Wiosna IV
Edel ocenia skład swojej sałatki na ekstremalnie niski, taki do zakopania pod ziemią i nieodkrywania już nigdy więcej. Najpierw widziała w sałatce dużo zieleni, a, co było całkiem pozytywnym zaskoczeniem, gdzieniegdzie wśród sałaty leżakowały pomidory. Dopiero gdy wszystko wymieszała, dostrzegła wśród warzyw kłoski owsu, niekiedy zbite w większe kulki, czasem występujące samotnie jak malutkie robaczki zagubione w sałacie. To już było obrzydliwe i ponad jej siły. Przez chwilę debatowała ze sobą, czy zwracać na to uwagę jednemu z cwałujących wokół kelnerów, ale dopóki Kurt rozsiewał wokół siebie aurę absolutnego niezadowolenia, centaury patrzyły na ich stolik spode łba, jakby chciały ich wyrzucić przez tego jednego klienta, który niczego nie zamówił i jeszcze narzekał bogowie wiedzą, na co. Gdy gorączkowo dyskutował z Johnem Johnsonem o tematach okołotoaletowych, Edel była w trakcie dokładnego i pieczołowitego odkładania owsu na bok swojej tacki, oglądania każdego pomidora i każdego listka sałaty, żeby zdecydować, czy bezpiecznie mogła włożyć go sobie do ust. Zanim Kurt i John Johnson opuścili stolik, udało jej się bardzo ostrożnie przeżuć kilka kęsów, podczas których uważnie skupiała się na tym, co dzieje się między jej zębami i na języku.
Ta sielanka pokropiona odrobiną cierpienia szybko się skończyła.
Jej powolne jedzenie tej idiotycznej sałatki doprawionej szczyptą końskiego postrzegania świata wokół siebie, przerywają odgłosy czegoś w rodzaju szarpaniny w korytarzu, w którym zniknęli John Johnson i Kurt. Zaciekawiony Terminator natychmiast odwraca łeb w tamtą stronę, strzygąc uszami. Nawet Dorian podnosi głowę znad swojego kompletnie normalnego burgera (Edel mu bardzo zazdrości) i nasłuchuje przez moment, żeby potem nieprzejęty wzruszyć ramionami i wrócić do jedzenia. W głowie Edel pojawia się nieprzyjemna myśl, że przecież mogłaby zareagować tak samo, Kurt był dla niej absolutnie totalnie wredny i powinna odpłacić mu się tym samym, żeby może w końcu nauczył się, że nie może być dla wszystkich ostatnim chamem, a potem i tak oczekiwać, że zranione przez niego osoby mu pomogą. Gdyby tylko miała w sobie odrobinę asertywności, butności i pychy, to nie wstałaby znad tamtej obrzydliwej sałatki, nie oparłaby się na moment na krześle, bo z głodu zakręciłoby się jej w głowie i zobaczyłaby przed oczami mroczki, a potem nie wyciągnęłaby z kieszeni kieszonkowego zegarka, który natychmiast zamieniłby się w… To absolutnie nie jest jej zegarek. Dlaczego ma czyjś zegarek w kieszeni? Przejeżdża palcami po zdobieniach, które są dla niej zupełnie obce, marszczy brwi, bo kolor też nie do końca się zgadza, nawet wielkość i ciężar, to jest najzwyczajniej w świecie bardzo słaba podróba jej zegarka, którą powinna rozpoznać znacznie wcześniej niż w momencie, w którym pilum jest jej rzeczywiście potrzebne.
– Masz swoją broń? – pyta Doriana, który sceptycznie unosi brew i przed wydukaniem jakiejś złośliwej odpowiedzi, pokazuje jej środkowy palec.
– A co? Zgubiłaś swoją i myślisz, że jestem taki sam? – prycha, gdy już przeżuwa kęs burgera. – Nie jestem takim pierdolonym przegrywem jak ty.
