi brew i przed wydukaniem jakiejś złośliwej odpowiedzi, pokazuje jej środkowy palec.
– A co? Zgubiłaś swoją i myślisz, że jestem taki sam? – prycha, gdy już przeżuwa kęs burgera. – Nie jestem takim pierdolonym przegrywem jak ty.
– Sprawdź chociaż – prosi go zbyt zmęczona, żeby próbować wykorzystać wszystkie znane sobie zasady polemiki ze sprawiającymi trudności legionistami. Teraz żałuje niezapisania się na kursy opiekunów problematycznych dzieci. Nawet jeśli nie nauczyłaby się wiele, to może w końcu zostałaby zrozumiana przez ludzi, które mają podobne problemy i też nie potrafią sobie z nimi radzić.
Dorian wzdycha głośno i przeciągle, sugeruje jej, żeby się od niego odpierdoliła i dała mu zjeść.
– To idę. Pomóc Kurtowi. Coś się tam dzieje – informuje go, choć wie, że nie powinna. On i tak nic sobie z tego nie zrobi, co najwyżej znowu z niej zakpi.
– On sobie poradzi, zanim do niego dojdziesz – mamrocze Dorian znad swoich frytek. Ostentacyjnie siorbie z papierowego kubka, gdy Edel odchodzi od stolika, zupełnie nieprzejęta jego słowami. Pozornie nieprzejęta. Tak naprawdę zasiał w niej odrobinę niepewności i wątpliwość, czy rzeczywiście się do czegoś przyda, czy Kurt ochrzani ją za to, że w ogóle zareagowała na dziwne dźwięki dochodzące z korytarza, bo on jest taki dzielny i samodzielny i jest w stanie sam o siebie zadbać, bez pomocy jakichś lasek, które osiągnęły coś w życiu dzięki ładnej buźce albo przez łóżko.
Dziewczyna odwraca się przed ostatecznym skręceniem do toalet, ale dostrzega wyłącznie Terminatora, który raz po raz trąca Doriana nosem w ramię. Gdy dostaje od chłopaka frytkę, natychmiast przestaje, a Edel traci jakiekolwiek nadzieje na to, że chociaż pies stanąłby po jej stronie, tak może raz, może jeden, jedyny raz ktokolwiek z trójki pseudosojuszników przyznałby jej rację, ale nie, znowu musi wszystko robić sama. Gdyby tylko pozwolili jej wyjaśnić sprawę z Vergilem, wszystko skończyłoby się parę godzin temu. Byliby bezpieczni w Obozie, a ona spróbowałaby dać braciom i psu jakąś reprymendę i karę za to, że postawili ją w takiej sytuacji (pomijając to, że wymigaliby się od tego bardzo prostym argumentem: Terminator wszystkich teleportował przez perfumy centurionki, więc nic, co powie, się nie liczy – może oprócz tego, że, jako jej podwładni, zlecone przez nią zadania teoretycznie byli zmuszeni wykonać).
– Wszystko okeeeeeeeeeeeeeeej…? – Edel waha się w środku pytania, bo gdy tylko skręca, za załomem korytarza widzi co najmniej nietuzinkowy widok. – To jest… John? – Wskazuje na trójkę trollopodobnych stworów, które razem tworzą coś w rodzaju pokracznego bałwana.
– Prawdziwy John jest tam – mamrocze Kurt, wskazując na zamknięte drzwi do toalet. Edel automatycznie, tak już z przyzwyczajenia, zamiast na drzwi, patrzy na przyklejony do nich znaczek i z pewnym przekąsem zauważa, że John Johnson został zamknięty w łazience damskiej i pewnie jest to dla niego większy powód do bycia wściekłym i przerażonym niż samo bycie zakneblowanym i związanym. A potem jej mózg już kompletnie odpływa, bo może pawdziwy John Johnson nie karmi świń frytkami. Może wcale nie nazywa się John Johnson. Umysł stawia przed nią wiele trudnych pytań, zanim Edel wraca wzrokiem do stojącej na sobie trójki trolli.
Nie wyglądają szczególnie niebezpiecznie, ale jednak udało im się związać rosłego mężczyznę… chociaż w sumie Edel nie ma pojęcia, jak naprawdę wygląda John Johnson, równie dobrze może być tyczkowatym chłopaczkiem, któremu nie płacą wystarczająco za przewożenie świń z jednego miejsca na drugie. Biorąc pod uwagę to, że Kurt jeszcze ich nie zaatakował, on też pewnie nie ma przy sobie swojej broni. Mogłaby z tym polemizować, gdyby na jego miejscu stał ktokolwiek inny, kto z marszu nie atakowałby trzech potworków wielkości przeciętnych pięciolatków, nawet zanim zobaczyłby je w pełnej krasie.
Trolle zeskakują z siebie, a ten, który stał na samej górze (łatwo go rozpoznać, bo nie ściągnął pomarańczowej czapeczki Texas Longhorns), szczerzy krzywe, żółte zęby do Edel.
– To takie trochę chamskie, że nie pozwoliliście wywieźć się jeszcze głębiej w pustynię – chichocze, a dziewczyna wyczuwa w jego głosie jasną insynuację tego, że niedługo dołączą do Johna Johnsona jako kolejne ubezwłasnowolnione porwane osoby, a potem zostaną ponownie wrzuceni na pakę ze świniami i wywiezieni jeszcze głębiej w pustynię. Świetny pomysł na wakacje i przerwę od męczących prac obozowych, jakby nie patrzeć.
Kurt coś im odpowiada, ale Edel już go nie słucha. Skupia się na szybkim obmyśleniu jakiegokolwiek planu nadającego się na wykonanie i dzięki któremu byliby w stanie uratować Johna Johnsona, obezwładnić lub zabić potwory, a potem uciec zostawionym przez nie samochodem. Bierze głęboki wdech, z poważną miną chwyta w dłoń nieswój zegarek kieszonkowy i błysk tęczy później zaciska palce wokół rękojeści swojego pilum.
