CZASY OBOZOWE
— Znowu o tym myślisz?
Filemon nawet nie uniósł wzroku. Od godziny śledził drogę kolonii mrówek. Każda z nich niosła coś innego.
Poczuł uginająca się pod nim ławkę. Osoba, która do niego podeszła, usiadła obok. Nie zbliżyła się za bardzo, bo wiedziała, że Filemon nie życzy sobie teraz bliższego kontaktu. Obydwoje teraz patrzyli pod swoje nogi i śledzili drogę tych samych mrówek.
W końcu chłopak nie wytrzymał. Podniósł wzrok i spojrzał na Filemona. Niebieskie, wypłukane już z farby włosy, opadały mu na czoło. Wyglądał, jakby nie mył się od kilku dni. O włosy przecież bardzo dbał, a teraz kosmyki plątały się ze sobą, ich kolor nie został nawet odnowiony, a resztki farby odkrywały ukrywanego, naturalnego blondyna.
— Nie możesz się obwiniać — zaczął spokojnie. Filemon nawet nie drgnął. — To nie była twoja wina.
Filemon był teraz na tyle wrażliwy, że wystarczyło źle ułożyć zdanie, by go czymś rozwścieczyć. Tym zdaniem, a raczej kluczowymi słowami, okazały się teraz „wina” i „twoja”. Chłopak podniósł się z drewnianej ławki i bez słowa, ani nawet bez spojrzenia w stronę kolegi, odszedł w swoją stronę.
Koledzy z każdym kolejnym dniem martwili się coraz bardziej. Filemon nie przychodził na jedzenie, nie był widziany także w łaźniach. Całe dnie przesiadywał w miejscach, w których nikt nie mógł go znaleźć. Nie wiadomo było także, gdzie mógłby spać.
Znalazła go dopiero dziewczyna rok od niego młodsza, ostatnia, którą uczył walczyć i z którą trzymał się bliżej niż z resztą obozowiczów. Filemon siedział pod drzewem z podkulonymi kolanami pod brodę.
— Mogę się przysiąść? — zapytała, a kiedy on nie odpowiedział, zdecydowała się usiąść obok.
W kieszeni trzymała dwa owsiane ciasteczka.
— Dalej przejmujesz się tym, co się stało w Labiryncie?
— Ty byś się nie przejmowała?
Zawiesiła głowę. Nie widziała, tego, co on widział. Słyszała tylko opowieści i widziała, w jakim stanie wrócił do obozu. Mogła się tylko domyślać.
Opowiedzieć na to pytanie była bardzo prosta, ale dziewczyna nie chciała na nie odpowiadać. Zrobiło się jej przykro. Nie mogła patrzeć na kolegę, który był w takim stanie. W dodatku na kolegę, który od pewnego czasu się jej podobał.
— Przyniosłam ci ciastka.
Nie próbowała wciskać mu ich do rąk, tylko położyła obok niego na trawie. Miała nadzieję, że mrówki ich nie zjedzą.
— Jakby coś się działo, to wiesz… zawsze możesz do mnie przyjść. — Uśmiechnęła się niezręcznie. Filemon i tak nie mógł tego zobaczyć.
Lisa wstała i wróciła do obozu, zostawiając Filemona samego z ciastkami, które mu przyniosła.
Filemon niedługo później zrobił coś, czego nie można było się po nim spodziewać. Wyszedł z miejsca, w którym spędzał ostatnie dwa tygodnie i przyszedł prosto do Lisy — skorzystał z zaproszenia, które mu zostawiła wraz z ciastkami.
Dziewczyna była zaskoczona jego obecnością, bo prawdę mówiąc myślała, że prędko ze sobą nie porozmawiają.
— Często o tym myślę — wyznał od razu, kiedy usiedli razem na ziemi niedaleko łaźni. Ciężko było znaleźć lepsze odosobnione miejsce. — Powiedziałbym, że codziennie.
Cień budynku sprawił, że było jeszcze chłodniej. O tej porze roku słońca i tak brakowało, ale teraz przeszły ich dreszcze z zimna.
— To… to nie była twoja wina, okej?
