Od Weroniki — „Labirynt” [Smellstober]

Rząd latarni miejskich witał ją przyjaźnie, w przeciwieństwie do porywów wiatru, które skutecznie miotały jej kapturem, czy też klepały ją liśćmi po twarzy. Po piątym wyplutym z ust liściu się sfrustrowała.

Szła pospiesznie ulicą Nowego Jorku, wypatrując jakichkolwiek biznesów. Odwiedziła już kilka pomniejszych firm, zostawiła swoje CV i ruszała dalej w drogę. Odkąd nastał najgorszy dzień w jej życiu, tj. Caroline przejęła na jeden dzień pieczę nad domkiem nr 6, dużo myślała o przyszłości. Wiedziała, że kiedyś ten dzień musiał nadejść, co nie oznaczało, że mogła porzucić przygotowania do dorosłego życia. Najważniejsza była praca. Mieszkanie było kwestią drugorzędną, można chwilowo zamieszkać w kartonach.

Dlatego wypatrywała szyldów czy potykaczy. Omijała gastronomie, tam nie było praktycznie żadnej ścieżki awansu, a niech dadzą bogowie, rzucą ją na zmywak. Z którym też miała beznadziejne wspomnienia, też związane z córką Aresa. Summa summarum, nie zniżyłaby się do takiego życia. Najlepsze były firmy logistyczne, marketingowe, od biedy księgowość.

Nowy Jork chciał posępnie ją odwlec od tych pomysłów. Nawet nie zauważyła, że zapadł zmrok. Nawet kierowcy samochodów byli bardziej nerwowi niż zwykle, jeżdżąc z wielkim pośpiechem, czy prawie wjeżdżając w nią na przejściach dla pieszych. Nawet szczury się nie wychylały na chodniki. Niektóre latarnie mrugały złowieszczo, jakby chciały przekazać jej alfabetem Morse'a ostrzeżenia. Dodała do swojej listy rzeczy do zrobienia naukę tegoż. Rozglądała się na boki, a także sprawdziła telefon. Był wyłączony. Specjalnie odhaczała listę „jak nie przyciągać potwora”, gdyby teraz trafiła na jakiegoś, to byłby to niezaprzeczalnie pech. Chmury nad nią gęstniały gniewnym granatem. W oddali usłyszała trzask pioruna.

Między kamienicami wyrósł mały budynek, z odrapanymi ścianami i niezbyt ładnym szyldem z rybą. Jej uśmiech (o ile ryby mogły się uśmiechać) dawno wypłowiał. Nie posiadał praktycznie witryn, oznaką otwarcia była nie tylko mała, żółta tabliczka „open”, ale też potężna krata opierająca się bezczynnie o framugę. Ktokolwiek prowadził ten sklep, był nieźle zabezpieczony na gorsze czasy.

Było coś w tej plebejskiej, spłowiałej rybie, co ją przyciągało. Musiała swego czasu robić wrażenie, sądząc po stylu, było to z dwie dekady temu. Jeśli nie trzy. Weronika widywała już takie miejsca, ale miały wspólny mianownik — były zamknięte na cztery spusty, a i tak zwykle złodziejaszki grabiły to, co nie było przytwierdzone do podłogi. Choć z tym ostatnim można było polemizować. Wybór czcionki też dużo mówił o osobie, która założyła ten biznes. Gdy podeszła bliżej, zauważyła, że ściany były względnie czyste, odmalowywane kilka razy po atakach grafficiarskich. Miała dwie teorie. Obie miała zamiar sprawdzić.

Popchnęła drzwi i znalazła się w półmroku. Jedynym źródłem światła były lampy akwariowe, głównie niebieskie, choć można było znaleźć parę ledów. Nad nią zabrzęczał cicho dzwonek. Jedyne, co się nie zgadzało z jej pierwszą teorią, to głośność. Była na tyle przyzwyczajona do wrzaskliwych heroldów sklepowych fortec, że zaskoczyło ją miękkie oznajmienie przybycia klienta. Chciała zweryfikować drugą teorię, ale nie było sprzedawcy. Poruszała się więc wzdłuż alejek regałów. Na nich stały nie tylko akwaria, ale też kamienie, siatki, wiaderka, rurki, dużo rurek, jeszcze więcej rurek. Ryby były różnorodne, przed nią właśnie płaszczył się jakiś skalar. A przynajmniej tak zakładała, bo na etykiecie były jeszcze inne nazwy, zwyczajowe i łacińskie. Dopiero teraz się zastanowiła, czemu w ogóle tu weszła. Przecież nie znosiła wody, nauka pływania szła jej naprawdę słabo, a teraz ogląda mieszkańców znienawidzonego żywiołu. Ładnie się przed nią płaszczyły, to musiała przyznać. Glony poruszały się tak spokojnie. Całe miejsce wyglądało tak, jakby czas zwolnił i dostosował się do tempa ryb. Czy one wiedziały, że istniały? Ich magia jednak działała, bo sama Weronika przez chwilę zapomniała oddychać i przesuwała się powoli wzdłuż szklanych barier. Przez chwilę przestała też myśleć. Ona, zgrabny skalar, niebieskie światło, leniwe glony, brzęczący filtr, przyssany glonojad. Nic nie wiedziała o tym świecie. Dlatego tak ją zafascynował. Skupiła się teraz na zapachu wszechobecnej wilgoci. Miejsce było zatęchłe, żeby nie powiedzieć wprost, było dziurą. Kamienie były nieregularnie rozrzucone po półkach, podobnie jak narzędzia i filtry. Niektóre były nawet rozpakowane, wymieszane bezczelnie z tymi na sprzedaż. Cenówki nie były zunifikowane, ba, część z nich była po prostu stosem naklejonych nowych kartek, na których skończyło się miejsce do zakreślania. Na ścianach były zacieki. O dziwo nie przeszkadzało jej to w tym momencie, zauważając rozmalowane odbicia światła od tafli wody akwariów. Poczuła się nagle, jakby sama była w jednym, dużym zbiorniku, niczym w tej największej matrioszce. Mogła skojarzyć z podtopieniem w Obozie Herosów, a jednak ta myśl nie była tak… drastyczna. Tamte fale były dzikie, rozedrgane. Te tutaj emanowały spokojem. Tam musiała myśleć o topiących się dzieciakach i o tym głupim Mikołaju, tutaj była sama. A przynajmniej czuła się sama. Nie była to samotność, w której szukało się byle jakiej odznaki ludzkiego istnienia, które by zwróciło jakąkolwiek uwagę. Nie była to samotność, jaka następowała, kiedy szukała nieistniejących tekstów od Ojca. Było to bycie samemu, kiedy cały świat zmęczył i wymiął jak szmatkę, gdzie każda wolna cisza spływa po głowie jak miód, oblepiając mózg, oczy i uszy, tworząc warstwę ochronną. Żeby być taką rybą, tylko pływać, jeść, pływać, jeść. Nawet nie reagowałaby wtedy na inne bodźce.

Dopiero teraz zdążyła się zastanowić, czemu nikogo w sklepie nie było. Wyszła z alejki i natrafiła na gigantyczne akwarium zajmujące zaskakująco dużo metrów tego sklepu. Po raz kolejny zaparło jej dech w piersiach. Oczami połykała każdą rybę po kolei (czy to był rekin?), oceniała infrastrukturę kamulców czy filarów, a z tyłu głowy szacowała, z jakim impetem woda rozlałaby się z tego zbiornika. Na myśl o tym podekscytowała się, nawet za bardzo. Czy są inne drzwi? Najpierw wnieśli akwarium, a potem zamurowali? Jak ktoś z tego cokolwiek wyciąga, sprząta, czy to samo funkcjonuje? Przejechała wzrokiem po reszcie pomieszczenia: kolejna alejka, z samymi dekoracjami i pierdółkami do akwarystyki. Po prawej stronie zauważyła segment z biurkiem i kasą fiskalną, jednak nikt w nim nie siedział. Pojemniki pokarmów dla rybek strzegły lado podobnego mebla, za nimi rozciągały się plakaty i kalendarze z poprzednich dekad.

Przeniosła wzrok na ścianę przy biurku, w której dostrzegła framugę. A w tej framudze stała sylwetka. Wzdrygnęła się. Z tej perspektywy osoba wyglądała niczym potwór. Przez ten cały czas, kiedy wygłodniała Morozova chłonęła widok ryb, obserwował ją.

Kiedy w końcu wyszedł niemrawym krokiem, pokazał się jako przysadzisty mężczyzna w podeszłym wieku. Marszczył krzaczaste brwi i od razu wiedziała, że to nie był typ wesołka, który wita klientów z otwartymi rękami. Chciało się powiedzieć, jaki pan, taki kram. Jeżeli miał jakiekolwiek włosy, to była to siwa broda i rzadkie wysepki tworzące zakola. Miał na sobie żonobijkę i flanelową koszulę roboczą, co potęgowało stereotyp kogoś, kto pije i po pracy bije swoją żonę. Co można było o nim pozytywnego powiedzieć, to że był czysty i względnie schludny. No i prawdopodobnie to on organizował życie oraz ozdoby w akwariach, więc musiał mieć jakąś wrażliwość. Jakąkolwiek.

Dalej się nie odzywał, Weronika również nie. Mierzyli się nieprzyjaźnie wzrokiem, jak gdyby mieli podjąć pojedynek w samo południe. Zdawała sobie sprawę, że jej wygląd nie był faworytem w gustach modowych starszych amerykańskich obywateli, ale wychodziła z założenia, że to nie jej problem. W końcu zaczął rozmowę, opryskliwie, ale zaczął.

— Czego?

„O ty chuju” pomyślała Weronika.

— Obsługa klienta na najwyższym poziomie. — Uśmiechnęła się ironicznie.

Wpatrywał się w nią znużony i nieprzejęty jej słowami. Dalej stał przy ladzie. Weronika za to wzięła jakąś ozdóbkę z regału i badała jej teksturę.

— Nie ruszaj.

Weronika przewróciła oczami.

— Jak jaśnie pan wymaga.

Odłożyła na miejsce przedmiot, po czym podeszła niezrażona do lady.

— Tak się składa, że przydałaby się tutaj jakaś normalna dusza. — położyła duży nacisk na przymiotnik. — Która by mogła poprawić w tym przybytku zarówno dochody, jak i kontakt z kupującymi. Wcale nie chodzi o mnie, ależ skąd.

Wyciągnęła z torby CV i trzasnęła nim o ladę.

— Nie.

— Od razu nie, nawet nie spojrzałeś na nie.

— Nie potrzebuję pomocy ani większych dochodów. — Jego brwi jeszcze bardziej się zmarszczyły.

Gdyby był młodszy i mniej obciążony doświadczeniem życiowym, prawdopodobnie zdziwiłby się pewnością siebie jakiejś dziewczyny, która chyba pierwszy raz w życiu widziała ryby. W tym momencie założył ręce na klatce piersiowej.

— Zmiataj stąd, dziewczyno. „Pan Błazenek” radzi sobie dobrze.

— Nazwa inspirowana czymś? Bo chyba nie twoim wyglądem. Ani twoim poczuciem humoru.

— To nazwa zwyczajowa ryby. — warknął. — Nie potrzebuję takich gówniar tutaj.

— Tak mi przykro. — odparła, siląc się na sarkastyczny ton. — W takim razie obejrzę sobie ryby. Tego nie można mi zabronić.

Osobnik westchnął ciężko i usiadł na krześle. Wciąż obserwował ją spode łba, kiedy pochyliła się nad kolejnymi akwariami. Były to mniejsze akwaria, z obsadą pojedynczych rybek, a także krewetek. Tym razem, oglądając z góry, czuła jakąś władzę. Czy tak się czują drapieżniki, kiedy kołują nad ofiarą?

— O, jakie miłe rybki. Ta czerwona, w kropki, jest szczególna. Coś się chyba jej stało z płetwami? Poszarpane takie. Ależ na szczęście to nic, „życie nie jest czystym płótnem. Jest pełne potknięć, chropowatości i błędów, i to właśnie ta surowa, nieoszlifowana prawda czyni je tak zachwycającym”, jak pisał Pasternak w „Doktorze Żywago”. Wyobrażam sobie, jak ta ryba wojowniczo walczy z przetrwaniem, ze swoim sensem istnienia. Jak ona pływa…

— On. — odburknął właściciel sklepu.

— Tak, bo wszystko musi być od razu ustawione pod mężczyzn! Całe lata rządów, całe lata przekonań, że wszystko, co ładne, co mające jakąkolwiek wartość, musi być męskie. — Założyła ręce na piersi i spojrzała w stronę faceta. — Tak, jakby nawet nikczemnie małe zwierzę nie mogło być królową swojej przestrzeni, zarządzać tymi, o, glonami, sprawnie przepływać wśród nich!

Chłop po raz kolejny westchnął i z nutą żenady odparł:

— To samiec. Tak wyglądają. Samice są zwyczajne i bez takich płetw.

Nie zraziło to Weroniki.

— Dla mnie jest już królową, czemu nie. — przykleiła twarz do szyby, wpatrując się w zwierzątko. — Nazwę cię… Lindsay. Co to jest w ogóle za gatunek? B-b, nie mogę się rozczytać, bojocośtam.

— Sprawdź sobie w internecie. Macie, młodzi, tego chata ge pe to.

— Jakie chaty „gepeto”? Nie znam. Zresztą, nie mam internetu. Dlatego kontakt ze mną jest wyłącznie telefoniczny, a najlepiej listowny. Tak, jak napisałam na CV!

Po raz kolejny zmarszczył brwi i pochylił się nad koszem, do którego wyrzucił kartkę zostawioną przez Weronikę. Rozważał przez chwilę, czy dać ponieść się ciekawości, po czym machnął ręką.

— Nie mam zamiaru patrzeć.

— To tylko kwestia czasu. — odparła wesoło.

Po raz pierwszy inna emocja niż wrogość pokazała się na jego twarzy. Było to zaskoczenie. Według dziewczyny był to zdecydowanie progres.

— Jakiego znowu czasu, dziewczyno?

— Podoba mi się tutaj. Przyjdę jutro. Mam nadzieję, że lubisz rosyjską literaturę. Ja za nią bardzo przepadam i uważam, że więcej ludzi powinno ją poznać. Zresztą, powinni więcej czytać tutaj, w USA. To skandal, żebym ja znała książki tutejszych autorów, a ktoś po uniwersytecie śmie mi powiedzieć w twarz, że nie zna. Zero kultury. — pokręciła głową. — Co to za ryba?

— Bojownik. — właściciel się poddał widocznie. — Ryba labiryntowa.

Zamarła przez chwilę. Potem się odwróciła w jego stronę.

— Co to znaczy labiryntowa? Nie widzę tu żadnych labiryntów. Chyba że chodzi o te gałęzie. Ale wśród nich porusza się zaskakująco zwinnie! „Tymczasem my bez przerwy tracimy orientację, plączemy się w pojęciach, gubimy drogę”, też Pasternak. Zdecydowanie powinnam wkrótce napisać o tym artykuł.

Facet dopiero teraz wyglądał na zagubionego. Wziął do ręki plastikową butelkę. Palce przesuwały się wzdłuż nakrętki, odkręcając i zakręcając na przemian. Tak, jakby się wahał, czy zadzwonić po policję, czy udzielić jej odpowiedzi.

— Spod jakiego kamienia się urwałaś? Po prostu mają narząd zwany labiryntem. Tyle i aż tyle.

— Jaka jest jego funkcja?

Uniósł brwi. Weronika już była przyzwyczajona, że robi wrażenie na ludziach swoją erudycją.

— Eh, sprawia to, że podpływa do powierzchni i może czerpać powietrze atmosferyczne. Nawet musi. Dzięki temu mogą żyć w ciepłej, stojącej, mętnej wodzie.

Morozova przykleiła się jeszcze bardziej do szyi, podziwiając elegancko puszące się płetwami stworzonko.

— Labirynt, który momentami musi ujrzeć światło dzienne na powierzchni, zaczerpnąć innego powietrza, wchłonąć się. Tak, żeby rozszerzyć swoje wpływy pod taflą. Nieprzeniknioną taflą, przez co nie zauważa się procesów. Poskręcane, niczym ten cholerny Labirynt. — szeptała pod nosem, bardzo podekscytowana.

— Słucham? — zawołał facet.

Z każdą jej wypowiedzią garbił się coraz bardziej, jakby już w tym momencie decydował, czy lepiej dzwonić na policję, czy do psychiatryka.