– Sprawdź chociaż – prosi go zbyt zmęczona, żeby próbować wykorzystać wszystkie znane sobie zasady polemiki ze sprawiającymi trudności legionistami. Teraz żałuje niezapisania się na kursy opiekunów problematycznych dzieci. Nawet jeśli nie nauczyłaby się wiele, to może w końcu zostałaby zrozumiana przez ludzi, które mają podobne problemy i też nie potrafią sobie z nimi radzić.
Dorian wzdycha głośno i przeciągle, sugeruje jej, żeby się od niego odpierdoliła i dała mu zjeść.
– To idę. Pomóc Kurtowi. Coś się tam dzieje – informuje go, choć wie, że nie powinna. On i tak nic sobie z tego nie zrobi, co najwyżej znowu z niej zakpi.
– On sobie poradzi, zanim do niego dojdziesz – mamrocze Dorian znad swoich frytek. Ostentacyjnie siorbie z papierowego kubka, gdy Edel odchodzi od stolika, zupełnie nieprzejęta jego słowami. Pozornie nieprzejęta. Tak naprawdę zasiał w niej odrobinę niepewności i wątpliwość, czy rzeczywiście się do czegoś przyda, czy Kurt ochrzani ją za to, że w ogóle zareagowała na dziwne dźwięki dochodzące z korytarza, bo on jest taki dzielny i samodzielny i jest w stanie sam o siebie zadbać, bez pomocy jakichś lasek, które osiągnęły coś w życiu dzięki ładnej buźce albo przez łóżko.
Dziewczyna odwraca się przed ostatecznym skręceniem do toalet, ale dostrzega wyłącznie Terminatora, który raz po raz trąca Doriana nosem w ramię. Gdy dostaje od chłopaka frytkę, natychmiast przestaje, a Edel traci jakiekolwiek nadzieje na to, że chociaż pies stanąłby po jej stronie, tak może raz, może jeden, jedyny raz ktokolwiek z trójki pseudosojuszników przyznałby jej rację, ale nie, znowu musi wszystko robić sama. Gdyby tylko pozwolili jej wyjaśnić sprawę z Vergilem, wszystko skończyłoby się parę godzin temu. Byliby bezpieczni w Obozie, a ona spróbowałaby dać braciom i psu jakąś reprymendę i karę za to, że postawili ją w takiej sytuacji (pomijając to, że wymigaliby się od tego bardzo prostym argumentem: Terminator wszystkich teleportował przez perfumy centurionki, więc nic, co powie, się nie liczy – może oprócz tego, że, jako jej podwładni, zlecone przez nią zadania teoretycznie byli zmuszeni wykonać).
– Wszystko okeeeeeeeeeeeeeeej…? – Edel waha się w środku pytania, bo gdy tylko skręca, za załomem korytarza widzi co najmniej nietuzinkowy widok. – To jest… John? – Wskazuje na trójkę trollopodobnych stworów, które razem tworzą coś w rodzaju pokracznego bałwana.
– Prawdziwy John jest tam – mamrocze Kurt, wskazując na zamknięte drzwi do toalet. Edel automatycznie, tak już z przyzwyczajenia, zamiast na drzwi, patrzy na przyklejony do nich znaczek i z pewnym przekąsem zauważa, że John Johnson został zamknięty w łazience damskiej i pewnie jest to dla niego większy powód do bycia wściekłym i przerażonym niż samo bycie zakneblowanym i związanym. A potem jej mózg już kompletnie odpływa, bo może pawdziwy John Johnson nie karmi świń frytkami. Może wcale nie nazywa się John Johnson. Umysł stawia przed nią wiele trudnych pytań, zanim Edel wraca wzrokiem do stojącej na sobie trójki trolli.