Trolle unoszą brwi w wyrazie szczerego szoku, ich uwaga całkowicie skupia się na niej. Dałaby Kurtowi jakiś sygnał do ataku, ale wtedy zdradziłaby się już kompletnie, więc przyjmuje dobrze wyćwiczoną pozycję bitewną i udaje, że przygotowuje się do ataku.
– Skąd ty to masz? – skrzeczy ten najbardziej krzepki z potworów, który był nogami.
– Własnemi ręcami ci go zabrałem! – wrzeszczy drugi, ten ze środka.
Ten z góry już nic nie krzyczy, bo zostaje przygnieciony do podłogi przez Kurta. Zbielałe palce chłopaka zaciskają się wokół drobnej szyjki, a troll wydaje z siebie tak desperackie i smutne charczenie, że pozostałe od razu wyrywają się z szoku po ujrzeniu broni w dłoniach Edel. Pozostałe kobaloi wydają z siebie ni to pisk, ni to krzyk, coś idealnie pomiędzy.
– Toooooo… zobaczymy się później! – krzyczą prawie jednogłośnie, gdy podduszony kobalos zmienia się w kupkę złotego pyłu, który Kurt strzepuje z dłoni.
Potwory rzucają się do desperackiej ucieczki, Edel próbuje powstrzymać je kopnięciem glanem, ale one są aż dziwnie zwinne i szybkie jak na tak pokraczne stworzenia. Jeden odwraca się i gra palcami na nosie, drugi wystawia do herosów język. Edel biegnie za nimi, już nie utrzymuje iluzji pilum, a skupia się na tym, żeby nie pozwolić im na zwianie bez oddania im ich broni.
Przynajmniej to miała w planach, bo nagle zalicza bolesne zderzenie z podłogą, poślizgnąwszy się na rozlanym oleju do smażenia frytek. Odruchowo próbuje podeprzeć się dłońmi i podnieść, najpierw rzeczywiście nic nie czuje, a potem przeklina zbyt głośno jak na siebie, gdy po wnętrzach jej dłoni rozlewa się ból. W panice próbuje jak najsprawniej wstać, gorąc rozlewa się nie tylko po jej dłoniach, ale też po przedramionach, nogach i plecach, a Kurt, jak gdyby nigdy nic, przechodzi obok niej (jakby przed chwilą wcale mu nie pomogła), przezornie zwalniając, żeby samemu przysmażyć co najwyżej podeszwy swoich butów.
Dopóki kobalos nie rzuca w jego kolano podebranym z jednego ze stołów stojakiem na serwetki.
Edel wreszcie podnosi się, cała ociekająca tłuszczem, spocona i poparzona, i najpierw patrzy na próbującego podnieść się Kurta, a potem z lekką frustracją podaje mu dłoń, równocześnie krzycząc:
– Dorian! Nie pozwól im uciec!
Chłopak po raz kolejny wystawia do niej środkowy palec.
– Pierdolony troll – mamrocze Kurt, chwiejnie stając obok niej.
Edel rozgląda się po restauracji, żeby znaleźć te głupie stwory. Dostrzega trzepiącego łbem Terminatora, w którego szczękach najpierw znajduje się potwór, a potem pył. Drugiego z pozostałych kobaloi trzyma kelner-centaur i nawet z tej odległości Edel i Kurt są w stanie usłyszeć wykrzykiwany przez niego monolog wściekłej nauczycielki z podstawówki o tym, że zapłaci za ten wylany olej, że co on sobie myśli, gości mi straszysz, gówniarzu, obym cię tu nigdy więcej nie widział.
Terminator podbiega do dwójki herosów, zadowolony merdając ogonem. Na podłogę wypluwa obśliniony zegarek, złożoną jak harmonijka włócznię i swoją obrożę, nieidealną kopię tej, którą ma na karku. Tę obrożę chwyta i z dumą składa na kolanach Doriana.
– Świetnie. Teraz tylko rozwiążemy Johna i się stąd zwijamy. Do Obozu. Któryś z was umie prowadzić? – pyta Edel, jej zmęczony wzrok wędruje z Kurta na Doriana i z Doriana na Kurta.
– Nie – prosto odpowiada Kurt.
– Nie – równie prosto dodaje Dorian.
– Ja też nie. – Poddaje się Edel. – Coś wymyślimy – decyduje, o ile można nazwać to decyzją, po czym wraca do toaletowego korytarza.
Podnosi porzucone na podłodze klucze, otwiera damską łazienkę. Na podłodze siedzi skulony mężczyzna z pokaźnym piwnym brzuszkiem, łzami w oczach i kneblem w ustach, bezsilnie przywiązany do kaloryfera.
– Niech pan sekundę poczeka – mówi do faceta, po czym na szybko szoruje dłonie na tyle, nóż co chwilę nie wyślizgiwał jej się z palców. Lekko krzywi się z bólu, gdy woda uderza w poparzoną skórę, ale zaciska zęby i myśli, że przeżyła gorsze obrażenia. W drzwiach łazienki staje Kurt, rzuca coś o byciu ekstremalnie pomocną, ale ona powoli uczy się, że powinna zawsze ignorować te idiotyczne uwagi.
Wyciąga z kieszeni scyzoryk, po czym przy nim klęka na płytkach, które wyjątkowo jej nie obrzydzają. Co z tego, że są brudne, skoro ona jest brudniejsza niż kiedykolwiek w swoim życiu?
– Niech pan się nie boi, jestem tu, żeby pomóc – mówi, choć jej ton głosu jest daleki od pogodnego i miłego. Najpierw delikatnie wyciąga mu knebel z ust i już ma się przenieść do rozwiązywania sznurów pętających jego kostki i nadgarstki, gdy on wypala:
– TAMTEN FACET UKRADŁ MOJĄ CZAPKĘ TEXAS LONGHORNS!!!
– Przepraszam co.
– MOJĄ CZAPKĘ!!!
– Ja… okej, znajdziemy – mamrocze Edel. To jak opieka nad dzieckiem. Kolejnym. Tym razem rozhisteryzowanym, nie rozwydrzonym.