— Bardzo lubię Lindsay. Lubię też ideę tychże ryb labiryntowych. Uderza blisko mojego serca. Dużo ostatnio myślałam o labiryntach, wiesz? Jako koncept. Jako coś ontologicznego, co się pod nami skrywa. Każdy z nas ma swój labirynt, dedalowski wręcz. Myślę o tym, że zmagam się z dużą ilością potworów w swoim.

— Jezu Chryste, za jakie grzechy? — Schował twarz w rękach.

— Dokładnie, też nie wiem, czym zgrzeszyłam! W dodatku muszę badać, czemu ten konkretny, cholerny labirynt nabiera powietrza na powierzchni.

— To tylko narząd…

— Czasem czuję się przez to zagubiona. — przerwała mu. — Powinnam wiedzieć, w końcu mój bardzo, bardzo, bardzo stary brat jest w to zamieszany. A jednak najmniej mnie to interesuje, tylko inni mają oczekiwania, że rozwikłam jego zagadkę. W dodatku przekładają mnie, od zbiornika do zbiornika. Wkrótce muszę wybyć z miejsca, w którym jestem i stracę wszystko, co zbudowałam. Nawet reputację.

— Słuchaj, zaraz zamykam…

— Zostanę wrzucona w ocean. Spodziewają się też, że sobie poradzę, a nawet nie mogę dostać głupiej pracy, bo nie korzystam tak często z telefonu i z tego głupiego internetu. Ja nawet nie wiem co w nim specjalnego, oglądanie kotków? To są moje pierwsze rekiny. Kolejne, to czynsz i dobra lokalizacja.

— Naprawdę mnie to nie obch…

— Natrafiłam też ostatnio na cytat, który dobrze obrazuje moją sytuację. „Bez wiedzy o tym, czym jestem i po co tu jestem, życie jest niemożliwe. A wiedzieć tego nie mogę, więc nie mogę też żyć”. Wszystko niedobrze. Muszę teraz podejmować decyzje, które być może będą rzutować na moje życie! Co, jeżeli jeden wybór sprawi, że będę już nieszczęśliwa na całe lata, być może dekady? Co, jak zostanę pożarta przez potwora? Albo jeszcze gorzej, stracę ambicje i skończy się na uprawianiu marchwi? Brrr, okropne.

Facet wstał, pobrzękując pękiem kluczy.

— Zamykamy! Sio! Nie ma opowiadania historyjek!

Zaganiał niezrażoną Weronikę do wyjścia. Zauważyła, że była wyższa od niego. Pomyślała, że następnym razem musi zerknąć, czy jest gdzieś drabina, albo najlepiej zapytać, jakim cudem operuje tak dużym akwarium. Przecież utrzymywanie tak dużego bydlęcia było osiągnięciem samym w sobie.

Kiedy przekroczyła próg, odwróciła się na pięcie.

— Do zobaczenia jutro.

— Nie, nie, proszę, nie. — Pokręcił głową i zamknął przed nią drzwi.

Wzruszyła ramionami. Przynajmniej przestało tak wiać, deszcz też przeszedł bokiem. Nowy Jork w końcu przestał nieprzyjaźnie owijać jesienną szarugą. Czas wrócić do Obozu.

Przystanęła przy tym smutnym, szarym klocku z wyblakłym szyldem. Obserwowała, jak właściciel wprawnym ruchem odsłaniał kłódkę, zaczepiał zawsze na trzecim od prawej pałąku kraty. Nosił też wyświechtaną, skórzaną teczkę, która zdecydowanie była vintage. Ten człowiek dbał o cały swój dobytek i Weronika podziwiała w nim to najbardziej. Gdy zobaczył ją kątem oka, westchnął i otworzył drzwi. Wślizgnęła się do środka tak, jakby tutaj mieszkała. Facet to zauważył.

— To już trzeci raz, dziewczyno. — pogroził jej palcem. — Zaraz cię zgłoszę za nękanie.

— Chcę zobaczyć, jak próbujesz. — odparła nonszalancko.

Usiadła, tak jak to zrobiła ostatnio, na krześle przy ladzie.

— Kolano przestało boleć?

Odwrócił błyskawicznie głowę, wpatrując się w nią z otwartymi ustami. Po czym, tak jak się spodziewała, przeczesał palcami rzadką brodę.

— Widzę, jak stawiasz kroki. Kiedy chcesz zejść do metra, zawsze obciążasz jedną stronę i schodzisz powoli, krok za krokiem. No i tam, na półce, masz maść rozgrzewającą. Rybom się raczej nie przydaje.

— Za dużo się naczytałaś Sherlocka Holmesa. — odburknął, chcąc tak bardzo wrócić do spokojnego życia.

Wyciągnął siateczki, myjki i inne narzędzia. To był ulubiony moment Weroniki: jak on, krok po kroku, systematycznie zajmuje się tymi akwariami. Nie zdawał sobie zapewne sprawy z tego, że dziewczyna już wie, że cicho cmokał nawet do krewetek, mówił im miłe rzeczy i uważał, żeby nie zrobić krzywdy żadnej z nich. Że kiedy karmił, patrzył, czy każda ryba miała swoją szansę na przydział karmy. Zostawał dłużej przy akwarium, kiedy trzeba. Miał mnóstwo rurek i oznaczone wyloty, która końcówka była do wody, a która do części ustnej. Po każdej podmianie czyścił je szmatką z alkoholem.

Kiedy pochylał się nad skalarami, zaczęła rozmowę.

— Dlaczego mnie nie przyjmiesz?

— Mówiłem ci już. — dobiegło ze środka sklepu. — Nie potrzebuję.

— Nawet kiedy masz długi, George?

Nastąpiła długa cisza. Kiedy wychylił się zza akwarium, po raz pierwszy w jego oczach dostrzegła duże zaniepokojenie. Tak, jakby się skurczył i postarzał o kilka lat momentalnie. Oparł się o regał.

— Nie podoba mi się to, dziewczyno. Skąd ty to wiesz?

— Sprawdziłam. — wzruszyła ramionami. — Za bardzo bawię się w Sherlocka Holmesa.

— Nie mogę. Nie miałbym z czego ci wypłacić. Jak ty to, cholera, sprawdziłaś?

Założyła nogę na nogę. Wyobrażała sobie, że wygląda jak profesjonalna doradczyni. Albo lepiej, jak ktoś z mafii. Kamera, akcja, scena jak z „Ojca Chrzestnego”. Szkoda tylko, że akcja dzieje się w śmierdzącym wilgocią sklepiku akwarystycznym. Chociaż niebieskie tony nadawały klimatu całości.

— To było względnie proste. Sprawdziłam w rejestrze. Mam pomysły, jak rozwinąć twojego ukochanego „Pana Błazenka”. Wystarczy, że dasz mi dostęp do ksiąg, rachunkowości i tak dalej. Zaufaj mi, jestem w stanie zrobić to lepiej niż jacyś pseudobiznesmeni z greckimi imionami.

— Nie będę pytał…

— A co do pensji, myślę, że jesteśmy w stanie się dogadać, George.

— Wrabiasz mnie w jakieś układy i szantażujesz! — złapał się za serce.

— Nie, nie! Spokojnie! Ja tylko potrzebuję miejsca.

— Miejsca?

— Do spania. Nie potrzebuję pensji, potrzebuję noclegu. Wiem, że na zapleczu masz kanapę, samo zaplecze można zamknąć i mogłabym mieć klucze do tego, ale mógłbyś założyć zamek do drzwi tutaj. Wtedy byś miał pewność, że się nie dostanę do środka i nic nie zrobię z twoją kasą fiskalną.

George usiadł z wrażenia za ladą, cały czas wpatrując się w nią. Uśmiechnęła się, najbardziej niewinnie jak tylko mogła.

— Diabli cię zesłali.

— Możliwe.

— To niemożliwe, żeby wyciągnąć ten dług. To jest jakieś kilkanaście tysięcy dolarów.

— Konkretnie szesnaście tysięcy siedemset pięćdziesiąt dolarów i czternaście centów. A przynajmniej tak było wczoraj. — odparła.

Wyciągnął drżącymi rękami paczkę papierosów z szuflady. Szukał także zapalniczki. Na to też była przygotowana, postawiła mu ją na biurku. Złapał zapalniczkę, kręcąc głową w niedowierzaniu, po czym wyszedł.

Odwróciła się w kierunku akwariów bojowników. Większość ryb pływała sobie spokojnie jak gdyby nic. Zauważyła również brak Lindsay, jej ulubionej ryby. Nieco spanikowana szukała ją/go po całym sklepie, dopóki nie zauważyła, że jej/jego akwarium stoi na regale za ladą. Lindsay, ryba labiryntowa, dostała większy zbiornik, z dużą ilością gałęzi, kryjówek, a to wszystko na tle ręcznie wyszywanego, starego proporczyka. Weronika była pewna, że to był znak od matki i się uśmiechnęła pod nosem. Nieironicznie.

────
[3017 słów: Weronika otrzymuje 30 Punktów Doświadczenia + 13 za event]

Od Caroline — „Labirynt” [Smellstober]

Caroline wyznawała w swoim życiu parę ważnych zasad. Większość była wpajana jej, od kiedy była dzieckiem, a niektóre musiała poukładać sobie w głowie sama. Mama nauczyła ją, żeby przed wyjściem zawsze jeść śniadanie, nie brać cukierków od obcych ludzi i zawsze prasować ubrania, nawet jeśli wyglądają, jakby tego nie potrzebowały. Od ojca dowiedziała się, jak skrzętnie dobierać słowa, z kim powinna rozmawiać i jak sprawić, żeby wszyscy uwierzyli, że to ona ma rację. Ares pokazał jej jedną, bardzo ważną rzecz — nieważne, jak gorąco pragniesz czyjejś uwagi; prawie na pewno jej nie otrzymasz.

Sama szybko nauczyła się, że nie może wierzyć słowom. Słowa bajecznie łatwo formują się na języku i spływają z niego jak miód, gęste i słodkie, mamiąc innym w głowie. Słowa nigdy się dla niej nie liczyły. Żyjąc w tym domu i obracając się w tym środowisku, dobrze wiedziała, jak niewielką miały wartość. Zapewnienia, obietnice, pochwały były rzucane na wiatr i nie niosły ze sobą choć krztyny prawdy, a nawet jeśli w końcu ktoś naprawdę życzył jej dobrze, ciężko było w to uwierzyć.

Słowa były niczym.

Imprezy związane z biznesem jej ojca i wuja potrafiły bardzo różnić się jedna od drugiej. Zdarzały się eleganckie kolacje, podczas których przy talerzach znajdowały się cztery widelce i trzy kieliszki, a wszyscy goście dyskutowali o głupotach przez trzy godziny. Odbywały się gale, w których udział brało mnóstwo osób — sama śmietanka towarzyska w sukniach od projektantów, szytych na miarę garniturach i przywdzianych na twarze uśmiechach, które ani trochę nie wyglądały na przyjazne. Czasami, choć znacznie rzadziej, trafiały się wydarzenia, których Caroline nienawidziła najbardziej — pseudo eleganckie przyjęcia, na których alkohol lał się strumieniami, a ona odliczała minuty do końca.

Razem ze spadkiem i obowiązkami, które czekały na nią w przyszłości, wiązało się kilka warunków. Jednym z nich było uczęszczanie na wszystkie te uroczystości, odkąd skończyła czternaście lat. Nie, żeby uważali ją przy tym za dojrzałą czy wartą jakiejś uwagi — była dopełnieniem obrazka i ładnym dodatkiem, który dobrze prezentował się na zdjęciach. Nienawidziła tego w każdym calu.

Po tym, jak zaczęła studiować w Nowym Jorku, rodzice ściągali ją do domu dużo częściej, niżby chciała. Kochała ich; ba, powiedziałaby nawet, że kocha ich nad życie, ale studia miały być dla niej ostatnim etapem wolności, której pragnęła tak bardzo, że to aż bolało. Odmowa nigdy nie wchodziła w grę — rodzice ją utrzymywali, a ona zbyt mocno bała się porażki, żeby z tego zrezygnować. Państwo Leyanall na co dzień piali z dumy, że córka studiuje w Nowym Jorku, ale przecież wciąż musiała pokazywać się w rodzinnym mieście. Praktycznie co drugi, co trzeci weekend spędzała w Londynie. Skoro rodzice czuli potrzebę bezsensownego wyrzucania pieniędzy na bilety lotnicze, to ich sprawa.

Pod koniec listopada Caroline znów została ściągnięta do domu. Okres świąteczny zbliżał się wielkimi krokami, a ten zawsze wiązał się ze wzrostem sprzedaży i liczniejszymi spotkaniami. Caroline dostała od mamy nową, burgundową sukienkę i wiadomość, że na dziewiętnastą ma być gotowa. Kim niby była, żeby odmówić?

Przyjęcie było jednym z tych, na które najbardziej nienawidziła chodzić. Odbywało się w domu jednego z większych sponsorów firmy, chociaż Caroline nie była pewna, czy określenie tego budynku jako dom jest odpowiednie; przypominał bardziej pierdolone zamczysko. Tego typu imprezy były zdecydowanie bardziej kameralne, więc potrafiła połączyć z nazwiskiem prawie każdą twarz, którą widziała.

Uśmiech cały czas błąkał się na jej ustach, kiedy zagadywała, była zagadywana i przez godzinę sączyła jeden kieliszek szampana. Większość osób interesowała się jej studiami i tym, jak wygląda życie na stałe w Stanach Zjednoczonych, i niemal każdy dostawał od niej tę samą gadkę — jest miło, choć Londyn jest zdecydowanie ładniejszy, w Nowym Jorku pogoda jest przyjemniejsza, a na studiach uczy się wielu wartościowych rzeczy. Nikt nie rozmawiał z nią zbyt długo; po co, skoro w jej dłoniach nie znajdowała się jeszcze choćby krztyna władzy?

— Przepraszam, pani Watson, ale zostawię panią na moment. Muszę skorzystać z toalety — powiedziała w końcu z kulturalnym uśmiechem, chcąc uciec od kobiety, która zdecydowanie zbyt długo wypytywała ją o plany matrymonialne.

Caroline doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że Pani Watson ma syna, zaledwie parę lat starszego od niej, i na pewno z chęcią wżeniłaby go w rodzinę Leyanall. Na szczęście nawet rodzice Caroline mieli granice, a wybieranie córce partnera było jedną z nich.

— Jasne, jasne. Choć nie ukrywam, że z chęcią jeszcze z tobą porozmawiam — rzuciła kobieta, puszczając oko Caroline, która odwróciła się do niej plecami, z uśmiechem wciąż przyklejonym do twarzy.

Odstawiła pusty kieliszek po szampanie na metalową tacę i ruszyła ku wyjściu z salonu. Z jednej strony po prostu chciała uwolnić się od upierdliwej kobieciny, ale faktycznie musiała też skorzystać z łazienki. Niestety, odnalezienie tego pomieszczenia wcale nie było proste; na pewno wcześniej już była w tym domu, ale miało to miejsce na tyle dawno, że ledwo pamiętała, w którą stronę powinna iść. Wydawało jej się, że musi kierować się w głąb zachodniego skrzydła, więc tak zrobiła.

Przechadzając się wąskimi, długimi korytarzami, spotykała licznych gości imprezy, którzy z pewnych powodów potrzebowali większej prywatności, niż mogli dostać w sercu imprezy. Caroline już wiele lat temu przestała być naiwna i doskonale zdawała sobie sprawę tego, co poważani ludzie wyrabiali na tego typu imprezach. Nie chciała brać w tym udziału, więc nie zatrzymywała się, dopóki nie dotarła do drzwi, które, jak jej się wydawało, prowadziły do łazienki dla gości. Drzwi były częściowo przeszklone i wydawało jej się, że w środku jest zgaszone światło. Z ulgą złapała za klamkę i otworzyła drzwi, które uchyliły się do wewnątrz.

Wszystko potoczyło się dosyć szybko. Okazało się, że w głębi pomieszczenia włączona jest lampka postawiona na szafce nocnej. Rzucała łunę żółtego światła na łóżko znajdujące się obok i podłogę wokół niego. Caroline dostrzegła nagą skórę ocierającą się o nagą skórę, zrzuconą na podłogę pościel i męską dłoń zaciskającą się na ramie łóżka. Na palcu serdecznym tej dłoni błyszczała się obrączka ślubna, której Caroline przyglądała się, od kiedy tylko pamiętała. Z gulą w gardle zobaczyła przewieszoną przez krzesło marynarkę, na której wyhaftowane było nazwisko Leyanall. Najnowszy nabytek ojca, którym chwalił jej się zaledwie parę godzin wcześniej.