Bała się mówić coś więcej, bo nie chciała go spłoszyć. Skoro przyszedł porozmawiać, to potrzebował to z siebie wyrzucić — nie wybaczyłaby sobie, gdyby przez źle dobrane słowa znowu go straciła z oczu.
— Byłem za nich odpowiedzialny. Powinni wrócić ze mną do obozu. Co do jednego.
W gardle Lisy pojawiła się dusząca gula. Do oczu cisnęły się łzy, ale uparcie z nimi walczyła, żeby przed nim nie płakać. Przetarła skrycie oczy rękawem koszulki i spojrzała na twarz Filemona.
— Jeśli już ktoś miał umierać, to powinienem być to ja. Nie oni. — Zacisnął dłonie w pięści. Ręce zatrzęsły mu się ze złości. Lisa walczyła z pokusą, żeby go za nie złapać. — Gdybym mógł cofnąć czas…
Zimne palce dziewczyny zetknęły się z dłonią Filemona. Delikatnie chwyciła go za rękę, niezbyt pewna, czy może sobie na to pozwolić.
— Nie cofniesz czasu — zaczęła spokojnie mówić, chociaż czuła, że za chwilę głos zacznie się jej łamać. — Oni na pewno by nie chcieli, żebyś umierał. Myślę, że ich wolą byłoby, żebyś dalej żył i uczył kolejnych legionistów.
Filemon wolną ręką odgarnął włosy z czoła.
— Nie wiem, czy mogę żyć z tym poczuciem winy. To zbyt przytłaczające.
— Ale masz mnie — wypaliła i zaraz zorientowała się, jak źle to zabrzmiało. Przecież byli dla siebie tylko koleżeństwem. Najwyżej przyjaciółmi, ale też nie wiedziała, czy powinna tak o nim mówić. — Przepraszam, nie chciałam, żeby to tak zabrzmiało.
Filemon pokręcił głową.
— Nie masz za co przepraszać.
Dalej siedzieli już tylko w ciszy, obserwując unoszące się na wietrze liście. Filemon walczył z myślami, a Lisa uszanowała jego prywatność i nie pytała o nic więcej. Delikatnie oparła głowę o jego ramię, a kiedy Filemon nawet nie drgnął, odetchnęła z ulgą. Zazwyczaj nie pozwalał nikomu się za bardzo do siebie zbliżać. Właściwie, był bardzo wrażliwy na dotyk, więc mogła poczuć się w jakiś sposób wybrana.
— Nie chcesz stąd iść? — zapytała po chwili. Siedzieli pod łaźniami od co najmniej godziny. — Trochę mi zimno.
— Chcesz moją bluzę?
— Wtedy to tobie będzie zimno.
Bez słów zdjął z siebie ubranie i okrył nim dziewczynę.
— Trudno — westchnął. — Z nich wszystkich tylko ty mi zostałaś.
Policzki Lisy okryły się rumieńcem. Zakryła twarz dłonią i się uśmiechnęła.
Filemon nie spotykał się z nikim innym. Przychodził tylko do Lisy i to z nią chodził w miejsca, gdzie nikt nie mógłby im przeszkodzić. Nie rozmawiali o wydarzeniach w Labiryncie. Nie mógł się z tym dalej pogodzić, ale samo wspomnienie tego miejsca sprawiało, że przez jego kręgosłup przebiegał zimny dreszcz.
— Wiesz… inni gadają, że my… — podjęła niespodziewanie temat. — Przepraszam, może nie powinnam o tym mówić. To w końcu nic takiego.
— Że my? — Uniósł brew. — Że co „my”?
Lisa założyła kosmyk włosów za ucho. Zrobiło jej się niezręcznie, ale w końcu sama zaczęła o tym mówić; a skoro zaczęła, to Filemon oczekiwał, że dokończy swoją myśl.
— Że się spotykamy.
— A nie robimy tego? — Zdziwienie od razu namalowało się na jego twarzy.
Lisa się zatrzymała. Spojrzała na niego z niedowierzaniem i po chwili zachichotała.
— Naprawdę nie rozumiesz, o co mi chodzi? — Uśmiechnęła się.
— Nie wiem, ty mi powiedz — odwzajemnił uśmiech.