────
[1900 słów: Edel otrzymuje 19 Punktów Doświadczenia]

poniedziałek, 16 listopada 2026

Od Arnar CD Dahlii — „W jakie gry gramy? Tak.”

Poprzednie opowiadanie

LATO V

– AŁA, fryzurę mi zniszczysz! – krzyczy Arnar, oczywiście nie mając na myśli swoich naturalnych włosów, które zawsze układają się w coś nazywanego „artystycznym nieładem” przez bardziej wyrafinowanych obserwatorów, a „sianem na głowie” przez okoliczne babcie i dziadków. Hermesiątku chodzi o profesjonalnie wystylizowane turkusowe pukle, które, pomimo całkiem imponującego wzrostu Arnar, sięgają mu zaledwie do talii. Trochę rozczarowujące, jak tak spojrzeć na personę Hatsune Miku.
Nie zmienia to faktu, że swojej nowej peruce Arnar czuje się absolutnie fenomenalnie. Ukradło ją niesamowicie zgrabnie, bo też nie była szczególnie mocno przymocowana do głowy lesbijskiej cosplayerki ubranej w strój o wszystkich odcieniach lesbijskiej flagi (nie tej najpopularniejszej, tej najnowszej, różowo-biało-zielonej), co w pewnym sensie stanowiłoby ciekawy, może nawet imponujący widok, gdyby nie niepasująca kolorystycznie peruka klasycznej Miku. W ręku trzymała replikę labrysu (również w kolorach lesbijskiej flagi), absolutne przeciwieństwo najczęstszego rekwizytu fanów vocaloidów, to znaczy czosnku dętego. Arnar chwilę zastanawiało się, czy tego też jej nie podkraść, ale stwierdziło, że prędzej zauważyłaby zniknięcie ogromnego labrysu znajdującego się w polu jej widzenia, niż perukę, którą tak łatwo dało się zsunąć z jej głowy. Może tylko zrobiło się jej trochę lżej, ale nie potrafiła stwierdzić, czemu.
Arnar na szybko poprawia perukę, spod której miejscami wystają blond kosmyki. Kilka lesbijek wokół wzdycha i mamrocze: „Biedaczka, pewnie jej włosy wypadają od chemii. Wpłaciłabym jej na zrzutkę na lepszą perukę…”. Jego to nie rusza, może nawet tego nie słyszy, bo w tym momencie głównie skupia się na zarzutach Dahlii, które, bądź co bądź, zaczynają być coraz poważniejsze. Krzywy uśmiech Arnar robi się jeszcze bardziej krzywy niż zazwyczaj, jakby dziwnie wymuszony i nieszczery, ale udaje mu się nie stracić głowy.
– Dobra, jasne, wytłumaczę wszyyyyyściuteńko, tylko najpierw – wskazuje w tam, gdzie widać lekkie przerzedzenie tłumu świętujących swoją radykalną homoseksualność kobiet – idziemy, siostry!
– Siostry? – duka zbita z tropu Dahlia.
– Słuchaj, Peter, to znaczy Petra, był…a zagubioną malutką i młodą dziewczynką, która zgubiła się pośród ogarniętego patriarchatem świata i pielęgnowanej w jej wnętrzu zinternalizowanej mizoginii powiązanej z przewlekłą depresją i nienawiścią do siebie, którą pomyliła z dysforią płciową, i z tego wszystkiego wyzwoliła się dzięki ruchowi Labrysowych Dziuni i teraz powróciła do swojego poprzedniego, a tak właściwie to powinnom powiedzieć prawdziwego, ja – pokrętnie i bardzo szybko wyjaśnia Arnar, a zrozumienia tego potoku słów nie ułatwia aktywne przeciskanie się całej trójki przez skandujący i śpiewający tłum. Dahlia nie zadaje żadnego pytania, może stwierdza, że po prostu lepiej odpuścić temat, ale Pęcisław czuje potrzebę dodania swoich trzech groszy do wypowiedzi Arnar:
– To jest, przeszedłam detranzycję.
Arnar kiwa głową z miną tak poważną, że gdyby nie kuriozalna sytuacja, w jakiej znajduje się cała trójka, można byłoby pomyśleć, że Pęcisław naprawdę odkrył siebie na paradzie lesbijskości, kobiecości i wszystkiego, co związane z estrogenem i macicami.
Wreszcie herosom i satyrowi udaje się bezpiecznie wydostać z nieustannie płynącej przed siebie różowej masy członkiń radykalnych społeczności, mało kreatywnych, powtarzalnych sloganów i morza przekonań o tym, że kobiecość wiąże się z nieustannym bólem, cierpieniem fizyczno-psychicznym i miesiączkowaniem. Arnar niesamowitą ulgę sprawia wydostanie się z tamtych cholernych szpilek, które totalnie nie są w jego rozmiarze, już go obtarły w kilku miejscach i prawdopodobnie prawie złamały jeden z palców u stopy, ale na szczęście tylko prawie. Gdy Arnar staje na absurdalnie czystym nowojorskim chodniku w samych skarpetkach, dopiero teraz zdaje sobie sprawę, że nie ma pojęcia, gdzie zostawiło swoje trampki, ale tych pożyczonych od jednej z dziewczyn szpilek nie założy już nigdy w życiu, nawet jeśli któryś z napotkanych przez niego potworów będzie miał kink oglądania swoich ofiar tańczących kan-kana w butach na dwunastocentymetrowym obcasie, więc spróbuje przekonać Arnar, że to sprawa życia i śmierci i jeśli pokaże swoje nogi w krwistoczerwonych szpilkach, to może uniknie przeobrażenia się w bezkształtną masę tego samego koloru, co te buty.
– No – oznajmia Arnar z niepewnym entuzjazmem – to teraz…
– Teraz możesz mi wszystko wytłumaczyć – wcina się Dahlia, zanim Hermesiątku uda się wypuścić z ust kolejny, dziwny pomysł na dalsze dzisiejsze aktywności, których oboje odbyli zbyt dużo. Może nie Pęcisław. Pęcisław dalej jest chętny. Niekoniecznie wie, na co, ale jest.
– Nie no, Dahlia, to są trochę prywatne sprawy – odpowiada Arnar, zawijając sztuczne niebieskie włosy na palce. Pożyczone szpilki zostawia gdzieś na chodniku, może komuś się poszczęści i je znajdzie, nawet jeśli nie będzie to ich prawowity właściciel. – Priorytetem byłyby jakieś buty, nie wydaje ci się?
– Arnar – mówi Dahlia tonem trudnym do określenia, bo jest w nim szczypta ostrości, a szczypta: „Pamiętasz, jak opowiedziałam ci o moim związku z czasów Obozu i mnie do tego zmusiłoś tarzaniem się po podłodze? Nie każ mi tego robić”.
– Dobra, jeju, nie spinaj się tak. Złapały mnie moje problemy walentynkowe – wyznaje z głupkowatym uśmiechem przyklejonym do twarzy i obserwuje, jak twarz jego przyjaciółki przestaje przedstawiać spiętą frustrację i ukazuje światu oburzone zaskoczenie. – Wiesz, to jest długa historia, ale ogólnie coś komuś ukradłom i ten ktoś się zdenerwował, porwał mnie, blablabla, zjadłom sobie kiełbasę, zadzwoniłom do ciebie butelką z supermarketu, więc ta tęcza była wiesz, marna taka i wsiadłom w pierwszy autobus, który by mnie wywiózł z tego zadupia, a kierowca miał taką głupią tę tabliczkę, ciemną i bez kontrastu, że stwierdziłom, że przecież jakoś przejedzie przez centrum Nowego Jorku. Prędzej czy później. No i miałom rację. I tyle. – Wzrusza ramionami po zalaniu Dahlii tą niezdrową ilością informacji, równocześnie ciągle rozglądając się za jakimś klimatycznym i zachęcającym sklepikiem z obuwiem. Udaje mu się go znaleźć gdzieś pod koniec wypowiedzi, więc sekundę po tym, gdy kończy, nie dając Dahlii czasu na odpowiedź, gwałtownym ruchem wskazuje uchylone drzwi do lokalu i krzyczy: – Tam kupimy mi buty!
Po czym wbiega do sklepu na bosaka, w poplątanej peruce i swoich dwóch różnych, ubrudzonych ulicznym kurzem skarpetkach. Sprzedawca omiata go wzrokiem, zacina się w połowie pogodnego: „Dzień dobry” i chyba debatuje ze sobą czy nie zadzwonić na policję. Sceptycznie unosi brew, gdy za nim do środka wkracza kobieta tak wysoka, że w wejściu dla pewności lekko pochyla głowę i istota męsko-chłopięca, trudno określić, która ukradkiem próbuje przeżuć resztki aluminiowej puszki.
Pierwszy odzywa się Pęcisław, przerywając niezręczną ciszę pytaniem o wkładki do butów wiszące za sprzedawcą:
– Za ile te tamte? Smacznie wyglądają.