Po tym ułamku sekundy, który zajęło ją ogarnięcie sytuacji wzrokiem, zrobiła krok w tył. W tej samej chwili odgłosy, do tej pory wgryzające się w jej głowę, ustały. Bardziej usłyszała, niż zobaczyła, jak ktoś zrywa się z łóżka, ale wtedy już zatrzaskiwała za sobą drzwi.

Caroline czuła się, jakby jej ciało zrobiło się wyjątkowo lekkie. Szła przez korytarz, którego wcześniej nie widziała i wpatrywała się w przykrytą dywanem podłogę, podczas kiedy jej umysł wciąż wygrywał jej przed oczami w kółko te same obrazy. Czuła, jak oddech utyka jej w piersi, jakby wypchała sobie gardło watą. Z każdą kolejną chwilą jej serce biło coraz szybciej i szybciej, jakby chciało wyrwać jej się z piersi, albo pęknąć. Chociaż była prawie przekonana, że już pękło, a teraz tylko chciało opuścić jej klatkę piersiową i zostawić po sobie przeraźliwą pustkę.

Dom, którego układ pomieszczeń wcześniej wydawał się ledwie irytujący, teraz zamienił się w labirynt, pełen zakrętów, zbyt wąskich korytarzy i pomieszczeń, w których czekały na nią potwory. Nie mogła oddychać i czuła się, jakby ktoś właśnie coraz mocniej zaciskał palce na jej sercu.

Wydawało jej się, że mijała kogoś, kto wypowiedział jej imię, ale nie była w stanie się na tym skupić. Nie, kiedy piszczało jej w uszach na tyle głośno, że ledwo słyszała swój własny krótki, urywany oddech. W myślach na zmianę widziała swojego ojca w łóżku z inną kobietą i momenty, w której mówił jej mamie, że ją kocha. Kiedy przynosił kwiaty, pamiętał o każdej rocznicy i sprawiał, że uśmiechała się po zaledwie jednym jego słowie. Teraz już wiedziała, że to wszystko była jedna, pierdolona bzdura. Słowa są niczym, nawet jeśli wydawało jej się, że tym razem mogły akurat coś znaczyć.

— Car, poczekaj.

Głos był wystarczająco znajomy, żeby przebić się przez chmurę otępienia w jej głowie. Ktoś złapał ją za ramię, a ona potknęła się, jakby nie potrafiła się normalnie zatrzymać. Ta sama osoba głośno przeklęła pod nosem, a potem poprowadziła ją kilka kroków wprzód. Ciało Caroline było równie bezwładne, jak lalka, kiedy dała przeprowadzić się przez drzwi i wprowadzić do pomieszczenia, w którym panowała ciemność. Zaraz potem ktoś zapalił światło i ktoś odwrócił ją twarzą do siebie.

— Jezu, Caroline — mruknął Carter, czując, jak jego serce na moment się zatrzymuje.

Znał Caroline od zawsze. Spędzali ze sobą więcej czasu, niż standardowe kuzynostwo i nawet pokusiłby się o stwierdzenie, że nie ma wielu osób, które znają jej lepiej, niż on. Doskonale wiedział, kiedy kłamie, udaje, czy sprawia pozory, ale zdecydowanie bardziej przerażały go momenty, w których nie udawała. Był przyzwyczajony do tego, że Caroline w towarzystwie zawsze ma pełną kontrolę nad swoimi emocjami. Nie potrafił wskazać wielu sytuacji, w których widział, kiedy płakała.

Osoba, którą miał przed sobą, nie wyglądała jak Caroline, którą znał na co dzień. Całe jej ciało drżało, tusz do rzęs spływał jej po policzkach, miała nieprzytomne spojrzenie i oddychała, jakby za chwilę miała się udusić. Carter przyglądał jej się tylko przez krótką chwilę, po czym objął ramieniem jej barki i przyciągnął dziewczynę do siebie, podczas kiedy wstrząsnął nią pierwszy prawdziwy szloch.

Caroline wcale nie poczuła się lepiej. Wciąż miała wrażenie, że spada w głąb niekończącej się dziury, a jej ciało raz nie waży nic, a raz ciągnie ją w dół, jakby ważyła co najmniej tonę. Desperacko wczepiła palce w miękki materiał koszuli Cartera, jakby dopiero teraz zorientowała się, że naprawdę tutaj jest. Stał przed nią i godził się na bycie podporą, której tak bardzo teraz potrzebowała. Wszystko waliło jej się na głowę i chociaż do tej pory uważała się za osobę, która dobrze radzi sobie w kryzysowych sytuacjach, teraz wiedziała, że to wszystko gówno prawda.

Co parę sekund czuła, jak Carter przeczesuje jej włosy palcami i próbuje coś do niej mówić, ale nie rozróżniała słów. Szum w jej głowie stawał się coraz bardziej nieznośny, a oddech coraz płytszy.

Carter się bał.

Nie mógł zrobić niczego, żeby cokolwiek polepszyć, jeśli nie miał pojęcia, co doprowadziło ją do tak koszmarnego stanu. Histeria, w jaką wpadła, go przerażała. Przerażało go też to, że nigdy się nie nauczył, jak powinien zachować się w takiej sytuacji i teraz nie umiał jej pomóc.

— Chodź, usiądziemy, okej? — zapytał szeptem, bardzo powoli odsuwając ją od siebie.

W bibliotece, w której się znaleźli, było kilka obitych pluszem kanap. Nie puszczając jej całkowicie, pomógł jej przejść do jednej z nich i na niej usiąść. Wiedział, że na pewno nie ma przy sobie żadnych chusteczek, ale i tak zaczął klepać się po kieszeniach. W jednej z nich znalazł jakąś papierową serwetkę. Nie mogła za wiele pomóc, ale i tak wcisnął ją kuzynce w dłoń. Wydawało mu się, że czuje się odrobinę lepiej, ale nie mógł niczego stwierdzić, kiedy z nim nie rozmawiała.

Caroline czuła się, jakby obserwowała to wszystko z boku. Widziała zatroskany wyraz twarzy Cartera, ale wcale nie odnosiła wrażenia, że patrzy na nią — była niemal przekonana, że w pomieszczeniu jest z nimi jakaś trzecia osoba, której jeszcze nie widzi.

— Co się stało? Upiłaś się? Musisz ze mną rozmawiać — poprosił chłopak, znów wyciągając do niej dłonie, choć nie do końca wiedział, co powinien z nimi zrobić.

— Mój tata — zdołała jedynie wykrztusić Caroline, po czym przerwał jej atak kaszlu.

— Twój tata? Coś mu się stało? — dopytywał ostrożnie Carter, przygryzając wnętrze policzka.

To pytanie wydobyło z Caroline odgłos, który przypominał coś pomiędzy parsknięciem śmiechem a szlochem. Pokręciła głową. Jej gardło zacisnęło się na tyle boleśnie, że nie mogła wydusić z siebie kolejnych słów.

— Nie musisz mi teraz mówić. Chodź — powiedział cicho, znowu obejmując ją ramieniem.

Caroline pociągnęła nosem i oparła się o niego, czując, że w innym wypadku spadnie jeszcze głębiej. Na jej umysł składały się w tej chwili kłąb chaotycznych myśli, wyrzutów sumienia i złości tak intensywnej, że niemal płonęła jej w żyłach. Czuła tylko, jak Carter opiera podbródek na czubku jej głowy i stara się być ostoją, której tak desperacko potrzebowała.

— Widziałam tatę — powiedziała w końcu, zachrypniętym od płaczu głosem. — Z Megan Beauford. Miał na palcu pierdoloną obrączkę — dodała, a jej głos znowu się załamał.

Widziała, jak przez twarz Cartera przebiega wiele różnych emocji. Najpierw w zdziwieniu zmarszczył brwi, ale z każdą chwilą jego mina tężała, kiedy łączył kropki. Czuła, jak jego ramię wokół niej sztywnieje, a on zaciska zęby, być może hamując się przed powiedzeniem czegoś.

— On wie, że ja wiem. Też mnie widział. Carter, ja… — urwała, kiedy głos uwiązł jej w gardle. — Myślałam, że jesteśmy rodziną. Nie idealną, ale rodziną — szepnęła, wycierając policzki wierzchem dłoni.

— …Wezmę taksówkę i pojedziemy do mnie, dobra? Możesz zostać na noc. Tylko wynośmy się stąd — powiedział cicho, przytulając ją mocniej na ułamek sekundy.

Poczekał, aż pokiwa głową, a potem pomógł jej pozbierać się z kanapy. Znał ten dom zdecydowanie lepiej, niż Caroline, więc z łatwością wyprowadził ich na zewnątrz bez wychodzenia przez drzwi frontowe. Caroline snuła się obok niego jak cień, powłócząc nogami. Po tym, jak powiedziała Carterowi na głos o tym, co widziała, uderzyło to w nią ze zdwojoną siłą i znów czuła, jak jej ciało opuszczają wszystkie emocje.

Mniej więcej była świadoma tego, jak Carter pomaga jej wsiąść do taksówki. Jej płaszcz i torebka zostały w salonie, dokąd nie miała zamiaru wracać. Nie byłaby w stanie spojrzeć swojej mamie w oczy. Przez całą, niezbyt długą drogę, opierała głowę o szybę i wpatrywała się w ciemność, co jakiś czas cicho pociągając nosem. Mgliście pamiętała o tym, że ciotka jest w domu, bo tego wieczoru źle się czuła. Miała nadzieję, że już śpi, bo nie była pewna, czy zniesie tej nocy konfrontację z kimkolwiek, kto nie był Carterem.

— Tylko powoli — mruknął do niej chłopak, kiedy wychodziła z taksówki już na jego podjeździe.

Wysokie szpilki to nie najlepsze buty do chodzenia po żwirze, kiedy i tak ledwo widzisz, co się wokół ciebie dzieje. Po wejściu do domu wujostwa okazało się, że prośby Caroline nie zostały wysłuchane, a mama Cartera pije w kuchni herbatę. Wyszła do holu, bo nie spodziewała się powrotu syna i męża o tak wczesnej godzinie. Zatrzymała się w drzwiach, kiedy zobaczyła zdejmującą buty Caroline, z marynarką Cartera na plecach i zrujnowanym makijażem na twarzy. Zerknęła na syna, który dyskretnie pokręcił głową.

— Zrobić wam herbaty, kochanie? — zapytała jedynie, mocniej opatulając się puchatym szlafrokiem.

— Tak, mamo. Dzięki — odpowiedział cicho Carter, po czym zaczął prowadzić Caroline po schodach na górę.

Caroline nie pamiętała, kiedy zasnęła tej nocy. Pamiętała ciocię Katherine, która ze zmartwioną miną przyniosła im po wielkim kubku herbaty i pamiętała, że pogłaskała ją przy tym po głowie. Potem Carter poszedł pod prysznic i już nie pamiętała, kiedy wrócił.

Żałowała, że nie może w ten sam sposób zapomnieć całej tej przeklętej nocy. Niestety, nie było jej to dane.

────
[2411 słów: Caroline otrzymuje 24 Punktów Doświadczenia + 13 za event]

Alma umiera

Alma Kiss

Zostać zjedzonym przez ghoule to dosyć hollywoodzka śmierć, zwłaszcza jak na okoliczności Halloween, ale dokładnie w tym stanie została odnaleziona Alma Kiss, legatariuszka z Obozu Jupiter, o czym możecie przeczytać w tym opowiadaniu. Miejmy nadzieję, że półbóg, dla którego się poświęciła, będzie żyć jak najdłużej.

Od Cherry — „Labirynt” [Smellstober]

Na pytanie „co robiłaś w Halloween?” Cherry bardzo chciałaby móc odpowiedzieć, że spędziła cały dzień w ambulatorium, odpędzając śmieszków, którzy zabudowywali jej drzwi w bandażach. Klęczenie we krwi w ciemnym labiryncie musiało być tylko wymysłem godnym kiczowatych halloweenowych horrorów, bo z całą pewnością nie częścią jej dnia.

„Gonią nas zombie” było jedną z najbardziej ironicznych fraz, które Cherry spodziewała się usłyszeć w halloweenowe popołudnie, a należy zaznaczyć, że nie spodziewała się jej wcale. W pierwszej chwili pomyślała, że to żart. Legionista, który wtarabanił się do ambulatorium, mógł być bardzo nieśmiesznym dzieckiem Merkurego, takim, który próbował zagrać jej na nerwach. Tematem przewodnim Halloween było przecież hasło „cukierek albo psikus”, a dla dzieci Merkurego „psikus” był zawsze odpowiedzią. W zeszłym roku parę aspirujących złodziei rozkradło im roczny zapas bandaży. W tym roku nie zdziwiłaby jej inscenizacja ataku zombie.

Zdradził go rozbiegany wzrok. Kolana mu się trzęsły i ledwo stał na nogach, a na jego skórze wciąż migotała tęcza, blask pozostały po teleportacji. Taki obrazek przypomniał jej, że byli częścią mitologicznego świata i kiedy ktoś w zwyczajny czwartek przybiegał do niej, krzycząc o ataku zombie, to prawdopodobnie dokładnie to miał na myśli.

— Co się stało?

Spróbowała skierować go na leżankę, ale odepchnął ją trzęsącymi dłońmi. Tym samym zwrócili uwagę Elianne. Cherry cicho wskazała jej skinieniem głowy widoczne przez okno pretorium. Dziewczyna zrozumiała przekaz, wytarła w laboratoryjny fartuch dłonie umorusane niezidentyfikowaną miksturą i wybiegła przez drzwi.

— Nie będziemy tam wysyłać legionistów dla jednego fauna i jakiegoś dzieciaka, którego Lupa źle wyszkoliła.

Ambulatorium na chwilę stało się miejscem prowizorycznej narady wojennej. Szkoda, że wojna nie działa się za drzwiami lecznicy, tylko w samym jej sercu.

Elianne wróciła z najgorszymi kandydatami na senatorów, o jakich Cherry mogła pomyśleć. Po jej minie widziała, że ich obecność ją także nie cieszy. Vergil był poza obozem. Zamiast niego zjawił się Izan King i duch o starorzymskim imieniu, którego Cherry nie potrafiła wymówić bez połamania sobie języka. Migotał złowieszczą, fioletową poświatą i wyglądał, jakby opowiadał się za przywróceniem chowania Westalek żywcem.

— Nikt nie każe legionistom walczyć z tymi ghoulami — syknęła. — Wyślijcie medyka, żeby pomogli tym, którzy są ranni.

Zegar tykał jej nad głową. Z każdą kolejną minutą bezsensownych sprzeczek ich cenny czas mijał. Nie była nawet pewna, czy już się nie skończył.

— Pewnie już nie żyją — burknął Izan.

— Faun odwrócił uwagę ghouli piszczałkami — wtrącił się Vincent, skubiąc bandaż na swojej ręce. Patrzył na Izana spod byka. Sądząc po takiej reakcji, była to ich pierwsza rozmowa i Vincent wcale nie odebrał go ciepło. Wyglądał, jakby bardzo gryzł się w język. — Ten nowy nie umie poruszać się po labiryncie. Alma kazała mi teleportować się do obozu i wezwać pomoc, kiedy oni będą szukać drogi. Obiecała, że zabije te ghoule. Obiecała — zaznaczył.

Po całej litanii wypowiedzianej przez rannego Vincenta czuła się, jakby ktoś w jej głowie żywcem wyrzucił z pudełka wszystkie puzzle, skutecznie je pomieszał i kazał je układać bez poglądowego obrazka. Co jakiś czas dodawała do siebie kolejne elementy, ale układanka wciąż pozostawała nieułożona, a jej powoli kończył się czas. Zdążyła dowiedzieć się, że Vincent i Alma zostali przydzieleni jako strażnicy przy tunelu Caldecott, kiedy zjawili się faun i prowadzone przez niego dziecko. Goniły ich ghoule, które wpadły za nimi do labiryntu. W trakcie ucieczki zgubili się w korytarzach. Faun i Alma są ranni. Osłabiony Vincent, syn Arcus, zdołał teleportować tylko siebie.