Nie wyglądają szczególnie niebezpiecznie, ale jednak udało im się związać rosłego mężczyznę… chociaż w sumie Edel nie ma pojęcia, jak naprawdę wygląda John Johnson, równie dobrze może być tyczkowatym chłopaczkiem, któremu nie płacą wystarczająco za przewożenie świń z jednego miejsca na drugie. Biorąc pod uwagę to, że Kurt jeszcze ich nie zaatakował, on też pewnie nie ma przy sobie swojej broni. Mogłaby z tym polemizować, gdyby na jego miejscu stał ktokolwiek inny, kto z marszu nie atakowałby trzech potworków wielkości przeciętnych pięciolatków, nawet zanim zobaczyłby je w pełnej krasie.
Trolle zeskakują z siebie, a ten, który stał na samej górze (łatwo go rozpoznać, bo nie ściągnął pomarańczowej czapeczki Texas Longhorns), szczerzy krzywe, żółte zęby do Edel.
– To takie trochę chamskie, że nie pozwoliliście wywieźć się jeszcze głębiej w pustynię – chichocze, a dziewczyna wyczuwa w jego głosie jasną insynuację tego, że niedługo dołączą do Johna Johnsona jako kolejne ubezwłasnowolnione porwane osoby, a potem zostaną ponownie wrzuceni na pakę ze świniami i wywiezieni jeszcze głębiej w pustynię. Świetny pomysł na wakacje i przerwę od męczących prac obozowych, jakby nie patrzeć.
Kurt coś im odpowiada, ale Edel już go nie słucha. Skupia się na szybkim obmyśleniu jakiegokolwiek planu nadającego się na wykonanie i dzięki któremu byliby w stanie uratować Johna Johnsona, obezwładnić lub zabić potwory, a potem uciec zostawionym przez nie samochodem. Bierze głęboki wdech, z poważną miną chwyta w dłoń nieswój zegarek kieszonkowy i błysk tęczy później zaciska palce wokół rękojeści swojego pilum.
Trolle unoszą brwi w wyrazie szczerego szoku, ich uwaga całkowicie skupia się na niej. Dałaby Kurtowi jakiś sygnał do ataku, ale wtedy zdradziłaby się już kompletnie, więc przyjmuje dobrze wyćwiczoną pozycję bitewną i udaje, że przygotowuje się do ataku.
– Skąd ty to masz? – skrzeczy ten najbardziej krzepki z potworów, który był nogami.
– Własnemi ręcami ci go zabrałem! – wrzeszczy drugi, ten ze środka.
Ten z góry już nic nie krzyczy, bo zostaje przygnieciony do podłogi przez Kurta. Zbielałe palce chłopaka zaciskają się wokół drobnej szyjki, a troll wydaje z siebie tak desperackie i smutne charczenie, że pozostałe od razu wyrywają się z szoku po ujrzeniu broni w dłoniach Edel. Pozostałe kobaloi wydają z siebie ni to pisk, ni to krzyk, coś idealnie pomiędzy.
– Toooooo… zobaczymy się później! – krzyczą prawie jednogłośnie, gdy podduszony kobalos zmienia się w kupkę złotego pyłu, który Kurt strzepuje z dłoni.
Potwory rzucają się do desperackiej ucieczki, Edel próbuje powstrzymać je kopnięciem glanem, ale one są aż dziwnie zwinne i szybkie jak na tak pokraczne stworzenia. Jeden odwraca się i gra palcami na nosie, drugi wystawia do herosów język. Edel biegnie za nimi, już nie utrzymuje iluzji pilum, a skupia się na tym, żeby nie pozwolić im na zwianie bez oddania im ich broni.
Przynajmniej to miała w planach, bo nagle zalicza bolesne zderzenie z podłogą, poślizgnąwszy się na rozlanym oleju do smażenia frytek. Odruchowo próbuje podeprzeć się dłońmi i podnieść, najpierw rzeczywiście nic nie czuje, a potem przeklina zbyt głośno jak na siebie, gdy po wnętrzach jej dłoni rozlewa się ból. W panice próbuje jak najsprawniej wstać, gorąc rozlewa się nie tylko po jej dłoniach, ale też po przedramionach, nogach i plecach, a Kurt, jak gdyby nigdy nic, przechodzi obok niej (jakby przed chwilą wcale mu nie pomogła), przezornie zwalniając, żeby samemu przysmażyć co najwyżej podeszwy swoich butów.