────
[1000 słów: Arnar otrzymuje 10 Punktów Doświadczenia]

niedziela, 15 listopada 2026

Od Kurta CD Doriana i Edel — „Serve the Servants”

Poprzednie opowiadanie

WIOSNA IV

A jak myślą? Co Kurt o tym myślał? Och, Kurt myślał o wielu rzeczach naraz i jeszcze więcej rzeczy, niekoniecznie przemyślanych i eleganckich, cisnęło mu się na usta.
Przede wszystkim myślał o tym, że życie bardzo go testuje, podkładając mu restaurację McDonald's pośrodku niczego. Nie chodziło nawet o sam aspekt tego, jak nierealne wydawało się to, że był otoczony kopytnymi pracownikami w czerwonych koszulkach. Chodziło mu o to, że najchętniej zjadłby te nuggetsy razem z pudełkiem, ale jego ostatki zdrowych zmysłów i silna wola przypominały mu, że — jeszcze raz — SĄ W RESTAURACJI MCDONALD'S POŚRODKU NICZEGO. W dodatku w takiej, gdzie wszędzie kręciły się centaury, a człowiek, który ich tutaj przywiózł, nagle zaczął zachowywać się dziwnie, zupełnie jakby wrócił z toalety z dodatkowymi dwiema komórkami mózgowymi. Komórkami mózgowymi nieskalanymi amerykańską kulturą i meczami Texas Longhorns. Kiedy ostatni raz sprawdzał, centaury były dzikimi imprezowiczami okazjonalnie mordującymi przeszkadzających im śmiertelników, a nie dżentelmenami o wyrafinowanym, amerykańskim podniebieniu. Nikt im nawet nie wytłumaczył, dlaczego John Johnson ich tutaj ściągnął, ale życie nauczyło Kurta, że takie propozycje zazwyczaj kończyły się próbą przerobienia go na półboga w sosie własnym. 
Zebrało mu się na mdłości, kiedy centaur siedzący przy najbliższym stoliku wgryzł się w swojego burgera. To mięso równie dobrze mogło być zmielone z półbogów, którzy trafili tu przed nimi. 
Z tej właśnie okazji w myślach wyklął Edel i Doriana. Nie wiedział do końca, z jakiego powodu ich przeklina — przez brak silnej woli, to na pewno. Pytanie brzmiało, czy denerwował go ich brak silnej woli i w związku z tym narażenie się na otrucie albo inną boską sraczkę, czy brak silnej woli, którą Kurt niestety jeszcze posiadał, a wolałby nie, bo okrutnie burczało mu w brzuchu i chciałby beztrosko zjeść dwadzieścia nuggetsów. Łatwiej było mu wyładować swoją złość przerzucając całą winę na Edel i Doriana.
Uśmiechający się promiennie centaur przyniósł do stolika ich zamówienie. Kurt omiótł wzrokiem żałosną sałatkę Edel. Kto normalny szedł do McDonalda i zamawiał sałatkę? Odwrócił się do Doriana, w myślach zrobił rachunek sumienia na wypadek, gdyby miał zostać otruty, gniewnie chwycił napój brata i pociągnął solidny łyk zimnej Coca Coli. Nie smakowała inaczej, co z jakiegoś powodu jeszcze bardziej go zirytowało. Smakowała jak absolutnie zwykła, rozwodniona cola, którą można było dorwać w każdym tego typu fast foodzie. Żadnego znaku, że ktoś próbował ich otruć, a przynajmniej po tych kilku sekundach Kurt nie czuł, żeby jego wątroba obumierała.
Edel podjęła dyplomatyczną dyskusję z Johnem Johnsonem, grzebiąc w sałatce swoim drewnianym widelczykiem. Kurta niekoniecznie interesowało kim do diabła był Amerykanin. Był kimś, kto kłamał, nie trzeba było być dzieckiem Invidii, żeby móc to wyczuć. Edel nareszcie się do czegoś przydawała, zajmując go rozmową. Kurt mógł w tym czasie paranoicznie rozglądać się po pomieszczeniu i ruszyć łbem, czy ciężka atmosfera w restauracji była spowodowana obrzydliwą ilością tłuszczu we frytkownicy, czy Mgłą. Rozpraszało go chrupanie Terminatora, który pochłaniał swoje dwa pudełka nuggetsów, głaskany pod stołem tłustymi palcami Doriana. Dorian, jakże higienicznie, tymi samymi palcami potem pakował sobie burgera do ust.
Jeszcze raz, co Kurt o tym myślał? Że mieli absolutnie przejebane. Że nie mieli nawet dokąd uciec i z dwojga złego chyba wolał walczyć ze stadem centaurów w klimatyzowanym McDonaldzie, niż wyjść znowu na to słońce. Że czuł, że coś jest nie tak, ale nie potrafił zidentyfikować źródła problemu, chociaż był przekonany, że odpowiedź znajduje się tuż pod jego nosem. Że wiedział, że coś zaraz wybuchnie, ale nawet pomimo tylu znaków ani Dorian, ani Edel, ani nawet on nie zaczęli jeszcze uciekać. 
Może powinien się rozejrzeć. I tak jako jedyny nie jadł i nawet nie mógł już dłużej patrzeć na jedzenie, bo jego żołądek prosił go o litość, a silna wola była na wyczerpaniu. Edel i Dorian mogli zagadać towarzystwo, podczas gdy on pomyszkuje w poszukiwaniu tajemnego przejścia do labiryntu albo przynajmniej jakiegoś dowodu, że centaury próbują mu zrobić krzywdę. Wystarczyłby mu na przykład dowód w postaci sali tortur w kiblu.