To, że kogoś goniły potwory, a korytarze labiryntu próbowały go zabić, nie było niczym nowym dla Cherry. Leczyła rany półbogów od zębisk piekielnych ogarów. Opatrywała źle gojące się rany po potworach plujących jadem. Podawała ambrozję, bo ktoś wszedł w nieodpowiedni korytarz labiryntu i przypadkiem uruchomił pułapkę włączającą słup ognia. Była tą osobą, która powiedziała Augustowi, że nie ma takiej mocy, żeby przywrócić rękę odgryzioną przez czającego się w labiryncie Sfinksa. Herosi mieli pełne prawo, żeby nienawidzić tego miejsca.

W tych historiach zazwyczaj nie było faunów. W Obozie Jupiter fauni byli grupką bezdomnych kozłonogich, żyjących na odludziu Nowego Rzymu, którzy zbierali aluminiowe puszki do jedzenia i uciekali na samo wspomnienie o potworach. Większość osób, a szczególnie tych typu Izan King, traktowało ich jak obrzydliwe karaluchy i odpędzało od śmietników. Słyszała historie o bohaterskich satyrach z Obozu Herosów, ale pojęcie fauna ochraniającego ludzi było raczej rzadkie. Rzymscy herosi zazwyczaj znajdowali drogę do Obozu Jupiter sami, jedynie ze wskazówkami Lupy. Nie potrzebowali do tego kozłonogiego przewodnika.

— Wyślijcie mnie — powiedziała stanowczo Cherry. — Zrobię, co mogę.

— Czy ty w ogóle umiesz walczyć?

Wezbrała w niej nienazwana złość. Chciała wykrzyczeć Izanowi w twarz, że na przestrzeni ostatnich kilku lat przechodziła dokładnie te same treningi, co on. Może nie była biegła w posługiwaniu się wieloma rodzajami broni, ale potrafiła polegać na swoim łuku i strzałach. To, że została obozowym lekarzem, było tylko i wyłącznie jej wyborem, nie kwestią niedysponowania.

— Zresztą, nie wyślemy nikogo bez wiedzy pretora. A pretor jest aktualnie niedostępny — fuknął duch. — Koniec dyskusji.

Cherry sama nie była pewna, co powiedziałby Vergil, gdyby tutaj był. Nie byłby przekonany co do tego, żeby wchodziła do labiryntu bez odpowiedniej obstawy — takiej, której zgromadzenie zajęłoby dodatkowe cenne minuty ich czasu. Ba, sama nie była przekonana. Medyk nie mógł pomagać innym, jeśli sam był w niebezpieczeństwie. Miała nadzieję, że Vergil nie miałby jej za złe, gdyby nie wróciła.

Poczekała, aż wyjdą, żeby odwrócić się do Elianne.

— Eli. Zostań w ambulatorium, dopóki nie wrócę.

— Ale—

— Ktoś musi zostać w lecznicy. Vinnie, dasz radę pokazać mi miejsce, gdzie ich ostatni raz widziałeś?

Pokiwał głową i na trzęsących nogach podniósł się z leżanki.

Korytarze labiryntu były za ciche. Nie dostrzegała ani jednego żywego ducha i była to dużo gorsza sytuacja, niż gdyby na wejściu powitały ją ghoule. Teraz musiała wypatrywać potworów za każdym rogiem i nastawiać się, że coś spróbuje ją zlikwidować znienacka. Nie słyszała też żadnego człowieka, żadnego odgłosu podeszew stukających w posadzkę, żadnego jęczenia rannych. Taka cisza mogła zwiastować, że zagrożenie już odeszło, bo ludzie przegrali tę walkę.

Ciemność korytarzy przerzedzał tylko słaby ogień pochodni. Cherry czuła gęsią skórkę na ramionach. Co za okropne miejsce, żeby znaleźć się tutaj jako córka Apolla, tak daleko od słońca. Co za okropne miejsce, żeby tutaj umrzeć.

— To chyba już blisko — zapowiedział Vinnie, rozglądając się po rzymskich inskrypcjach wyrytych w skalnych ścianach.

Nieświadomie wstrzymała oddech, jakby nawet najmniejszy szmer miał zaburzyć iluzję spokoju.

Vincent miał dobry instynkt. Za rogiem nie byli już sami. Wzdłuż ścian ciągnął się szlak ludzkiej krwi, a na ziemi leżało bezwładne ciało legionistki. Vinnie zaszlochał. Cherry rozpoznała Almę Kiss w twarzy powygryzanej przez ghoule. Ghouli nigdzie nie było. Ciało Almy było za to obsypane złotym pyłem, sproszkowaną esencją potworów, która zostawała po ich śmierci. Musiała spełnić obietnicę.

Cherry zdjęła z siebie bluzę i nakryła nią twarz dziewczyny. Tylko tyle mogła dla niej teraz zrobić.

— Przepraszam — wypalił Vincent. Łzy ciekły po jego policzkach i nie mógł oderwać wzroku od leżącego ciała koleżanki. — Spóźniłem się.

— Ćśś. Nie wiesz, kiedy odeszła. Wciąż musimy odnaleźć innych.

Nie określiła, czy odnajdą ich żywych, czy martwych. Sama tego nie wiedziała. Mogła trzymać kciuki za najlepsze, ale spodziewać się najgorszego. Podniosła się z klęczek, czując, jak serce ciąży jej i zostaje tuż przy ciele Almy.

Łagodna melodia piszczałek odbijała się echem w podziemiach labiryntu. W normalnych warunkach Cherry uznałaby ten odgłos za ścieżkę dźwiękową horroru, teraz wiedziała, że to bardzo specyficzne wołanie o pomoc. Melodyjka piszczałek załamywała się co chwilę, jakby muzykant miał trudność z obsługą instrumentu.

Nie spóźnili się, zauważyła Cherry z ulgą. Pobieżnie zerknęła na ich umorusane od brudu i krwi twarze, ciała wsparte o ścianę. Nowy rekrut miał na oko mniej, niż dziesięć lat, trząsł się, płakał i ściskał w dłoniach zakrwawione verutum z cesarskiego złota. To nie była broń, którą rekruci otrzymywali od Lupy. Alma musiała mu ją przekazać. Obok niego na piszczałkach słabo przygrywał kozłonogi faun. Przestał, kiedy ją zobaczył.

— Stop! Nie zbliżajcie się! Mam broń! — pisnął dzieciak, wyciągając w ich stronę verutum.

— Hej, spokojnie. To Cherry. Nasza lekarka. Zabierze cię do obozu. Tego, o którym ci mówiłem — uspokoił go faun.

Faun znał ją z imienia. Ona znała go tylko z twarzy. Czy to nie był ten faun, który często kręcił się z Quinn z jej kohorty? Nagle poczuła się głupio, że nigdy nie zapytała go o imię. Chyba wcale nie różniła się od innych legionistów, którzy omijali faunów szerokim łukiem.

Wyrzuty sumienia nie mogły teraz zbędnie zajmować jej głowy. Ucieszyła się przedwcześnie. Przez fioletową koszulkę fauna przesiąkała krew, a sam chłopak kurczowo trzymał się za brzuch. Musiała skupić się na tym, po co tutaj była.

Przeniosła wzrok na dziecko. Miał mnóstwo zadrapań i bardzo brzydkie ugryzienie na przegubie ręki, ale poza tym wyglądał, jakby miał się z tego wylizać.

Klęknęła przed faunem, żeby uciskać jego ranę. Był pogryziony przez ghoule w wielu miejscach, niektóre fragmenty tkanek były całkowicie odgryzione. Rany w imponującym tempie ropiały. Pierwszy raz spotkała się z krwią faunów. Nie była pewna, czego się spodziewała; że będzie złota tak jak ichor bogów? Czarna, jak krew niektórych potworów? Krew przeciekająca jej przez palce wyglądała okrutnie ludzko.

Nie miała czasu. Drugą ręką próbowała wyciągnąć batonik ambrozji, zanim przypomniała sobie, że lecznicze właściwości ambrozji dotyczyły tylko bogów i półbogów. Faun zostałby spalony na popiół.

Jej mózg chodził na najwyższych obrotach, próbując wymyślić rozwiązanie. Faun nie mógł tutaj zostać ani chwili dłużej. Ze swoją wątłą apteczką nie była w stanie mu nawet pomóc w tych okrutnych warunkach labiryntu. Vincent był za słaby, żeby przenieść ich wszystkich tęczą.

Przegrywała walkę z czasem. Vincent i rekrut patrzyli na nią z nadzieją, ale mimo najszczerszych chęci, czuła się zupełnie bezużyteczna. Była bezsilna wobec ratunku, a przecież urodziła się jako córka boga medycyny.

— Mam nadzieję, że odrodzę się jako grusza, a nie drzewo oliwne. Chociaż to byłoby zabawne — wymamrotał do niej faun, na tyle cicho, żeby tylko dziewczyna była w stanie to usłyszeć. Usta miał sine od utraty krwi.

— Vincent, zabierz go stąd — podęła decyzję, mając na myśli nowego rekruta. — Zaraz do was dołączę.

Posłuchał.

Chwilę potem nie uciskała już niczego. Ciało fauna rozpadło się w złoty pył. Krew wsiąkła w ziemię między rysami posadzki. Na oczach Cherry między pęknięciami klepiska wzbiła się drobna sadzonka.

Wpatrywała się w nią minutę, przegrana. Potem kolejną. Krew fauna zasychała na jej dłoniach.

— Cherry? — Ktoś zawołał ją zza ściany.

Musiała się podnieść. Nie pomogła ani Almie, ani faunowi, ale musiała zająć się dwójką przerażonych dzieciaków. Nie mogła sobie pozwolić na kolejną bezradność. Nikt w tym świecie nie umierał na darmo, nawet jeśli bogowie próbowali im wmówić inaczej.

Rozgrzebała ziemię w szczelinach posadzki. Drobna sadzonka z korzeniami spoczęła w jej bezpiecznych dłoniach. Czy to było bezczeszczenie? A nawet jeśli, to czy ją to obchodziło? Nikt nie zasługiwał na to, żeby umrzeć w murach labiryntu i żeby tu zostać. Zwłaszcza mała roślinka, która nie mogła żyć dalej bez słońca.

𖧧

Pierwszy raz znalazła się w środku obozowiska faunów. To miejsce nie wyglądało ani trochę jak pozostała część obozu. Otaczały ją sterty śmieci i liściaste namioty. Gdzieniegdzie rozmieszczone były hipisowskie vany z wymontowanymi kołami, lakierowane w kwiatowe wzory. Roślinność rosła bujniej niż ogród Bachusa, żywa nawet pomimo grobowej, jesiennej atmosfery. Przy ognisku fauny grały na piszczałkach i jadły na kolację plastikowe torebki.

— Och. — Zatrzymał ją któryś z faunów na widok zawiniątka, które ostrożnie trzymała w dłoniach. Posmutniał, kiedy przejmował od niej sadzonkę. — Posadzę go niedaleko jego kampera.

— Jak się nazywał? — zapytała.

— Oliver Pearson — odpowiedział, smukłymi palcami przejeżdżając po zzieleniałych listkach. Nieoczekiwanie uśmiechnął się słabo. — To trochę ironiczne, że odrodził się akurat jako grusza.

────
[1877 słów: Cherry otrzymuje 18 Punktów Doświadczenia + 13 za event]

Od Kuźmy — „Labirynt” [Smellstober]

Szkolna ławka stanowiła najbardziej niewygodny zestaw krzesła i stolika, jaki kiedykolwiek zaprojektował człowiek, ale nikt się tym nie przejął, gdy takie ławki zapełniły sale lekcyjne i dzieci musiały spędzać w nich całe dnie. Przy jednej z nic spokojnie siedziała Kuźma, która już w tym momencie życia była przez większość rówieśników i ciała pedagogicznego uznawana za Cosmo, co przyjęła z niespodziewanym dla przyszłej siebie spokojem. Szybkimi, niewprawionymi ruchami przesuwała końcówki stępionych kredek po kartce, a jej nogi odziane w malutkie, krwistoczerwone buciki (dokładnie takie, jakie sobie wymarzyła – z malutkimi nietoperzami na kostkach) kołysały się nad podłogą z kolorowego linoleum. Ktoś pochylił się nad nią, wbił się w jej przestrzeń osobistą swoją stanowczą obecnością, która wymagała od dziewczynki jakiejś reakcji, zupełnie inaczej niż niepewne słowa powitania i drżące uśmiechy innych dzieci.

– A ty co narysowałaś? – Pytanie przerwało namiastkę spokoju, którą wykreowała Kuźma, udając, że wokół nie było nikogo, była tylko ona i jej rysunek.

Dziewczynka spojrzała na nauczycielkę spod zbyt długiej, splątanej grzywki. Małe dłonie zaciskała w pięści, ramionami zakrywała leżącą przed sobą kartkę. Pod presją wywołaną nieszczerym uśmiechem dorosłej kobiety, powoli odsunęła łokcie, ukazując koślawy rysunek patyczaka w długiej sukni i spiczastym kapeluszu. Obok stał niedokończony czarny kot, którego przezornie wciąż zakrywała palcami, bo jeszcze nie do końca nabrał kształtu i koloru.

– Mieliśmy rysować, kim chcemy zostać w przyszłości – wyjaśniła nauczycielka dobrze wyćwiczonym, entuzjastycznym tonem. Gdy dziewczynka pokiwała głową, że tak, zrozumiała treść zadania, kobieta dodała: – Chcesz być… wiedźmą?

Kolejne kiwnięcie głową. Dziewczynka wróciła do kolorowania kota.

Jej rysunek powieszono pośród weterynarzy, piosenkarek i strażaków. Gdy w półmroku opustoszałego korytarza Kuźma siedziała skulona pod ścianą i zadzierała brodę, żeby spojrzeć na dziecięce bazgroły, wydawało jej się, że niedbale nakreślone oczka uśmiechniętych postaci intensywnie się w nią wpatrywały, jakby próbowały przedrzeć się przez fasadę bladej twarzy i dotrzeć do jej duszy. Nie wiedziała, co dokładnie dostrzegała w tych spojrzeniach, ale też się nad tym szczególnie nie zastanawiała – jeszcze wtedy nie przejmowała się emocjami złożonymi bardziej od tych podstawowych, o których uczyły ją uśmiechnięte panie w przedszkolu, niezmiennie prezentując sobą „radość”.

Dziewczynka również nie wiedziała, że inni znaleźliby niepokój w poczuciu bycia obserwowanym przez dziecięce rysunki. Dowiedziała się tego kilka lat później, gdy zainteresowała się tym, co wywoływało w ludziach strach, gdy zagłębiła się w creepypasty, fobie i horrory, gdy dowiedziała się, że to uczucie niesie w sobie więcej, niż zawsze jej się wydawało. Potem nauczyła się, że może kontrolować lęk swój i innych ludzi, że równie dobrze może niczego się nie bać, a wyłącznie sprawiać, żeby inni bali się za nią.

Ktoś ją zawołał. Dziewczynka podniosła się z podłogi i ostatnim szybkim spojrzeniem pożegnała rysunki na ścianie. Tupot małych kroków rozniósł się echem po korytarzu i ucichł raptownie, gdy Kuźma wreszcie dobiegła do czekającej na nią kobiety. Gaudencja uśmiechnęła się do córki, tak jak zawsze, gdy ją widziała, a potem przytuliła ją na powitanie i zapytała, jak było w szkole, udając ogromne zainteresowanie dramatami życia siedmiolatki.

Przez całą drogę do domu dziewczynka trzymała mamę za rękę.

Kuźma skubała rękaw swetra, uważając przy tym, żeby rozpruć go tylko trochę, w granicach swoich norm estetycznych. Żeby nie ciągnąć bezmyślnie za każdą z poluzowanych nitek, skupić się na teoretycznie bardziej skomplikowanym zadaniu i już nie zanurzać się we wspomnieniach, w których jej życie było bardziej znośne i nie zastanawiać się, czy gdyby tamten stan rzeczy się utrzymał, to czy teraz byłaby tutaj, czy jednak dom nie stałby się miejscem, w którym nie chciała przebywać. Nikt nie dał jej żadnej wskazówki, kłębka nici, za którą mogłaby podążać i dotrzeć do jakiejkolwiek konkluzji, mogła tylko gdybać, myśleć i być niezadowolona ze wszystkiego, do czego dochodziła.

Zmierzchało, ona i Lyth siedziały na powoli pustoszejącym skateparku. Kałuże, jak nierównomierne plamy ciemności, pokryły asfalt, który z biegiem lat stawał się coraz bardziej krzywy, popękany i smutny. Kuźma kuliła się z kolanami przyciągniętymi pod klatkę piersiową, żałując, że rano postanowiła założyć krótkie spodenki, bo gdy powoli obejmowała ją chłodna ciemność, czuła mrowienie gęsiej skórki na łydkach i przedramionach. Zmęczony wzrok przeniosła z końcówek rękawów pasiastego swetra na nabazgrany na ścianie napis, którego nie potrafiła odczytać i poddała się teorii, że nie napisano go alfabetem łacińskim.