Lisa odchrząknęła i wyraźnie zestresowana zaczęła nawijać kosmyk włosów na palec.
— Plotki szybko się tutaj rozchodzą. Dużo osób uważa, że jesteśmy razem.
Filemon uniósł brwi. Nie spodziewał się, że taka plotka dotrze do jego uszu. Nie po tej tragedii, po której dalej nie potrafił się podnieść.
— Przeszkadza ci to? — zapytał się, zachowując neutralny wyraz twarzy.
Pokręciła głową. Mogłaby teraz powiedzieć prawdę, ale zbyt się wstydziła. Jak mogłaby w ogóle myśleć o nim w ten sposób, kiedy wciąż przechodził przez etap żałoby? Wydawało jej się to moralnie źle.
— W takim razie, mi też nie. — Uśmiechnął się i niespodziewanie objął ramieniem dziewczynę.
Przez to, że był wyższy co najmniej od połowy innych obozowiczów, Lisa poczuła się przy nim na tyle mała, że ze wstydu nie potrafiła już zapanować nad pojawiającymi się na twarzy rumieńcami.
Wyobraziła sobie już wszystko, a czuła się z obliczu tej całej tragedii tak źle, że nie wiedziała, co ma zrobić z tymi uczuciami. Walczyła z nimi, żeby przypadkowo nie wypuścić ich na zewnątrz, ale z każdym kolejnym dniem było jej coraz trudniej. O wiele łatwiej byłoby się przyznać. Bała się natomiast, że wtedy ich przyjaźń przestałaby istnieć. Albo koleżeństwo, bo wciąż nie była pewna, jak powinna mówić o ich dwójce.
Filemon chciał przejść przez Pola Marsowe w taki sposób, by pozostać niezauważonym. I w taki sposób, by nie musieć patrzeć na trenujących legionistów.
— Hej! — Zatrzymało ich jednak czyjeś wołanie. — Kogo ja widzę?
Podszedł do nich jeden z najgorszych legionistów, jakich Filemon miał okazję szkolić. Zadufany w sobie syn Marsa. Od razu zmarszczył się na twarzy, kiedy go zobaczył.
— Czego chcesz?
Ton jego głosu momentalnie uległ zmianie. Jeszcze chwilę wcześniej rozmawiał z Lisą łagodnie, nie podnosząc głosu i pozwalając sobie na odrobinę czułości.
— Słyszałem plotki — zaśmiał się. Odsłonił swoje obrzydliwe zęby i zaraz zarechotał jeszcze głośniej. Filemon poczuł, jak jego dłonie zaciskają się w pięści. Odruch, którego chyba już nigdy się nie wyzbędzie. Był w końcu legionistą i wojownikiem w jednym. — Nie wiedziałem, że gustujesz w takich przegrywach z piątej kohorty. Taki świetny legionista jak ty, ugania się za córką Cardei!
— Jaki dokładnie jest twój problem?
Jeszcze starał się zapanować nad emocjami, ale szło mu coraz gorzej. Przez serce przepłynęło znajome uczucie. Adrenalina. Złość. Chęć przywalenia komuś prosto w mordę.
— Czyli plotki są prawdą? — Wyszczerzył się. — Nie wierzę! Równie dobrze mógłbyś chodzić ze świnią!
Filemon już dłużej nie czekał. Zamachnął się i uderzył denerwującego obozowicza w twarz. Cios był na tyle silny i dobrze wymierzony, że syn Marsa stracił równowagę i upadł. Z nosa zaraz zaczęła cieknąć mu cienka strużka krwi.
— Nie musiałeś! — Lisa z przerażeniem spojrzała na poturbowanego chłopaka. — Przyzwyczaiłam się, że jestem nikim w tym obozie. Nie musisz mnie bronić. Jeszcze będziesz miał z tego powodu problemy.
Westchnął. Mogli jednak tędy nie przechodzić. Mogli pójść dłuższą drogą, jeśli oznaczałoby to niespotkanie nikogo.
— Nie chcę, żeby ktoś cię tak nazywał.