Bez słowa wstał od stolika. Nie czuł potrzeby, żeby wyjaśniać innym, gdzie idzie, ale nie przemyślał, że inni będą potrzebowali takiego wyjaśnienia.
— A ty gdzie? — zapytał Dorian.
— Do kibla — odmruknął.
— Nasze toalety są obecnie zamknięte. Remont — odpowiedział szybko John Johnson. 
Kurt zmarszczył brwi.
— To gdzie niby sikają pracownicy?
Zapadła między nimi kilkusekundowa cisza, podczas której Kurt słyszał dudnienie własnego serca, oblizywanie pyska przez Terminatora, harmider centaurów za sobą i stukanie kopytami. 
— To… specjalne toalety. Dla centaurów.
— Centaury chyba nie mają jakichś super specjalnych kibli, które różniłyby się od innych kibli pod względem korzystania?
Odchrząknięcie Johnsona.
— Zaprowadzę cię.
— Sam trafię.
— Nie, nie. Potrzebny jest klucz. Do szatni dla pracowników.
Kurt uniósł brew. Wszystkie zmysły w jego ciele biły na alarm. Kiedy był mały, dorośli powtarzali mu, żeby nie brał cukierków od obcych ludzi i nie chodził z nimi oglądać kotków w piwnicy, a nawet pomimo tylu wartościowych lekcji, Kurt z własnej woli pchał się w sytuacje tego typu.
John Johnson zachwiał się, wstając od stolika. Mgła wokół niego zawirowała. Kurt przepuścił go przed sobą, żeby zachować złudne poczucie kontroli. Przez chwilę miał odwrócić się i wykonać do Edel lub Doriana jakikolwiek znak, który przekazałby im, żeby byli czujni, ale ostatecznie uznał, że lepiej poradzi sobie sam. W jego mniemaniu tamta dwójka i tak do tej pory nie wykazała się żadną przydatnością.
Minęli rozsypane na podłodze frytki i centaura kłusującego po zmiotkę. Minęli stolik, przy którym centaury walczyły na papierowe flagi z logo McDonald's, posługując się tekturowymi patyczkami jak mieczami. Skręcili w boczny korytarz, w miejscu pozornie osłoniętym przed resztą restauracji. Drzwi, obok których przechodzili, należały do schowka na miotły, szatni dla pracowników i toalet męskich i damskich.
— MMM! MMP-H!
Kurt odwrócił się w stronę źródła dźwięku. Nie miał złudzeń, że odgłosy te wydawały się dziwnie ludzkie. John Johnson odkaszlnął, jakby chciał je zagłuszyć, po czym zaczął poklepywać się po kieszeniach, performatywnie mamrotać do siebie pod nosem i brzęczeć kluczami.
— MMMMMMMM! MMMM-MHM!!!
— EKHEM. — Udawany atak kaszlu. — O, tu są klucze. Poczekam tu na ciebie, żeby zamknąć drzwi, jak już wyjdziesz.
— Jest pan pewien, że te toalety dla klientów są zamknięte? Ktoś chyba jednak z nich korzysta.
— Nikogo tu nie ma poza centaurami — zapewnił John Johnson.
Był jeden wybitnie skuteczny sposób, żeby przekonać się, czy jego wróg był potworem, czy faktycznie człowiekiem. Cesarskie złoto przenikało przez śmiertelników jak przez chmurę. A przez potwory… cóż, byli w dogodnym miejscu, żeby zatuszować morderstwo, dopóki centaury się nie zorientują z czyjejś nieobecności. Wyuczonym ruchem sięgnął do pasa, gdzie w pochwie zawsze spoczywała jego złożona włócznia. 
Jego palce zetknęły się tylko z powietrzem. Złapał za materiał paska.
Stojąca przed nim istota zachichotała. Potrójnie. Dziwnym, nakładającym się na siebie śmiechem, jakby Kurt słyszał chichoty kilku różnych osób na raz. Nie miał czasu się nad tym zastanawiać, bo w myślach szukał czegokolwiek, co mogłoby zastąpić mu broń.
— Tego szukasz, półbogu? — zapytała istota, wyjmując zza pleców jego sarissę i machając nią przed oczami Kurta. Drugą ręką pstryknęła palcami.
Kurtowi zawirowało w głowie, kiedy Mgła opadła w jednym momencie. Istota nie była jedną istotą — John Johnson, który zaprowadził go do toalety, był w rzeczywistości trzema niziutkimi kreaturami ułożonymi na sobie. Pierwszy stwór, służący jako nogi i równocześnie rusztowanie dla reszty, był najbardziej krępy. Wszyscy byli łysi, mieli podłużne, elfie uszy i nosili przepaski biodrowe rozmiaru, który ledwo zasłaniał ich arsenał.
— Trolle? — wymamrotał Kurt bardziej do siebie niż do nich.
— TROLLE? JAKIE ZNOWU TROLLE?! — pisnął środkowy stwór.
— Kobaloi! Jesteśmy kobaloi! 
Absolutnie nic mu to nie mówiło.
— To wszystko przez tego cholernego Herkulesa — skarżył się najwyżej siedzący kobalos. — Skąd mieliśmy wtedy wiedzieć, że okradamy najważniejszego herosa w historii? A on nawet potem nie chciał o nas mówić. O tym wypatroszonym lwie, jasne. A co z nami? To, że okradliśmy go podczas snu, nic dla niego nie znaczyło?
— MMMMMMMP-MHMH! — zabulgotał zakneblowany (prawdziwy) John Johnson za drzwiami.