Dookoła wciąż bawiło się kilka dzieciaków próbujących nauczyć się nowych sztuczek. Starte kółka uderzały o asfalt, a zaraz po nich podeszwy butów, gdy po nieudanym skoku ktoś próbował zachować równowagę. Czasem do siedzących z boku dziewczyn docierały przekleństwa lub uderzenia ciał o nawierzchnię i zduszony chichot kogoś, kto właśnie wyciągał do leżącego pomocną dłoń. Uliczna lampa, aktualnie ich jedyne źródło światła, miała tendencję do nagłego intensywnego mrugania po dziesięciu minutach stabilnego rzucania na skatepark żółtego blasku i w takich momentach wszyscy patrzyli na nią wyczekująco, osłaniając oczy dłońmi, żeby być świadkami jej śmierci po kilku godzinach obserwowania jej dogorywania, po czym wzruszyć ramionami i wreszcie wrócić do domów. Jednak, najwyraźniej próbując zaimponować obserwującym ją dzieciom, lampa za każdym dzielnie zwyciężała w walce o pozostanie przy życiu. I tak po każdym jej migotaniu niewzruszone jej poświęceniem osoby uciekały z placu, coraz mniej kół stukało o asfalt, a coraz więcej miarowo toczyło się w dal razem z właścicielami pojazdów, którzy prawdopodobnie zapomnieli kluczy do domów i będą zmuszeni obudzić rodziców dzwonkiem do drzwi.

Dziewczyna obok miała deskorolkę, na którą Kuźma zezowała z zazdrością, bo może jeszcze rok czy dwa lata temu Gaudencja byłaby skłonna przynajmniej przemyśleć prośbę córki bez natychmiastowego odrzucenia jej i może Kuźma miałaby swoją deskę, gdyby nie spóźniła się z zadaniem właściwego pytania. Może nawet mogłaby wybrać jej kolor, kółka i wielkość, a nie dostać tę najtańszą z najtańszego sklepu z używanymi ubraniami i innymi badziewiami. Teraz miała wyłącznie chęci i nic, na czym mogłaby ich użyć, a tamta dziewczyna sprzęt i umiejętności, chociaż zazwyczaj ograniczała się do niemrawego trącania deski końcówką pobazgranego markerami trampka przy równoczesnym żuciu gumy i rzucaniu nieprzyjemnych uwag dotyczących koleżanek z jej klasy, które Kuźma znała lepiej niż te ze swojej, bo zawsze uważnie słuchała tego rozwleczonego do nieskończoności narzekania. Jednak tego wieczoru Lyth była dziwnie cicha, częściej niż zwykle zerkała na ekran telefonu, zaczynała zdania i ich nie kończyła, próbowała wykadrować zdjęcie, a potem porzucała pomysł i odkładała polaroid na bok.

Siedziały obok siebie, ale dzieliło je więcej niż bariera powietrza i kilku centymetrów betonu, przez którą musiały przepłynąć wypowiadane słowa. Zazwyczaj to Kuźma była dalej, każda głoska musiała osobno przebijać się do jej umysłu i po nieproporcjonalnie długiej chwili milczenia dziewczyna odpowiadała coś, co nie zawsze było odpowiednie, czego może nie powinna była mówić albo coś, co wypowiedziane stawało się zbyt bolesne i powinno zostać unoszącym się w eterze, przemilczanym konceptem, o którym wszyscy wiedzieli, ale którego nikt ostentacyjnie nie wskazywał palcem. Tego wieczoru to Lyth wędrowała gdzieś w dal, pozostawiwszy swoje ciało na zimnym murku, a Kuźma usilnie trzymała się rzeczywistości, bo jedyne miejsca, w jakie próbował odpływać jej zmęczony umysł, z perspektywy czasu były nieprzyjemnie smutne. Dynamika ich zwykłej rozmowy znacząco się zmieniła, bo krótkie, oschłe odpowiedzi Kuźmy nie mogły zastąpić przydługich i skręcających w niespodziewane kierunki monologów Lyth. Milczenie spowiło je jak wieczorna mgła, która mlecznymi odnóżami z każdą minutą podpełzała do nich coraz bliżej, żeby w końcu móc połknąć czubki ich butów i wciągnąć dziewczynki w otchłań swojego olbrzymiego cielska.

Kuźma zmieniła pozycję na twardym betonie, na którym wciąż siedziała, zamiast grzecznie przeprosić i uciec. Wolała trwać tutaj, w miejscu, które uznawała za istniejące poza czasem i poza jej życiem.

Jej palce trąciły coś śliskiego. Zalała ją fala absolutnego obrzydzenia, która utrzymała się, dopóki Kuźma nie obejrzała się przez ramię i nie odkryła, że był to zwykły liść – wciąż świeży, jakby nie odpadł z gałęzi drzewa samodzielnie, tylko został z niej brutalnie wyrwany i porzucony na pastwę deszczu i chłodu. Tworzył niewielką łódeczkę, taką, w której zabrała się deszczówka; jej część przylepiła się do palców Kuźmy, druga część pozostała wierna zielonej miseczce i niespokojnie drżała, błyszcząc w świetle latarni. Dziewczynka delikatnie podniosła liść, uważając, żeby nie wylać wszystkiego na beton. Na moment uniosła wzrok, żeby upewnić się, że Lyth wciąż na nią nie patrzyła, że kontynuowała wpatrywanie się w dal i myślenie o czymś zupełnie innym, niż ten skatepark i ta siedząca obok dziewczyna – a przynajmniej tak podejrzewała Kuźma, bo ona też nie myślała o skateparku i Lyth, gdy myślami odpływała tam, gdzie nie powinna.

Potem zwyczajnie wylała na nią wodę z tego liścia. Lyth wydała z siebie zaskakująco wysoki pisk (Kuźma nie miała pojęcia, że była w stanie wydać z siebie taki dźwięk) i automatycznie osłoniła dłońmi obiektyw aparatu, jakby w liściu było więcej wody niż parę marnych kropli, które zostawiły ciemne ślady na rajstopach dziewczyny. I nic więcej, żadnej innej szkody, tylko te parę kropek, które znikną za kilkanaście sekund.

– Co to miało być? – zapytała, zerkając raz na swoją nogę, a raz na liść w dłoniach Kuźmy, która absolutnie nie potrafiła powiedzieć, czy Lyth była oburzona, smutna, czy rozbawiona. Słyszała tylko słowa, nie ton głosu, nie potrafiła zinterpretować wyrazu twarzy, który tak dokładnie widziała. Zawiesiła się na moment i sama się tym zdziwiła, bo nigdy tak nie robiła, nie zatrzymywała się i nie przejmowała tym, co pomyślał o niej ktoś inny i teraz też nie powinna była się tym przejmować, więc czemu…?

Zaśmiała się. Usłyszała śmiech wychodzący z jej ust, ale przecież nic jej nie rozbawiło, nic nie sprawiło, że pomyślałaby o uśmiechnięciu się i tak właściwie nie rozumiała, dlaczego to zrobiła i dlaczego zachowywała się tak dziwnie i nie jak ona, i sama siebie nie rozpoznawała, i to było po prostu dziwne tak czuć, że jej ciało decydowało o każdym następnym ruchu, zanim jej umysł zdołał przetworzyć sytuację, w której się znalazła.

Ruchy Lyth były zdecydowanie zbyt szybkie jak na to, że jeszcze przed chwilą wpatrywała się pustym wzrokiem w pokryte zaciekami szare ściany budynków po drugiej stronie ulicy. Też się uśmiechnęła, chwyciła aparat, chwilę po tym błysnął oślepiający flesz i Kuźmie nie udało się zakryć twarzy dłońmi na czas. Zamrugała, na moment oślepiona wybuchem białego światła. Otrząsnąwszy się, zeskoczyła z murku, wreszcie rozprostowując kości po zbyt długim siedzeniu w prawie niezmiennej pozycji.

– Idę – rzuciła zdawkowo, bo nagle zaczęła żałować, że nie zrobiła tego co najmniej piętnaście minut temu.

– Czekaj. – Lyth wyczekującym spojrzeniem próbowała przyspieszyć drukowanie zdjęcia z jej rozklekotanego aparatu, który przeżył zbyt wiele, żeby przejmować się tak marnym naciskiem nijakiej presji. Dziewczynka wreszcie chwyciła fotografię i, zmrużywszy powieki, przyjrzała się jej w słabym świetle latarni, nieustannie obserwowana przez Kuźmę, która z całych sił próbowała jak najmniej zauważalnie drżeć z zimna. – Ładnie wyszłaś – stwierdziła wreszcie i wyciągnęła w stronę Kuźmy zdjęcie w jednoznacznym geście. Heroska szybko schowała je do kieszeni, sprawnie unikając przyjrzenia się mu na dłużej niż pół sekundy.

– Dzięki – wymamrotała po krótkiej chwili, podczas której próbowała wymyślić jakąś mniej nudną i oschłą odpowiedź na jasno postawiony komplement. Nie potrafiła, co nigdy nie sprawiało, że czuła się źle w swoim ciele i ze skupionym na niej wzrokiem drugiej osoby, więc teraz trochę zaskoczył ją nagły napływ nieznanego wcześniej dyskomfortu.

Lyth uśmiechnęła się, ale tak trochę inaczej, niż zwykle. Kuźma dostrzegła ten mały niuans w jej mimice, choć dotarło to do niej z opóźnieniem, tuż przed momentem, w którym ten specjalny uśmiech zniknął z jej twarzy, zmyty następnymi słowami.

– Odprowadzić cię? – spytała i Kuźma wiedziała, że to tylko z przyzwyczajenia albo z wpojonej jej przez rodziców kulturalności. Tak naprawdę nikt nie chciał odprowadzać Kuźmy po zapadnięciu zmroku.

Dlatego pokręciła głową, bąknęła, że przecież mieszkała niedaleko i pójdzie sama, jak zresztą zawsze. Kiedyś Lyth chyba wspomniała coś o tym, że ją podziwiała. Za wracanie do domu po ciemku, samotnie, bez telefonu i gazu pieprzowego. Kuźma wzruszyła ramionami i chyba nie odpowiedziała nic szczególnego, a Lyth, z jakiegoś powodu, po chwili intensywnego wpatrywania się w jej twarz, oznajmiła, że chyba rozumiała. Kuźma bardzo chciała zapytać, co niby rozumiała, ale zdążyła tylko zmarszczyć brwi i Lyth już zdążyła rozpocząć zupełnie inny temat.

Kuźma spróbowała się odwrócić, zanim dziewczyna powiedziała coś jeszcze, ale nie zdążyła. Lyth już otwierała usta, żeby powiedzieć kolejne kilka zdań przeciągniętego pożegnania, a gdy to się działo, Kuźma automatycznie jej słuchała, już prawie z przyzwyczajenia (i może trochę przez to, że dzisiaj ich rozmową była głównie cisza).

– Po tym, jak u mnie byłaś, wiesz, wtedy, gdy oglądałyśmy „Annabelle”… – Kuźma pamiętała, bo absolutnie nienawidziła tego horroru, ale zgodziła się na tamten seans, bo Lyth namawiała ją do tego prawie cały tydzień. Siedziały wtedy tuż obok siebie, zakopane pod kołdrami i kocami na wąskim łóżku, a Kuźma najlepiej pamiętała momenty, gdy przestraszona Lyth podskakiwała z piskiem i za każdym razem przysuwała się trochę bliżej. – To gdy poszłaś, mama mi powiedziała, że jej się nie podoba, że się z tobą szlajam po nocach i tak dalej.

Kuźma nie wiedziała, co odpowiedzieć, pokiwała tylko głową, bo w tym niepewnie wypowiedzianym raporcie nie było niczego, co byłoby trudne do zinterpretowania.

– No i – najwyraźniej Lyth nie skończyła – powiedziała, że jesteś taka jakaś… taka, no, że ona się spodziewała jakiejś miłej dziewczynki z tego, co mówiłam, a w sumie to stwierdziła, że jesteś taka całkiem straszna. Ale miała w dupie to, że ja się ciebie nie boję, tylko zaczęła mówić, że mam się nie zadawać dziwadłami… nie, że ja cię uważam za dziwadło, bo ja cię mega lubię, ale wiesz, jaka jest moja mama.

– Jest wredną pizdą – mruknęła Kuźma ze wzruszeniem ramion. Lyth zaśmiała się, bo dobrze wiedziała, że to cytat słów, które wypowiedziała zbyt wiele razy, opisując najnowsze wydarzenia z jej relacji z matką.

– Właśnie. I ja się postaram, żeby to się nie skończyło tak głupio, ale wiesz, no.

– Mhm. Wiem.

Mówiła zupełnie szczerze. To nie była pierwsza taka sytuacja, pewnie też nie ostatnia, to była po prostu jedna z tych rzeczy, które ciągle powtarzały się w jej życiu, bo jej matka pozwoliła uwieść się strachowi.

Kuźma chciała odwrócić się po niemrawym pomachaniu ręką w tym przykrym pożegnaniu, ale Lyth znowu wyszła z większą inicjatywą, niż powinna i w tym momencie lepiej byłoby, gdyby się powstrzymała. Albo zaprzestała na ułożeniu dłoni na ramieniu Kuźmy, dłoni dziwnie ciepłej, co dziewczynka czuła nawet przez materiał swetra albo tylko sobie to wyobraziła, jak wyobrażała sobie wiele rzeczy, które nie miały prawa mieć miejsca.

Dłoń Lyth szybko przesunęła się z ramienia na plecy Kuźmy, jakby wykonując gest, jeszcze nie do końca zdecydowała się, czy skończy na nim, czy posunie się jeszcze dalej. Przytuliła ją, w odpowiedzi dostała niepewne, niezręczne poklepanie po plecach, które kosztowało Kuźmę więcej, niż była w stanie przyznać. Zbyt dużo determinacji kosztowało ją stanie w miejscu, z policzkiem Lyth tuż przy swoim, gdy czuła, że drżały jej kolana, a zwykły wdech stawał się coraz trudniejszy.

W tym momencie Kuźma nie wiedziała, czy na pewno coś usłyszała, czy tylko znowu wykreowała coś w swojej głowie, ale była prawie pewna, że usłyszała, jak Lyth szepcze, że naprawdę się jej nie bała. Kuźma chyba lekko wzruszyła ramionami, bo nawet jeśliby się jej bała, to w niczym nie różniłaby się od innych, nie musiałaby niczego ukrywać, bo ludzie często jej to mówili, bo się przyzwyczaiła. Nie powiedziała niczego z tego na głos, nie ufała swojemu głosowi.

To Lyth odwróciła się pierwsza, znowu zmieniając ich role, bo to Kuźma zawsze odchodziła najpierw, często bez zgrabnego pożegnania. Lyth krzyknęła jeszcze, że na razie, cześć, do zobaczenia, co w jej ustach i w tamtym momencie zabrzmiało na tyle szczerze, że aż dodawało otuchy. Gdy zniknęła za rogiem, ta otucha momentalnie zniknęła i równie dobrze mogło jej nigdy nie być.

Kuźma jeszcze chwilę stała w miejscu, trochę niezdecydowana, czy to już odpowiedni moment, żeby odejść i zostawić to wszystko za sobą. Wątpiła, że tamto „do zobaczenia” było obietnicą, że tamto „postaram się” było przysięgą. To nie tak, że nie ufała Lyth – mogła powiedzieć, że ją znała i znała też jej relację z mamą i po prostu wiedziała, co było możliwe, a co nie.

Zatrzymała się w tym momencie. Nie chciała o tym myśleć, gdy kopała kamienie na krzywych chodnikach, patrząc wyłącznie pod swoje nogi i okazjonalnie unosząc głowę, żeby sprawdzić, czy nie ominęła jednego skrętu za dużo. Zaciągnęła się chłodnym powietrzem, skupiła się na zaciśniętych wokół kluczy palcach i swetrze, który przestał dawać jej ciepło.

Zapomniała zapytać Lyth, która była godzina.

Zawahała się, ale przecież nie miała do czego wracać, więc zrobiła kolejny krok i zanurzyła się w niewiedzy.