Dopóki kobalos nie rzuca w jego kolano podebranym z jednego ze stołów stojakiem na serwetki.
Edel wreszcie podnosi się, cała ociekająca tłuszczem, spocona i poparzona, i najpierw patrzy na próbującego podnieść się Kurta, a potem z lekką frustracją podaje mu dłoń, równocześnie krzycząc:
– Dorian! Nie pozwól im uciec!
Chłopak po raz kolejny wystawia do niej środkowy palec.
– Pierdolony troll – mamrocze Kurt, chwiejnie stając obok niej.
Edel rozgląda się po restauracji, żeby znaleźć te głupie stwory. Dostrzega trzepiącego łbem Terminatora, w którego szczękach najpierw znajduje się potwór, a potem pył. Drugiego z pozostałych kobaloi trzyma kelner-centaur i nawet z tej odległości Edel i Kurt są w stanie usłyszeć wykrzykiwany przez niego monolog wściekłej nauczycielki z podstawówki o tym, że zapłaci za ten wylany olej, że co on sobie myśli, gości mi straszysz, gówniarzu, obym cię tu nigdy więcej nie widział.
Terminator podbiega do dwójki herosów, zadowolony merdając ogonem. Na podłogę wypluwa obśliniony zegarek, złożoną jak harmonijka włócznię i swoją obrożę, nieidealną kopię tej, którą ma na karku. Tę obrożę chwyta i z dumą składa na kolanach Doriana.
– Świetnie. Teraz tylko rozwiążemy Johna i się stąd zwijamy. Do Obozu. Któryś z was umie prowadzić? – pyta Edel, jej zmęczony wzrok wędruje z Kurta na Doriana i z Doriana na Kurta.
– Nie – prosto odpowiada Kurt.
– Nie – równie prosto dodaje Dorian.
– Ja też nie. – Poddaje się Edel. – Coś wymyślimy – decyduje, o ile można nazwać to decyzją, po czym wraca do toaletowego korytarza.
Podnosi porzucone na podłodze klucze, otwiera damską łazienkę. Na podłodze siedzi skulony mężczyzna z pokaźnym piwnym brzuszkiem, łzami w oczach i kneblem w ustach, bezsilnie przywiązany do kaloryfera.
– Niech pan sekundę poczeka – mówi do faceta, po czym na szybko szoruje dłonie na tyle, nóż co chwilę nie wyślizgiwał jej się z palców. Lekko krzywi się z bólu, gdy woda uderza w poparzoną skórę, ale zaciska zęby i myśli, że przeżyła gorsze obrażenia. W drzwiach łazienki staje Kurt, rzuca coś o byciu ekstremalnie pomocną, ale ona powoli uczy się, że powinna zawsze ignorować te idiotyczne uwagi.
Wyciąga z kieszeni scyzoryk, po czym przy nim klęka na płytkach, które wyjątkowo jej nie obrzydzają. Co z tego, że są brudne, skoro ona jest brudniejsza niż kiedykolwiek w swoim życiu?
– Niech pan się nie boi, jestem tu, żeby pomóc – mówi, choć jej ton głosu jest daleki od pogodnego i miłego. Najpierw delikatnie wyciąga mu knebel z ust i już ma się przenieść do rozwiązywania sznurów pętających jego kostki i nadgarstki, gdy on wypala:
– TAMTEN FACET UKRADŁ MOJĄ CZAPKĘ TEXAS LONGHORNS!!!
– Przepraszam co.
– MOJĄ CZAPKĘ!!!
– Ja… okej, znajdziemy – mamrocze Edel. To jak opieka nad dzieckiem. Kolejnym. Tym razem rozhisteryzowanym, nie rozwydrzonym.
[1900 słów: Edel otrzymuje 19 Punktów Doświadczenia]