Edel?
────
[1276 słów: Kurt otrzymuje 12 Punktów Doświadczenia]

sobota, 14 listopada 2026

Od Sony CD Niketasa i innych — „Szybcy i Wściekli”

Poprzednie opowiadanie

Sony przegrzebywało regał przepełniony poukładanymi w niedbałe sterty instrumentami, niektórymi bezpiecznie odpoczywającymi w futerałach i takimi, które rzucono na półki ot tak, bez najmniejszej próby odłożenia ich tak, żeby na pewno nikt ich nie strącił i nie uszkodził. Podczas prowadzonych przez Sony poszukiwań, kilka harmonijek ustnych, gwizdków i pałeczek perkusyjnych beztrosko uderzyło w podłogę, czasem głośno stukając. Wreszcie znalazło to, czego szukało – zakopaną pod kilkoma kalimbami i stertą fletów ogromną pozytywkę. Była ciężka, mosiężna i bardzo stara, nakręcana rzeźbioną, drewnianą korbą.
– Znalazłom! – oznajmiło uradowane i położyło instrument na stole roboczym, zakrywając plany, które usilnie próbowała przedstawić im córka Hefajstosa. Teraz przewróciła oczami i skrzyżowała ramiona na piersi, bardzo wymownie mówiąc: „Mam was, idioci, absolutnie dość”.
– Co ona gra? – zapytał jeden z braci Sony, a ono, bardzo dumnie, zaczęło kręcić korbą. Uznało to nie tylko za lepsze rozwiązanie, niż rzucenie nazwą utworu, ale też najlepsze wyjście z sytuacji, bo absolutnie nie wiedziało, jaką melodię wyryto na walcu.
Pozytywka obracała się powoli, cienkie blaszki zahaczyły o pierwsze dźwięki i wszyscy w domku mogli usłyszeć pierwsze takty tajemniczej melodii. Była wesoła, absurdalnie wręcz wesoła i może właśnie przez tę wwiercającą się w uszy radość wszyscy momentalnie ją rozpoznali.
– Sorry, ale kto na takim czymś – córka Hefajstosa wskazała na tę nadzwyczajną pozytywkę – nagrał „Barbie Girl”?
– Czysto teoretycznie, to nie nagrał, na to się nie nagrywa – skorygował ją Inti, który był absolutnym ekspertem w kwestiach instrumentologicznych.
– To chyba nie jest takie stare, jak myślałom, że jest – przyznało Sony bez cienia skruchy. – Ale wciąż jest idealnie głośne. Weź to wkomponuj w nasz rydwan, tak żeby grało, jak będziemy jechać! – Przesunęło pozytywkę do córki Hefajstosa, która wpatrywała się w niego z przerażeniem.
– Wy sobie ze mnie jaja robicie – wymamrotała.
Nikt nie musiał upewniać jej, że była w błędzie – wystarczyły ich poważne, wyczekujące spojrzenia, którym nie mogła odmówić.