Może Kuźma miała coś z Gaudencji. Może dostrzegała przyjemność w niepewności i niepokoju, może chciała nie wiedzieć, gdzie dokładnie się znajdowała, która była godzina, czy w jej domu ktoś na nią czekał i czy jutro nie będzie musiała napisać sprawdzianu, na który niczego się nie nauczyła. Może czasem nawet chciała się zgubić pośród labiryntu uliczek, które niby znała, ale w ciemności wyglądały zupełnie inaczej, więc mogła przypadkiem skręcić w złą stronę, bezmyślnie zejść na stację metra, wsiąść do pierwszego pociągu, który przyjedzie. Znaleźć się w nieznanym miejscu, zabłądzić w ślepych uliczkach i zapuścić się w takie, które zaskakiwały nagłym zwrotem w niespodziewanym kierunku, odkrywając przed nią kolejną część skomplikowanego organizmu miasta. I może kiedyś wróciłaby do domu, gdzie zaskoczyłoby ją zmartwione spojrzenie matki, która w końcu znowu by ją przytuliła i kazała już nigdy więcej tak nie uciekać.

Wpatrując się w bezgwiezdne niebo albo w popękany chodnik, Kuźma zmuszała się do trzymania tych myśli na krótkiej smyczy, a związany z nimi dreszcz lęku i dziwnej ekscytacji posłusznie dreptał przy jej nodze, tylko czasem próbując wyrwać się z jej rąk.

Wtedy jeszcze nie odwiedzała Gabriela i Anastazego, wtedy ich nawet nie znała, więc o tej porze mogła udać się tylko w jedno miejsce, Obóz był zbyt daleko, w Obozie wszyscy spali, a ona była in probatio i nikt nie pozwalał jej na to, co do woli mogli robić zwykli legioniści – miała swój dom, mogła w nim nocować, zamiast naruszać sen innych legionistów. Dlatego zrezygnowana popchnęła podrdzewiałą furtkę, w akompaniamencie jej smutnej pieśni wkroczyła na niezadbane podwórko i po ciemku otworzyła przeraźliwie skrzypiące drzwi. Gaudencja z jakiegoś powodu wciąż kurczowo trzymała się estetyki, którą kiedyś kochała, a jej dom nie przypominał żadnego innego na ulicy: był ciemny, zapuszczony i utrzymany w gotycko-wiktoriańskim stylu. Kuźma go lubiła. Nie lubiła tego, że kiedyś nie wiązał się z zimną samotnością, a teraz nie kojarzył jej się z niczym więcej.

Zamknęła drzwi na dwa spusty, tak, jak zawsze. Na palcach, omijając najbardziej skrzypiące panele podłogi, przemknęła przez korytarz. Z żalem ominęła uchylone drzwi do kuchni, bo zgadywała, że od pory na kolację minęło więcej czasu, niż zostało do śniadania. Zanim zakopała się pod kołdrą i spróbowała wykorzystać pozostałe godziny nocy na jakikolwiek odpoczynek, podniosła z szafki obok łóżka niewielką latarkę, a z kieszeni rzuconych w kąt spodni wygrzebała zrobione przez Lyth zdjęcie.

Wszystko, co na nim zobaczyła, było na nim nie takie, jakie być powinno. Skóra prześwietlona do najczystszej bieli, źrenice zmienione w dwa małe punkty płonącej czerwieni, nagły błysk zamków aparatu, który równie dobrze można było odczytać jako złowieszczo wyszczerzone kły. Tło ginęło w ciemności, tworzyło zbitą masę nakreśloną różnymi odcieniami mroku i gdyby ktoś bardzo chciał, dostrzegłby tam zgarbione postacie zapomnianych kryptyd i wyszczerzone w nienaturalnych uśmiechach twarze o pustych oczodołach.

Nie wyglądała „ładnie”. Im dłużej wpatrywała się w uwiecznione na niewielkim prostokącie rozmazane kształty, tym bardziej rozumiała, że to było jedno z absolutnie najgorszych zdjęć, jakie Lyth kiedykolwiek zrobiła. Kuźma doskonale to wiedziała, bo zbyt długo wpatrywała się w powoli zapełniane przez dziewczynę albumy i najlepsze z fotografii dumnie rozwieszone na ścianach, często ledwo nie poddając się pokusie, żeby niepostrzeżenie włożyć kilka z nich do kieszeni i rozwiesić u siebie w pokoju, albo schować je w swoich ulubionych książkach, żeby czasem wyciągać je w nocy i znowu móc je podziwiać.

Zgasiła latarkę i wrzuciła zdjęcie do przepełnionej innymi śmieciami szuflady. Zamknęła ją zbyt gwałtownym ruchem, drewno głośno trzasnęło, ale ona się tym nie przejęła, tylko odwróciła do ściany i zdecydowała, że nigdy nie zapyta Lyth, czemu skomplementowała tamto zdjęcie. Ją na tamtym zdjęciu.

Właściwie, to nie musiała decydować.

Nie miała też czego żałować. Lyth była tylko znajomą, a tacy jak ona nieustannie przychodzili i odchodzili, nigdy nie zostawali na wystarczająco dużo czasu, żeby stać się kimś więcej, wspiąć się po szczebelkach relacji i móc zostać określonym przyjacielem.

Nie liczyło się to, czego Kuźma chciała. W głębi duszy, gdzieś w miejscu, do którego nie zaglądała, bo było zbyt skomplikowanym mechanizmem, w którym nie potrafiła się odnaleźć. Ciągle się gubiła, nie potrafiła dojść do konkluzji, odróżnić od siebie zbyt podobnych emocji, więc po prostu pozostawiała tę część swojej egzystencji gdzieś z boku, żeby zajęła się sama sobą, na granicy świadomości.

Ona wolała uciec, niż nauczyć się rozpoznawania czegoś nowego. Zatrzasnąć drzwi, które ktoś wciąż próbował utrzymać uchylone.

Tylko wydawało jej się, że gdy to robiła, czuła się lepiej.

Są jedne drzwi, w których zamknięciu Kuźma dostrzega definitywny i przerażający koniec, tak jakby wciąż możliwy do otwarcia zamek był fikuśnym mrugnięciem okiem, zaznaczeniem, że wciąż jest tu mile widziana, może tu przychodzić i nocować, nawet jeśli robi to niesamowicie rzadko. Dalej może stamtąd uciekać i po pewnym czasie, jak zawsze, niezmiennie i powtarzalnie, wracać i mieć nadzieję, że ktoś naprawi wszystko za nią, naoliwi zaimki i wymieni klamkę. To ktoś inny wyciągnie do niej dłoń, gdy ona przewróci się w tłumie ludzi, zaoferuje odprowadzenie jej do domu, popchnie ją dalej i podzieli się z nią niewielkim skrawkiem nadziei, mówiąc, że w nią wierzy.

Kuźma wciąż czasem staje przed tymi drzwiami, gdy przyjeżdża do domu Gaudencji. Potem jej wypchany szkolnymi podręcznikami plecak zawsze w momencie powrotu do Obozu jest trzy razy cięższy, niż gdy jechała do domu i ledwo mieści go pomiędzy swoją klatką piersiową a oparciem następnego fotela w autobusie.

Dziewczyna przedziera się przez zapuszczony ogród, zupełnie jak dawniej, gdy jeszcze miał w sobie jakąś magię, a gałęzie krzewów były przycięte tak, żeby nie smagały nikogo po nogach podczas szybkiego przejścia wąską ścieżką od furtki po stare drzwi. Kuźma z trudem odnajduje właściwe klucze, zakopane pod tymi, których używa częściej, a gdy wreszcie wciska je do zamka, przez chwilę lodowaty strach spływa jej żyłami, rozlewa się po ciele i strzela ostrymi soplami w serce. Trwa na tyle krótko, że nie ma sensu gasić jego nagle wybuchającego i szybko gasnącego płomienia, bo mimo że klucz zacina się w połowie i Kuźma musi się nieźle nagimnastykować, żeby przekręcić go dalej, drzwi zawsze się otwierają. Nie wie, dlaczego wciąż dręczy ją myśl, że Gaudencja w końcu wymieni zamek i jej o tym nie powie.

Kuźma przekracza próg. Już zapomniała, które panele skrzypią najgłośniej, ale jej mięśnie wciąż pamiętają, że te dom zamyka się na dwa spusty, nawet jeśli jest się wewnątrz. Drzwi do kuchni jak zawsze są uchylone, zapraszają ją do odpoczęcia przy znajomym stole, w którego blacie lata temu wyryła uśmiechnięte gwiazdki i serduszka, ściskając widelec w malutkiej dłoni. Kuźma nie przyjmuje niemej oferty, przechodząc obok pomieszczenia, tylko zerka do jego wnętrza. Puste.

W swoim pokoju zostawia otwarty plecak przy ścianie. Przebiega wzrokiem po regale z książkami, które przeczytała dawno temu albo wypożyczyła z biblioteki i nigdy nie oddała. Otwiera kilka szuflad, a w nich znajduje dużo niepotrzebnych rzeczy, takich, które zawsze są w szufladach w pokoju każdej nastolatki i które niezrozumiale podróżują razem z nią, gdziekolwiek nie zawędruje. Przegląda zeszyty i szkicowniki, te w połowie puste wrzuca do plecaka, na wypełnione nie chce patrzeć.

Kapelusz wiedźmy stoi na honorowej półce w szafie. Kuźma patrzy na niego odrobinę zbyt długo i zatrzymuje się na moment, żeby spróbować odnaleźć w swoim życiu moment, w którym zrozumiała, że bycie wiedźmą nie przyniesie jej żadnych korzyści i jakie to marzenie od samego początku było bezsensownie dziecinne, bardziej niż te wszystkie niespełnione sny o zostaniu piosenkarką lub strażakiem.

Zatrzaskuje szafę. Nie potrzebuje przypomnienia o starych marzeniach, które wszyscy uznawali za prośbę o przebranie halloweenowe. Teraz też nie traktowałaby siebie poważnie, bo poważnym człowiekiem jest taki studiujący fizykę Gabriel. Poważna nauka, poważny człowiek.

Ona też kiedyś taka będzie, gdy wreszcie przestanie uciekać od celu, przestanie wisieć pomiędzy rozrzuconymi kawałkami jej życia. Pracuje nad tym, właśnie w tym momencie. Pakuje szkicowniki, pakuje ubrania, pakuje głupie śmieci, z którymi nie wie, co zrobi, ale robi to, żeby udowodnić coś sobie i światu. Udowodnić, że nie stoi w miejscu, tylko wybiera któryś z dostępnych korytarzy i brnie w głąb labiryntu, który wybudowała w swojej głowie, i dalej będzie sobie wmawiać, że prze do przodu, nawet jeśli wszyscy inni mieli lepsze marzenia, niż ona i mieli jakąkolwiek perspektywę osiągnięcia celu.

Zapisałaby to w pamiętniku, gdyby taki posiadała, ale uważałaby to za marnowanie papieru, więc odwraca się od zamkniętej szafy, tam zostawia głupie myśli i przechodzi na drugą stronę pokoju. Nigdy nie miała roślin na parapecie, zawsze tylko zbierał kurz. Kiedyś położyła na nim lampki, teraz one też zbierają kurz. Kuźma kuca przy szafce nocnej, zabiera z niej latarkę, w której co najwyżej trzeba wymienić baterie, na pewno wciąż działa. Dziewczyna przegląda kilka starych notatek i rozkładów jazdy autobusów, które już zna na pamięć. Wysuwa szufladę, która nie chce być wysuwana, przegląda wrzucone tam kartki, pudełka po witaminach, wypisane długopisy.

Pod nimi znajduje mały, ciemny prostokąt. Wie, czym jest, ale i tak go łapie, przysuwa do twarzy, przygląda mu się, jakby po kilku latach miał stać się czymś kompletnie innym.

Już nie boli. Jest kolejnym wspomnieniem, które ma gorzki smak porażki, a w sobie zawiera tylko jedną z osób, których imion Kuźma nie wspomina i które były tylko znajomymi, niczym więcej.

Już nie boli, bo nie pamięta jej twarzy.

Już nie boli, ale wciąż pamięta jej imię.

Już nie boli, więc chwyta zdjęcie w obie dłonie. Bierze wdech i to ten wdech boli, nie to, co robi później.

Wrzuca dwa mniejsze prostokąty (z trzema gładkimi krawędziami i jedną poszarpaną) z powrotem do szuflady. Między opakowania po witaminach, kartki ze starymi notatkami, wypisane długopisy i paragony, zużyte chusteczki i gumki recepturki i wszystko to, czego nie potrzebuje, bo te przedmioty nie mają dla niej żadnej wartości.

Chwyta dziwnie lekki plecak. Zarzuca go na ramiona, zamyka drzwi do pokoju, do którego może jeszcze kiedyś wróci albo odpuści sobie już na dobre i poczeka, aż Gaudencja spróbuje… Kuźma nie do końca wie, co mogłaby próbować zrobić, ale i tak zawsze tak myśli, nigdy nie kończy zdania, czeka, aż dokończy się za nią.

Zbiega po schodach, przejeżdża palcami po nierównej drewnianej poręczy. Ląduje na zimnej podłodze korytarza i wtedy orientuje się, że nie jest już sama. Gani się, powinna była uwinąć się szybciej i nasłuchiwać, czy przypadkiem drzwi wejściowe nie skrzypią charakterystycznym dla siebie jękiem, który tak dobrze zna – albo tylko wydaje jej się, że zna, a tak naprawdę ten dźwięk zginął gdzieś w odmętach jej pamięci już parę miesięcy albo rok temu.

Drzwi kuchni są otwarte trochę szerzej niż wcześniej, gdy tu weszła, a za nimi, siedząc przy stole, nad parującym kubkiem pochyla się kobieta, którą Kuźma tak dobrze zna, ale za każdym razem, gdy ją widzi, ona staje się coraz starsza, tak widocznie i oczywiście, jakby widziały się nie co kilka miesięcy, a co kilka lat. Ich oczy się spotykają, obydwie pary podobnie zmęczone i brązowe, a przy tym tak samo zaskoczone i zdezorientowane.

Trwają w milczeniu, aż cisza przytłacza je obie. Gaudencja uśmiecha się do córki echem dawnego uśmiechu, którym obdarzała ją, gdy dziewczynka sięgała jej do uda.

Kuźma nie potrafi go odwzajemnić, ale nie potrafi też ominąć drzwi i bez słowa wyjść z domu. Nie wie, czy ten uśmiech to nieśmiałe zaproszenie do rozmowy, niewystarczające przeprosiny, czy efekt stresu. Patrząc na dygocące palce, które obejmują gorący kubek, Kuźma skłania się ku trzeciemu.

Też siada przy stole, zrzuca plecak z ramion. Wciąż nie wie, co powiedzieć, więc duka powoli:

– Zgubiłam się.

I chciałaby, żeby te słowa zabrzmiały tak, jak usłyszała je w swojej głowie. Żeby zawierały dokładnie te same emocje, żeby Gaudencja na pewno wiedziała, o co jej chodzi, ale nie, psuje te dwa, proste wyrazy, mamrocze je płasko i zupełnie nie tak, jak trzeba, złym tonem, ze złą miną, źle, źle, źle.

Tak, to przez to Gaudencja nie rozumie i marszczy brwi w konsternacji, ale o nic nie pyta, nie docieka, nie próbuje zrozumieć córki. Wstaje od stołu i Kuźma myśli, że to już koniec tego krótkiego momentu pseudobliskości, ale słyszy, jak matka stawia wodę na drugą herbatę, robi coś, czego pewnie nie robiła już od tak dawna i kładzie tę herbatę przed drugą osobą, która jakoś zapełnia przestrzeń tak często boleśnie pustą, że aż dziwnie swędzi skóra, gdy oprócz nicości jest tam coś jeszcze.

To herbata w starym, ulubionym kubku Kuźmy, już trochę popękanym i zmęczonym swoim istnieniem. Dziewczyna patrzy w powoli ciemniejący napój, a potem na Gaudencję, która znowu siada przy stole, na krześle naprzeciwko córki. Już się nie uśmiecha, ale też nie ucieka, tylko trwa w tym momencie, który żadnej z nich nie wydaje się realny.

Kuźma wreszcie zaczyna mówić. Słowa powoli wylewają się z niej cienkim, przerywanym strumieniem, mamrotane pod nosem, niechcące wyjść z jej głowy i ukazać się rzeczywistości. Na końcu, który następuje zbyt szybko, żeby słowa mogły objąć wszystko, co chciałyby objąć, pyta o jakąś radę. Co według matki byłoby dla niej najlepsze, przecież matki uwielbiają wypowiadać się na takie tematy.