Obóz Herosów?
────
[300 słów: Sony otrzymuje 3 Punkty Doświadczenia]

Od Niketasa CD Weroniki — „Szybcy i Wściekli”

Poprzednie opowiadanie

W domku jedenastym ekscytacja wylewała się oknami razem z tymi, którzy postanowili uciec od pracy i wrócić na gotowe. Niketas nie pilnował rodzeństwa tak rygorystycznie, jak zazwyczaj – koncentrował się na projektowaniu rydwanu, nie na kontrolowaniu zamków, zajęciu kompletnie bezsensownym, gdy większość dzieci Hermesa potrafiła te zamki mistrzowsko otwierać (nie Niketas, co dodawało mu powodów na wykorzystywanie Ulferta).
Problem w tym, że Hefajstosiak, którego dostali, nie słuchał Niketasa. Dosłownie, bo zamiast założyć ten cholerny aparat, co chwilę tłumaczył coś na migi albo zapisywał obliczenia i dumnie pokazywał je Niketasowi, który wykonał je już dziesięć razy, za każdym razem trochę zmieniając którąś ze zmiennych, żeby osiągnąć optymalny wynik.
– Trzymaj – rzucił, uderzając kartką w Mihala. Ten odwrócił się zdezorientowany i znowu coś tam pokazał. Niketas uśmiechnął się przemiłym uśmiechem, po czym powiedział głośno i wyraźnie: – BIEEEERZ TTTOOOO. IIIIIIIINSTRRRRRUUUUUUKCYYYYJAAA.
– Niketas – upomniał go Ulfert, któremu wydawało się, że coś zyska, jak parę razy powtórzy jego imię.
– Braciszku, a ty nie miałeś rysować naszego dzieła? Ja tutaj, z naszym kochanym panem technicznym – (kochany pan techniczny usilnie próbował rozczytać instrukcyję) – próbujemy sprawić, żeby to cacko było stabilne, aerodynamiczne i w ogóle zjawiskowe, więc ty się skup na tym, co robisz najlepiej… Chociaż… może byś się do czegoś rzeczywiście przydał i spojrzał, co inne domki wymyśliły, hm?
– Przepraszam?
– Tak tylko, wiesz, rzucisz okiem, co nie? Takie przeszpiegi, ty się na tym znasz.
Ulfert westchnął, ale posłusznie rzucił ołówek na swoje niedokończone rysunki i wyszedł z domku. Przybijający kółka do stelażu Ashton pomachał mu na pożegnanie i rzucił coś o uwalnianiu się od przymusowej, niewolniczej pracy.
Mihal postukał Niketasa w ramię, żeby pokazać mu kartkę z wiadomością, że naturalna siła tarcia nawierzchni, po której będą się poruszać i przeciętna siły konia lub pegaza nie pozwoli im na rozwinięcie takiej prędkości. Niketas wzruszył ramionami i nabazgrał: „To coś wymyśl, psiamać”.


Obóz Herosów?
────
[300 słów: Niketas otrzymuje 3 Punkty Doświadczenia]

Od Weroniki — „Szybcy i Wściekli”

Na spotkaniu grupowym zapadła decyzja: czas na rydwany. Odkąd Labirynt się otworzył i Obozy utrzymywały komunikację, ciężko było się nie dowiedzieć o grach terenowych, jakie miały dzieciaki z Jupitera. Większość grupowych przeforsowała ten barbarzyński sport, już nie mówiąc o tym, że zignorowali jej propozycję, jaką była debata oksfordzka. Oraz zawody ze szlachetnej szermierki.
Ze względu na przewagę Domku nr 9, wprowadzili poprawkę — każda drużyna miała przydzielonego dzieciaka Hefajstosa. Weronika, mrucząc pod nosem inwektywy w kierunku gier dla zwierząt i Niketasa, zapisywała skrzętnie regulamin. Mieli tydzień na stworzenie rydwanu, trening koni/pegazów a Chejron wytyczał trasę. Zasady były względnie proste: należało umożliwić przejazd innym rydwanom. Można było je uszkodzić, ale nie na tyle, żeby nie nadawały się do dalszej jazdy. Woźnica był nietykalny, konie zresztą też. Nie było limitu osób na rydwanie. Grecki ogień został zabroniony. Zastanawiała się, czy trzeba było zapisywać o niezabijaniu innych, ale dla świętego spokoju to zrobiła. Wygrana przypadała rydwanowi, który przekroczył linię mety po trzech okrążeniach. W przypadku remisu coś się wymyśli.
Weronika rozłożyła w domku rysunki technicznie i kalki, a jej rodzeństwo usadowiło się dookoła nich. Wszystko było zaplanowane, co do centymetra, wprowadzono także małe nowinki od Hefajstosiaka.
Znaleźli bazę pod rydwan i zaczęli montować ścianki. Weronika krążyła dookoła niczym inspektor. Kusiło ją zajrzeć do innych domków, ale wyjątkowo przytomnie stwierdziła, że nie warto. Szczególnie nie miała zamiaru zerkać za Domek 10, który nie mógł się odczepić od niej po tym nieszczęsnym nożycowaniu. Ostatnio wspomnieli coś o chęci do szykowania jej całunu na misję i koniecznego wyszycia na nim nożyczek, co było ostatnią jej słomką.
— Rydwan „Tołstoj”? A może „Achmatowa”?
— Weronika, daj już spokój. — jęknął jej brat Maur.
— A co wy byście chcieli w takim razie? — trochę się obraziła.
— Co powiesz na Panathinaikos? Jak klub sportowy!
Zamyśliła się.
— Brzmi szlachetnie i nawiązuje do matki. Akceptuję.


Obóz Herosów?
────
[300 słów: Weronika otrzymuje 3 Punkty Doświadczenia]

piątek, 13 listopada 2026

Od Ricky'ego CD Kuźmy — „I was thinking… maybe you and I should partner up?”