Ale to nie miejsce, w którym mogłaby dostać odpowiedź i to nie osoba, która by ją znała.

────
[4800 słów: Kuźma otrzymuje 48 Punktów Doświadczenia + 13 za event]

Od Chaita — „Labirynt” [Smellstober]

Było chłodno. Chait poprawił kaptur i wcisnął ręce w kieszeń bluzy, odwracając się od tnącego wiatru.

– Też wybraliście sobie dzień.

Przeniósł wzrok na stojącego obok Kaia – jedną z niewielu osób, które faktycznie uważał za przyjaciół; wysokiego, ostrzyżonego na krótko sportowca, z którym nie widział się już od zbyt dawna – zapinającego kurtkę pod samą szyję i krzywiącego się z niesmakiem.

– Ruth wybrała. Przynajmniej nie pada…?

Odpowiedział Chaitowi spojrzeniem, w którym nie było nawet odrobiny przekonania. Jakby spodziewał się, że zaraz, na złość im wszystkim, rozpęta się ulewa stulecia.

To pewnie nawet by go nie zaskoczyło. Rzeczy nie mogły iść za bardzo po ich myśli. To byłoby niezdrowe.

Z drugiej strony, może najbardziej podejrzaną rzeczą był sam fakt, że tym razem Chait nie był na miejscu ostatni. To nie zdarzało się często, nawet jeśli rzadziej się spóźniał. A już zwyczajnie nigdy nie zdarzało się, by był na miejscu przed Ruth. Zwykle bardzo wcześnie pojawiała się na spotkaniach, których była organizatorką. Zerknął na zegarek, zastanawiając się, czy powinien już zacząć się martwić. Kai westchnął z rezygnacją i opadł na jedną z kilku ławeczek postawionych wzdłuż wiecznie zielonego żywopłotu.

Słońce jeszcze nie zaszło. Kilka innych, obcych osób kręciło się po okolicy, ale przed wejściem do labiryntu było stosunkowo pusto. Może zostało zbyt wiele czasu do Halloween, a może w tym roku ta forma rozrywki nie cieszyła się aż tak dużą popularnością. Chait wiedział tylko, że gdyby nie usilne namowy przyjaciół, to nie przyjechałby w to miejsce za żadne skarby. Sztuczny, tandetny upiór postawiony między ławkami poruszał się na wietrze i wywoływał w nim dyskomfort zdecydowanie większy, niż był w stanie przyznać przed samym sobą, a co dopiero przed kimś innym. Nie chciał nawet myśleć o tym, co może czekać go w środku.

Przeniósł z powrotem wzrok na Kaia, który zdecydowanie nie miał tego typu problemów. Wbijał wzrok w ekran telefonu, mrucząc coś pod nosem z irytacją, do której i tak wszyscy powinni być już przyzwyczajeni.

– Pisali coś?

Kai tylko pokręcił głową.

– Jeszcze mają chwilę.

Chait usiadł obok, na drugim końcu ławki. Nawet nie myślał o tym, by sprawdzić powiadomienia na swoim telefonie, schowanym gdzieś w plecaku – Ruth wiedziała, że kontaktowanie się z nim jest utrudnione z kierunkiem na niemożliwe. Wiedziała też, że przyjedzie na miejsce z Kaiem, więc nie musiała martwić się o nagłe zaginięcie. Westchnął z rezygnacją, wracając do walki na spojrzenia ze sztucznym upiorem, który przecież i tak był lepszy od każdego możliwego potwora.

– Jesteś pewny, że to okej?

Czuł, że Kai zerka na niego znad telefonu, ale zwlekał chwilę, zanim też na niego spojrzał.

– Hm? Co masz na myśli?

Doskonale wiedział, co ma na myśli.

– Wiesz, ty i Ruth…

Chait machnął ręką w możliwie najbardziej obojętnym geście, na jaki było go stać.

– Nie ma o czym mówić. Wszystko jest w porządku.

I mógł z czystym sumieniem stwierdzić, że tę jedną rzecz mówi zupełnie szczerze, chociaż Kai już otwarcie patrzył na niego z tysiącem wątpliwości na twarzy. To zaczynało robić się trochę niekomfortowe; może nawet trochę bardziej niż martwy wzrok straszydła i niepokojąco ciemne wejście do labiryntu.

Jeszcze jakby to było coś poważnego, coś, co faktycznie ma jakieś znaczenie. Jego rozstanie z Ruth nie miało żadnego znaczenia. Ani dla niego, ani – co ważniejsze – dla Ruth.

– Kai, serio. – Chait uśmiechnął się do przyjaciela, pochylając się do przodu na ławce. Znowu spojrzał na upiora, bo to było jednak trochę łatwiejsze. – Przecież już to przerabialiśmy.

Kai nigdy nie był typem, który otwarcie pyta o takie rzeczy. Może to przez to Chait czuł aż taki niepokój – przyzwyczaił się do oceniającego spojrzenia, nie dziwnych rozmów o emocjach. Żaden z nich nie był w tym dobry. Zwykle ograniczali się do wzajemnego poklepania się po plecach.

Jeszcze przez chwilę czuł na sobie jego wzrok, ale chłopak w końcu odpuścił.

– Skoro tak twierdzisz.

– Nie twierdzę. Tak jest.

Kai wzniósł oczy ku niebu tak wymownie, że na co dzień obaj uznaliby to za zabawne. Żaden już się nie odezwał; on został z nosem w telefonie, Chait kontynuował wymianę spojrzeń ze straszakiem.

Straszak wygrywał. To było tylko trochę żałosne. Czarna pelerynka zatrzepotała na wietrze, a Chaita przeszedł dreszcz. Zamierzał wmówić sobie, że to z zimna.

– Już idą.

Kai podniósł się pierwszy, unosząc dłoń na przywitanie. Chait wstał sekundę później, wychylając się zza jego pleców.

Ruth szła pierwsza. Włosy opadały jej luźno na ramiona, w jednej dłoni trzymała brązowo-pomarańczową torebkę, w drugiej ściskała jasną kurtkę, która prawie wypadła jej z ręki, kiedy zaczęła do nich machać. Dwóch idących za nią chłopaków ledwo nadążało. Jeden z nich, ten niższy i zdecydowanie kilka lat młodszy, musiał co jakiś czas podbiegać kilka kroków. Ten drugi cały czas odgarniał z oczu kręcone włosy, uparcie wracające na swoje miejsce.

Kai od razu zgarnął go – Tasa – do siebie. Chait zdążył wyciągnąć rękę do tego młodszego, by uścisnąć go na przywitanie. Prawie zapomniał, że Ruth miała wziąć ze sobą swojego młodszego brata.

Jego też bardzo długo nie widział.

Basil odwzajemnił uścisk i podszedł do Kaia, by się z nim przywitać. Dopiero kiedy odchodził, Chait zauważył jeszcze dwie idące w ich stronę postacie. I poczuł, że coś kłuje go w sercu.

Przez chwilę miał głupią nadzieję, że się pomylił.

Co oni tu robią?

Czemu tu przyszli?

To musiał być przypadek.

Kogo oszukiwał? Wiedział, że to nie jest przypadek. Dwójka młodych dorosłych, w wieku, w którym powinna być teraz Keira, szła przecież prosto do nich. Nie spieszyli się – przynajmniej rudzielec o piegowatej twarzy zdecydowanie się nie spieszył. Idąca obok dziewczyna poganiała go, ale bez większego przejęcia. Rozmawiali swobodnie, luźno, jakby nic się nie działo.

Chait zakasłał krótko, by ukryć nierówny oddech. Odwrócił wzrok od dzieciaków i przytulił Ruth, może trochę zbyt szorstko. Nie zwróciła na to uwagi, już ruszała, by przywitać się też z Kaiem.

– Aaa, sorki za spóźnienie – rzuciła, przewieszając kurtkę na ramieniu i składając dłonie. – Weszliśmy jeszcze do sklepu po—

Spojrzenia jej i Chaita na chwilę się spotkały. Spoważniała, chociaż tylko na chwilę.

– No i pomyśleliśmy… No, Tasie pomyślał, że fajnie będzie, jeśli zaprosimy Norę i Killiana. Akurat nie mieli żadnych planów.

Nora uśmiechnęła się do nich słodko. Chait miał wrażenie, że jej uśmiech w ogóle się nie zmienił, chociaż pamiętał jej zapłakaną twarz na pogrzebie.

– Mam nadzieję, że nie macie nic przeciwko?

Kai pokręcił głową. Objął ją krótko i uścisnął dłoń Killianowi.

– Chait? Dobrze cię widzieć – odezwała się, kiedy udało jej się wydostać z uścisku.

Teraz Chait już musiał zmierzyć się z jej spojrzeniem. Zawiesił na chwilę wzrok na splecionych w warkocze włosach, potem na ciemnych oczach, które uważnie śledziły każdy jego ruch. Wiedział, że ona i Killian są już dorośli. Że nie są małymi dziećmi. Przecież nawet widział ich wtedy, na boisku. I tak czuł, jak coraz bardziej ściska mu się serce.

– Was… też – powiedział w końcu, uśmiechając się, chociaż ledwo zapanował nad łamiącym się głosem.

Kłamał. Nie chciał ich widzieć. Killian nawet nie patrzył w jego stronę, na pewno też nie chciał tego spotkania. Zresztą, kto by go chciał?

Odpowiedział niezgrabnie na uścisk dziewczyny, bo nie miał jak od niego uciec. Nie wypadało, by ją odepchnął. Nie zamierzał przecież psuć wszystkim dnia.

Czuł na sobie spojrzenie Tasa, ale chłopak odwracał wzrok, gdy tylko Chait zerkał w jego stronę. Jakby było mu głupio. Albo wstyd. Gdyby Chait był trochę bardziej złośliwy, to stwierdziłby, że zdecydowanie powinno mu być teraz wstyd.

– W końcu nikogo nie przyprowadziłeś?

Przeniósł wzrok na Ruth. Słyszał nutę pretensji w jej głosie i nie mógł jej za to winić. Obiecał, że postara się kogoś znaleźć – by mogli rozdzielić się na pary w środku labiryntu, czy jakoś tak. W sumie to nie do końca słuchał, gdy opowiadała plan spotkania. Za bardzo jej ufał.

– Wybacz. Tak jakoś wyszło. – Uśmiechnął się do niej przepraszająco.

To nie tak, że o tym nie myślał. Spędził zbyt dużo czasu, zastanawiając się nad tym, kogo zaprosić. Miał znajomych z hostelu (ale nie chciał zawracać im głowy, bo przecież mieli swoje zajęcia i plany). Miał Shuna, z którym w końcu na stałe odnowił kontakt (ale razem z nim na pewno przyszedłby tutaj jego chłopak. Chait nie miał do niego żadnego problemu, ale on miał wiele problemów do Chaita. Zresztą, nie rozwiązywało to problemu nieparzystej liczby uczestników). Mógł zaproponować to Apollodorosowi (ale plan powstał na ostatnią chwilę i nie zamierzał robić mu chaosu w grafiku). Zawsze mógł też zapytać Aye (chociaż z tego pomysłu zrezygnował jeszcze zanim dobrze o nim pomyślał. Za dużo ludzi. Za dużo okazji do ściągnięcia na siebie kłopotów. Za dużo wszystkiego).

Ostatecznie stwierdził, że to bez sensu i tak naprawdę nie robi kompletnie żadnej różnicy. I chyba woli zgubić się w gąszczu krzaków sam. Przynajmniej nie będzie miał przed kim (znowu) się ośmieszyć.

– Zawsze możemy mieć jedną trójkę – odezwała się Nora.

Przed oczami Chaita stanęła krótka, przerażająca wizja tego, że trafi do trójki właśnie z nią i z Killianem. Jeśli mógł tego uniknąć, to zamierzał to zrobić za wszelką cenę.

– Nie, ej, nie trzeba. To nie problem. Pójdę sam – odpowiedział szybko. Zbyt szybko, zbyt gwałtownie. Odkaszlnął. – Moja wina, że nikogo nie zaprosiłem. Zresztą, nawet w pojedynkę z wami wygram. To tylko… wyrównanie szans, wiecie.

Uśmiechnął się przy tym w złośliwy, wcale nie fałszywy sposób. Kai uniósł brew.

– Że ty? Ty przecież przy pierwszym zakręcie będziesz błagał o wyjście. Przestraszyłeś się tego plastikowego paskudztwa – prychnął, zdecydowanie rozbawiony, wskazując na upiora. Reszta parsknęła śmiechem, a Chait wystawił mu język. – Ale spoko, strachajło. Możemy się o to nawet założyć.

To nie był dobry pomysł. Zakłady nigdy nie były dobrym pomysłem. A jednak Chait uścisnął dłoń przyjaciela, żałując, że nie ma chociaż ułamka jego pewności siebie. I przy okazji jego umiejętności wychodzenia z takich sytuacji.

– Czyli… plan jest taki, że się rozdzielamy, i kto pierwszy dojdzie na drugi koniec, ten… wygrywa…?

Killian w końcu spojrzał na Chaita. Potem przeniósł wzrok na Kaia, żeby ostatecznie zatrzymać się na Ruth. Z jego twarzy nie dało się odczytać zbyt wiele. Stał z rękami skrzyżowanymi na torsie, jakby kwestionował logikę, sens i zdrowy rozsądek wszystkich tu zgromadzonych.

Za dzieciaka też to robił.

– I po drodze zbierze cukierki.

Zmarszczył brwi.

– Nie jesteśmy dziećmi.

– Kill, weź. To tylko zabawa. – Nora pociągnęła go za rękaw. Pretensjonalnie przewrócił oczami.

– Ale mamy z nimi wygrać.

I ruszył do labiryntu, nie oglądając się na pozostałych.

Chait przyjął to z pewną ulgą. Killian odzywał się do reszty. Podjął to głupie wyzwanie. Jeśli trzymał do niego urazę, to nie dawał tego do zrozumienia innym. To znaczyło, że musieli tylko przetrwać ten wieczór.

I wróci do unikania tej dwójki za wszelką cenę, bo to było najzdrowsze rozwiązanie, o jakim mógł pomyśleć.

– Jesteś pewny, że chcesz iść sam?

Nora znowu na niego patrzyła. Pod jej spojrzeniem czuł się jeszcze bardziej niekomfortowo niż pod spojrzeniem Kaia, chociaż z kompletnie różnych powodów. Ten teraz był chyba gorszy. Już wolał dziwne rozmowy o byłych partnerkach.

– Oczywiście. Nie macie ze mną szans – rzucił tonem, który bardzo dobrze udawał pewność siebie, której zdecydowanie mu brakowało. – Do zobaczenia na drugim końcu!

Skręcił w pierwszą odnogę, zanim ktokolwiek zdążył go powstrzymać. Starał się nie biec, ale szybki marsz wydawał mu się w tej chwili jeszcze bardziej podejrzany.

Przejść labirynt i wrócić do domu. Przejść labirynt i wrócić do domu.

I, cholera, nigdy więcej nie odezwać się już do Ruth.

Nie, nie mógł jej obwiniać. Ona nie znała Nory i Killiana tak, jak pozostali. Nie znała nawet Keiry. Przecież spotkali ją po raz pierwszy dopiero w liceum, a wtedy było już na to zbyt późno. Nie miał też serca, by obwiniać Tasiego. Nigdy nie rozmawiali za bardzo o tym, że Chait unika kontaktu z dawnymi przyjaciółmi siostry. To nawet nie było jego zmartwienie, nie miał prawa go tym zadręczać i oczekiwać, że sam się domyśli.

Przesunął opuszkami palców po żywopłocie. W niektórych labiryntach wystarczyło trzymać się cały czas jednej ściany, by dojść do drugiego końca, ale ten miał jakieś boczne odgałęzienia i ślepe uliczki. Wymagał trochę więcej myślenia i orientacji w terenie.

Co, jeśli się zgubią? Widział mapę przed wejściem. Zakładał, że pod nią były jakieś dodatkowe informacje, których nie potrafił rozczytać. Zaczynał myśleć, że może powinien zapytać o to pozostałych, jeszcze zanim tu weszli.

Organizatorzy na pewno nie pozwoliliby, by jakiś dzieciak, nastolatek czy głupi dorosły zgubił się na stałe w takim labiryncie. To musiałaby być ogromna strata wizerunkowa.