Poprzednie opowiadanie

JESIEŃ IV

— Ciemno wszędzie, głucho wszędzie, co nie? Co to będzie, co to będzie… — mamrotał Ricky, ciągnąc Kuźmę przez mroczny las. Chociaż wcale nie było głucho — przestrzeń dookoła nich była pełna trzasków, jęków i szeptów wszystkiego, co wśród drzew obecnie przebywało. Albo w nich. Obu półbogom dzwoniło w głowie echo zdzierającej korę z gardła przy krzyku driady. Zagrożenie pojawiło się tak szybko i niespodziewanie, że nie miał czasu wyjąć nawet swojej fiolki odpędzającej leśne duchy. Choć pewnie — przyznał po namyśle — odpędzała wyłącznie krasnoludki, jeśli w ogóle. I pewnie nie takie agresywne…
W swoim małym, męskim móżdżku chciałby przyznać zwycięstwo i pokonanie (?) dębowej kobiety sobie. Lecz te parę sekund ciszy i niewyobrażalny wrzask nie były raczej bezpośrednio powiązane z żadnym przedmiotem, którym Ricky starał się rozpocząć odwet na atakującej. To było logiczne. Skoro nie on, to Kuźma, która właśnie odcinała mu krążenie w prawym ramieniu. Kuźma uratowała ich obu dupy. I było to naprawdę po niej widać — znaczy, pewnie byłoby widać, gdyby cokolwiek było widać w tym gąszczu. Ale ciążyła na ramieniu chłopaka strasznie, jej wyczerpanie było wyczuwalne.
— Słyszeliście to? — szeptały ocierające się o siebie gałęzie i liście.
Ich szelesty łaskotały spoconych herosów z ciekawością. Tak wolał to interpretować Ricky. Na razie las pozwalał im zawrócić i zostawić w tyle krzyczącą driadę z ołowianą trumną. Chemik złapał się na czymś, czego nigdy by się po sobie nie spodziewał. Wymawiał słowa modlitwy — tak można by eufemistycznie określić mamrotanie pod nosem imienia jego ojca i próśb o bezpieczny powrót do Obozu Jupiter. Chaotycznych próśb, przerywanych, kiedy Ricky brał głęboki wdech, prawie potykając się o jakiś korzeń — ale najwyraźniej Merkury trzymał jego stopę, bo jak dotąd przesuwali się po lesie bez nowych kłopotów. Żadnych nowych liściastych czy iglastych kobiet, pomstujących za tartaki i autostrady.
— Nie, ja nie słyszę, może to wiatr — zaczynały się przekomarzać drzewa, kiedy gęstwina zaczęła się już rozrzedzać.
— Że mi się przesłyszało? — zahuczała wysoka sosna.
— Ale słyszysz coś teraz? — odpowiedziało niskie drzewko, które prawie rozdeptał syn Merkurego, ale udało mu się w ostatniej chwili skręcić.
Może Ricky chciał to słyszeć, ale faktycznie, krzyk driady jakby zelżał. I może był naprawdę tylko echem, tak samo jej twarz wykrzywiona nienawiścią wypalona na jego powiekach.
— Może oni to słyszeli? — komentował dalej las.
— My? Nic, skąd — wypluł z siebie na jednym wydechu półbóg, zanim Kuźma albo zdrowy rozsądek zdołali go powstrzymać przed wchodzeniem w dyskusje z drzewami (kiedy jedno z nich właśnie ich zaatakowało!). Szczęście w nieszczęściu, jego gardło zachrobotało, a większość głosek pozostała bezdźwięczna. Połączywszy to z szybką, nawet na Ricky'ego wymową — nawet dąb czy wierzba o najlepszym słuchu nie miało szansy go zrozumieć.
— Czy on coś wyskrzypiał, czy mi się przesłyszało — zaszeleścił jeszcze świerk, ale zaraz drzewa zmieniły temat.
A dwójka zmasakrowanych herosów w końcu ostatecznie przeszła obok ostatniego pieńka, ostatniej sadzonki i znalazła się na otwartej przestrzeni. Był środek nocy. W oddali migotały światełka Nowego Rzymu — to widział chłopak przez sklejone od potu i błota oczy. Czego nie widział — kałuży, w którą właśnie wepchnął i siebie, i Kuźmę. Pewnie odczułby większy dyskomfort, gdyby suche buty nie były dla niego aż tak odległym wspomnieniem. I gdyby Ricky generalnie nie miał w zwyczaju pokrywać się wszelakiej maści szlamami, maziami i trudnymi do określenia nie tylko w pochodzeniu, ale także konsystencji substancjami.
— Nie w oko! — wymamrotała Kuźma, kiedy chłopak starał się na oślep podnieść ją z błota. Ricky więc schylił się jeszcze bardziej, żeby sięgnąć do kieszeni pod kolanem — i kolejny raz dzięki ci, Merkury, bo ta kieszeń ocalała mimo ataku wściekłej driady. Wyciągnął stamtąd małą latareczkę. Następny z cudów — działała! Świeciła co prawda na niebiesko, co nadawało obu półbogom koszmarny wygląd, ale pomogła Ricky'emu ocenić, gdzie znajdowały się ręce i nogi Kuźmy, żeby nie wyciągać jej z kałuży za włosy. Światełko migało, bladło, trzeba było potrząsać latarką imitującą dinozaura. Chłopak chciał podkręcić jasność pokrętłem z boku, okazało się jednak, że to uruchamiało wgrany ryk tyranozaura (tak przynajmniej podejrzewał, bo plastik wydawał się mieć jego kształt). A reszta dinozaura stopniowo gasła, chociaż mieli przed sobą jeszcze kawałek drogi.
— Zostawiasz mnie tu, czy co?
— A, sorry, już! — wypuścił z ręki już prawie zupełnie ciemną latarkę Ricky, i znowu zapadła ciemność absolutna. Ale zapamiętał mniej więcej położenie Kuźmy na ziemi, więc udało mu się ją podnieść.
Oczy herosa przyzwyczajały się stopniowo do ciemności, zresztą na otwartej przestrzeni nie było aż tak źle. Od kiedy wyszli z lasu, pomagało im światło księżyca. I co im innego zostało, jak nie ślimaczy chód w stronę ambulatorium. Niemożliwy do wykonania krok, a po nim następny, jeszcze gorszy. Ricky czuł tylko pot, błoto i ból we wszystkich częściach ciała. No, i może chłód na nodze w miejscu, gdzie jego spodnie zostały rozszarpane przez driadę. Ale poruszali się do przodu.


Kuźma?
────
[775 słów: Ricky otrzymuje 7 Punktów Doświadczenia]