Oczywiście, gdyby chciał, to mógłby skorzystać ze swoich umiejętności. Chyba? Spojrzał w niebo. Powoli robiło się ciemno, zrobienie mostu z tęczy nie brzmiało już aż tak realistycznie. Byłoby też oszukiwaniem, a Kai nie wybaczyłby mu oszukiwania – nawet jeśli nie miał pojęcia, na czym miałoby ono polegać. On wyczuwał takie rzeczy.

A Chait też miał na to zbyt wiele honoru. Lub tego, co z niego pozostało.

Skręcił w kolejną ślepą uliczkę, oświetloną dyniowymi lampionami. Miały w sobie świeczki na baterię, a każda kolejna mina była bardziej wykrzywiona i przerażająca od poprzedniej. Na podwyższeniu zbudowanym ze skrzynek stał koszyk ze słodyczami. Zajrzał do niego, wyjął jednego z tanich cukierków, podrabiających którąś znaną markę. Odłożył go z powrotem. Skręcało go w żołądku i bez jedzenia słodyczy.

Obok koszyka leżały rozrzucone kartki. Udało mu się rozczytać kilka pojedynczych słów: „zgubisz” i „odwróć”.

Nie zamierzał nawet ich dotykać. To przecież też byłoby oszustwo. Doceniał tylko, że istnieje jakiś inny plan awaryjny.

Wycofał się z powrotem na poprzednią ścieżkę. Nie widział ani nie słyszał, by ktokolwiek był w pobliżu. Którędy poszli pozostali? Miał nadzieję, że na nich nie wpadnie, przynajmniej na razie. Poprawił zsuwający się z ramion plecak i ruszył prosto, z dłonią dalej wyciągniętą wzdłuż żywopłotu.

Czy Nora i Killian powiedzieli Ruth, czemu urwał im się kontakt?

Potrząsnął głową. Przecież nie plotkowaliby o czymś takim. Nie byli tacy.

Chociaż właściwie to nie miał pojęcia, jacy byli.

Znał tylko ich wersje z dzieciństwa, te, które zapamiętał, te, które i tak już rozmazywały się we wspomnieniach, których unikał. Od lat widywał ich tylko na ulicy, czasem – wcześniej – na korytarzach. Bardzo rzadko. I zawsze odwracał się w drugą stronę. Nie miał pojęcia, kim się stali. Jeśli Tasie i Kai utrzymywali z nimi kontakt, to nigdy nic o nich nie mówili.

Przed oczami znowu stanęła mu zapłakana twarz Nory.

Może chcieli. Może ich też zaczął unikać. Nie pamiętał, kiedy ostatnio faktycznie spędził z nimi więcej czasu. Widywał Ruth, od ostatnich walentynek i wspólnej pracy nawet coraz częściej, ale nie ich. Nawet na dzisiejsze spotkanie nalegali oni.

A on, jak skończony idiota, najpierw szukał wymówki, a teraz szedł sam, bo… postanowił uciec?

Był tak okropnie żałosny.

Nie powinni w ogóle go nigdzie zapraszać. Na pewno mieli znajomych, którzy lepiej się do tego nadawali. Którzy mieliby coś do zaoferowania.

Czuł, że serce zaczyna bić mu gwałtowniej i znowu zaczął nierówno oddychać. Przyspieszył kroku jeszcze trochę bardziej.

Ściana labiryntu wyrosła tuż przed jego nosem. Zatrzymał się w ostatniej chwili, zaskoczony, kalecząc sobie dłonie na gałązkach. Jak mógł ją przeoczyć? Czuł się okropnie głupio. Rozejrzał się, tylko na chwilę mierząc wzrokiem wiszącą tabliczkę, której nie potrafił rozczytać.

Ścieżka w lewo. Gdzieś daleko, przy kolejnej ścianie, odbijało się jasne, ciepłe światło z lampionów. Ścieżka po prawej była pogrążona w mroku. Przez sekundę wydawało mu się, że widzi jakiś poruszający się po ziemi cień. Potrząsnął głową. Zaczynał popadać w paranoję. Nie miał na to teraz czasu.

Spojrzał przez ramię. Wydawało mu się, że idzie w dobrym kierunku. Może powinien skupić się bardziej na liczeniu i oznaczaniu przejść. Przecież chciał w końcu stąd wyjść.

Cofnął się dwa kroki. Krótka, wypowiedziana w myślach wyliczanka sugerowała mu ścieżkę po prawej. Przez chwilę patrzył w mrok, kwestionując swoje życiowe decyzje, zanim ruszył w ciemność.

Czy Nora i Killian też go nienawidzili?

Wiedział, że ojciec go nienawidzi. Nikt inny nigdy nie powiedział mu tego wprost, ale zawsze odnosił takie wrażenie. Gdyby był normalny, gdyby nie wyjeżdżali z jego powodu, to do tego wszystkiego nigdy by nie doszło. Nawet on sam tak o tym myślał, więc to musiała być prawda. Po prostu starał się o niej nie myśleć.

Starał się nie myśleć o wielu rzeczach. To też była jedna z rzeczy, które irytowały ludzi. Chyba zaczynała też irytować jego samego.

Nie pamiętał wiele z pogrzebu Keiry i Roseann. Nie był pewny, czy to kwestia wyparcia, czy leków, które wtedy dostawał. Pamiętał jak przez mgłę twarze rodziny, bliskich i przyjaciół. Pamiętał płacz i szepty, których nie słyszał albo nie pamiętał. Pamiętał za to, że Tas nie mógł przyjść na pogrzeb – ojciec go nie puścił. Pamiętał, że potem przepraszał go za, to kiedy spotkali się w szkole. I pamiętał, że nigdy na te przeprosiny nie odpowiedział.

Co myśleli, kiedy zaczął znikać i spędzać czas w Obozie Herosów? Pytali go o to. Zawsze zbywał ich machnięciem ręki, bo to przecież nie było ważne. Radził sobie. Do skutku odbijał piłeczkę, bo dużo ważniejsze było usłyszenie, czy Tasie w końcu wydostał się od agresywnego ojca i to, jak Kai poradził sobie na kolejnym turnieju.

Szelest.

Odwrócił się gwałtownie, sięgając ręką do kieszeni, ale nic nie widział. Podkulił ramiona i odetchnął powoli, głęboko.

Naprawdę musiał w końcu się stąd wydostać.

Ruszył dalej, zaciskając jedną dłoń na pasku plecaka. Kto w ogóle uznał, że straszny labirynt będzie dobrą rozrywką? Każdy zakręt aż prosił o czającego się potwora, gotowego rozszarpać na strzępy każdego, kto tylko się zbliży. A jeśli nie potwora, to przynajmniej jakiegoś seryjnego mordercę.

Czy ci ludzie nie oglądali horrorów?

Właściwie to prawie na pewno oglądali ich więcej od Chaita.

Krzyknął, kiedy zza zakrętu wypadła na niego czarna, wysoka sylwetka. Rzucił się do tyłu, potykając o leżącą na ziemi gałąź. Z ukrytego gdzieś w krzakach głośnika wydobył się skrzekliwy, słabej jakości śmiech.

Patrzyły na niego puste, zimne oczy zjawy okrytej czarnym materiałem. Dokładnie takiej samej jak ta, z którą pojedynek na spojrzenia toczył jeszcze nie tak dawno temu, zanim wszystko zaczęło tak bardzo się staczać.

Oczy upiora zamigotały kilka razy na czerwono, zanim znowu zgasły.

Oparł się plecami o żywopłot.

Miał dość. Miał tak okropnie dość.

Był tylko żałosnym tchórzem. Nic nie potrafił zrobić poprawnie. Cholerny, beznadziejny debil.

Nie potrafił nawet wyjść z pieprzonego labiryntu dla dzieci.

Czuł zbierające się pod powiekami łzy. Jak mógł dać pokonać się czemuś tak głupiemu? Chciał, żeby to wszystko w końcu się skończyło. Czemu nie mógł być na jej miejscu—

Kolejny szelest. Zakrztusił się powietrzem, kiedy próbował niezgrabnie poderwać się na nogi i sięgnąć po broń. Nie, to nie miało sensu. W tym labiryncie nie powinno przecież być żadnych potworów. Na pewno wcześniej by o tym od kogoś usłyszał.

Znowu przesunął się bliżej żywopłotu. Słabe światło lampionów gdzieś za zakrętem nie pomagało. Nie słyszał już nic podejrzanego, więc ruszył powoli wzdłuż ściany, krztusząc się własnym oddechem. Ominął sztucznego potwora, powstrzymując się od zniszczenia go.

– Chait?

Cofnął się kolejnych kilka kroków, potykając się o własne nogi. Jeszcze przez chwilę widział tylko rozmazaną, niewyraźną sylwetkę.

– Ke—

Nora podeszła do niego, wyciągając ostrożnie rękę.

– Hej. Wszystko w porządku?

Potrząsnął głową i przetarł niezgrabnie oczy. Nora. Oczywiście, że to była Nora.

– Ja… – Nie rozpoznał własnego głosu. Był zachrypnięty i niewyraźny. Odchrząknął. – Tak. Tak. Wybacz.

Pochylała się delikatnie do przodu, obserwując go uważnie. Odwrócił wzrok, bo znowu zrobiło mu się okropnie głupio.

– Gdzie… Gdzie zgubiłaś Killiana?

Teraz jej też zrobiło się głupio.

– Och. No wiesz. Pobiegł przodem i w sumie to od tamtej pory go nie widziałam?

Chait nie był w stanie się zaśmiać, chociaż bardzo próbował. Chyba zmartwił ją tym jeszcze bardziej.

– No tak. Chęć… zwycięstwa i w ogóle.

Nie podchwyciła tematu.

– Chcesz na chwilę usiąść?

Zawahał się, zanim w końcu pokręcił głową. Zmrużyła czujnie oczy.

– Ale ja chcę. – Wzruszyła ramionami. Przykucnęła przy ścianie, więc po chwili wahania zrobił to samo, bo stanie nad nią zdecydowanie było gorsze.

Chociaż dalej nie miał pojęcia, jak powinien się zachować.

– Co się stało?

Równie dobrze mógł dalej udawać głupiego, to zawsze dobrze mu wychodziło. Spojrzał na nią, udając, że nie rozumie, o co jej chodzi.

– Chait…

Nora sięgnęła po leżący na ziemi patyk. Zaczęła rysować nim kształty na ziemi. Nie patrzyła na niego, a Chait i tak czuł się obserwowany.

– Nic. Jestem tchórzem, Kai chyba już to mówił.

Dalej miał chrypę.

– Nie wyglądasz na kogoś, kto dostaje histerii, bo wyskoczył na niego sztuczny upiór.

Mruknął coś pod nosem, siadając na ziemi. Nora jeszcze przez chwilę kreśliła nierówne okręgi, zanim rzuciła patyk na bok i usiadła obok, przysuwając się do niego. Objęła kolana ramionami i oparła głowę tak, by na niego patrzeć.

– Może naprawdę powinieneś o tym pogadać?

Nie, Chait zdecydowanie nie uważał, że powinien z kimś o tym pogadać. Przeciwnie: uważał, że zdecydowanie nie powinien z nikim o tym gadać. Proste. Logiczne. Powinno skończyć temat.

Nie odzywał się chyba o chwilę zbyt długo, bo Nora znowu zaczęła mówić:

– Wiem, że… nie rozmawialiśmy za dużo od śmierci Keiry…

Chaitowi znowu na chwilę zabrakło oddechu.

– Ale to nie znaczy, że się nie martwimy. No, ja i Kill.

Zerknął na nią kątem oka, ale zaraz znowu odwrócił wzrok.

– Nie ma powodu. Serio.

Nie przekonałby tym nawet paprotki. Nora westchnęła i odwróciła wzrok. Przez chwilę wpatrywała się w ścieżkę, zanim podniosła spojrzenie na niebo.

– Nam też… Ciężko było pogodzić się z tym, że umarły.

Skręciło go w żołądku jeszcze bardziej.

– Mhm.

– Przepraszam, że nas wtedy przy tobie nie było.

Chait nie od razu zrozumiał, co właśnie powiedziała. Spojrzał na dziewczynę, ale tylko na moment, bo poczuł, że oddychanie staje się jeszcze trudniejsze.

– To nie wasza wina.

Nigdy nie przyszłoby mu do głowy, że ma ich o to obwiniać. Dlaczego miałby to robić? To byłoby głupie.

– Powinniśmy jakoś bardziej próbować.

– Byliście dziećmi.

– Ty też.

Zamilkł, bo przez chwilę nie miał argumentu.

– Słyszałam, że wcześnie wyprowadziłeś się z domu. Co się stało?

Wzruszył ramionami, bo nie wiedział, co ma jej powiedzieć. Czuł, że jeśli powie na głos, że ojciec za wszystko go obwinia, to usłyszy, że naprawdę wszyscy go obwiniają.

Wiedział o tym, ale nie chciał… tak naprawdę o tym wiedzieć. Nie chciał dowodu.

– Nic.

Znowu zaczęła się w niego wpatrywać.

– To ma jakiś związek z twoim tatą?

– Ale—

Ugryzł się w język. Nora pokiwała głową w dziwnie ponury sposób.

– Rozmawiał o twojej wyprowadzce z moją mamą. Ale nigdy nie chciała mi nic powiedzieć. Przepraszam, że nie zadzwoniłam, ani… nic.

– To nie było nic poważnego.

Raczej nie uwierzyła. Opuściła wzrok.

– Brakowało nam ciebie. I naprawdę ucieszyliśmy się, jak Tasie i Ruth powiedzieli, że możemy się do was przyłączyć.

Chait przetarł szybko oczy, bo na chwilę wszystko znowu zaszło łzami. Pozwolił, by Nora oparła głowę na jego ramieniu. Ona też zamilkła.

Spędzili tak kilka minut. Kilka bardzo długich, ciągnących się i ciężkich minut. Nie naciskała na dalszą rozmowę i był jej za to wdzięczny. Bał się, że każde kolejne słowo wywoła u niego atak płaczu, którego nie będzie w stanie zatrzymać.

Nie mógł przy niej płakać. Nie mógł jej obciążać. To wszystko i tak nie powinno jej dotyczyć.

W końcu podniosła się, otrzepując spódnicę. Wyciągnęła do niego rękę, uśmiechając się tylko trochę smutno.

– Dołączymy do reszty?

Skinął głową, korzystając z pomocy. Nie puściła jego dłoni, tylko pociągnęła go pogrążoną w mroku ścieżką. Zupełnie jakby wiedziała, dokąd powinni pójść. Nie zaglądała w kolejne odgałęzienia, a on nie zadawał pytań.

Wyjście było blisko. Tak blisko, że Chait poczuł się jeszcze bardziej żałośnie.

Najpierw zobaczył Kaia, dopiero potem pozostałych.

– No nareszcie. – Chłopak wyszedł im na spotkanie. – Wy co, poszliście dookoła?

Nora prychnęła, rozbawiona.

– Trasą widokową.

Puściła w końcu dłoń Chaita, by podejść do Killiana.

– Zaczynaliśmy się martwić.

Wzruszyła delikatnie ramionami.

– Wiecie, jak łatwo jest stracić poczucie czasu… Poza tym to ty mnie zostawiłeś!

Chait bardzo doceniał, że prowadzi rozmowę za ich dwójkę. Ucisk w gardle dalej był trochę zbyt duży, by mógł się odezwać. Przez chwilę słuchał zażartej dyskusji, która wywiązała się między Killianem a Norą.

– Dobrze się czujesz?

Ruth stanęła obok, kładąc mu delikatnie dłoń na ramieniu. Przytaknął trochę zbyt słabo.

– Blado wyglądasz.

Kai i Tasie też podeszli bliżej. Basil obserwował go z trochę bezpieczniejszej odległości.

– Wszystko okej. Wygląda na to, że jednak przegrałem zakład, huh?

Nora i Killian przerwali rozmowę. Kai wzruszył ramionami.

– A, jebać. To i tak było bez sensu. Powinniśmy zamiast tego od razu iść na piwo.

Ruth spojrzała na niego z oburzeniem.

– No co? Jesteśmy za starzy na takie atrakcje. Na bar nigdy nie jest się za starym.

Chait jeszcze raz przetarł oczy. Poczuł, jak Kai klepie go w plecy, by się pospieszył.

– Pamiętaj, że zawsze możemy o tym pogadać, dobra?

Zdążył pokiwać głową, zanim do końca się rozpłakał.

────
[4000 słów: Chait otrzymuje 40 Punktów Doświadczenia + 13 za event]