Od tamtej sytuacji Filemon widywał Lisę bardzo rzadko. Obawiał się, że to przez to, co się stało. Teraz w nocy nie mógł przestać myśleć jednocześnie o brutalnej nocy w Labiryncie i o swojej znajomości z dziewczyną. Coraz częściej łapał się na tym, że jego pierwszą myślę z rana było spotkanie się z nią. Kiedyś myślał tylko o treningu; a kiedy na treningi przestał uczęszczać, to spokój znalazł gdzieś indziej.
Przy ich następnym spotkaniu Lisa cały czas się denerwowała. Bardziej martwiła się o Filemona niż o siebie, bo do wyzwisk w swoim kierunku była przyzwyczajona od kilku lat.
— Jesteś spięta — zauważył. — O co chodzi?
Lisa odetchnęła. Rozejrzała się, żeby mieć pewność, że ich rozmowa pozostaje prywatna i gdzieś nie stoi drugi denerwujący syn Marsa.
— Nie przejmuj się mną. — Odgarnęła włosy na plecy. — Trochę mnie stresuje ta cała sytuacja z plotkami. Ale to zaraz minie.
— Mówiłaś, że ci to nie przeszkadza.
— Nie przeszkadza mi sama plotka. Przeszkadza mi to, że… Nieważne.
Filemon złapał ją za dłoń. Zmusił, żeby spojrzała na niego i spojrzeniem nie uciekała gdzieś indziej.
— Dokończ — poprosił. — Nie dają ci spokoju, prawda?
— Różne rzeczy mówią — przyznała. Ciężko było jej o tym mówić, kiedy musiała patrzeć Filemonowi prosto w oczy. — Potrzebujesz szczegółów?
— Nie. — Pokręcił głową. — Czy ty myślisz o tym, żebyśmy przestali się spotykać?
Nie byłby na nią zły, gdyby powiedziała, że właśnie o tym myśli. Była zbyt dobrą dziewczyną i nie zasługiwała na wyzwiska. Zbyt piękna w jego oczach, żeby ktoś nazywał ją świnią.
— Nie myślę tak. — Zawiesiła głowę. — Ale nie wiem co z tym wszystkim zrobić. Oni wszyscy są okropni. Wiem, że jestem w najgorszej kohorcie i myję śmierdzące kible, ale…
Filemon pociągnął ją do siebie i zamknął w szczelnym uścisku. Nie chciał, żeby kończyła. Mógł sobie sam dopowiedzieć. Byłoby to dla niego zbyt przykre, gdyby powiedziała to, co miała do powiedzenia, na głos.
— Coś wymyślę. — Pochylił się, żeby pocałować dziewczynę w czoło.
Nie mogli dłużej się okłamywać, że ich relacja jest tylko czysto przyjacielska. Filemon pierwszy przełamał tę barierę i czekał aż Lisa coś z tym zrobi. Przy niej był tak cierpliwym człowiekiem, że mógłby czekać i całe wieki na jej odpowiedź. Na jakikolwiek ruch.
Poczuł nagły ruch. Lisa wyswobodziła się z jego uścisku i uniosła głowę do góry. Chwilę patrzyła na niego swoimi brązowymi oczami, a potem pociągnęła za kołnierz koszuli, żeby sięgnąć jego ust.
— Przepraszam! — Wystraszona swoim zachowaniem, odskoczyła do tyłu. Przycisnęła dłonie do ust i ze strachem spojrzała na Filemona.
— Nie masz za co. — Uśmiechnął się.
Przecież właśnie na to czekał. Przez ten cały czas, kiedy tutaj byli i ze sobą rozmawiali. Może nawet i dłużej, ale wtedy nie był jeszcze świadomy własnych uczuć.
Stanął bliżej, wyciągnął ku niej dłoń, a kiedy nieśmiało ją chwyciła, pociągnął do siebie i złączył ich usta w pocałunku.
Koszmar Labiryntu powrócił. Niecałe pół roku od tamtego zdarzenia. Lisa miała swoje zadanie, a Filemon na nią czekał. Nie wracała przez dłuższy czas. O wiele za długi jak na to, co miała zrobić.
Zaginiona. Uznana za zaginioną. Mówili tak tylko z szacunku do Filemona. W niczym to nie pomagało — jeśli półbóg znikał bez śladu, to powód był wszystkim znany. Mogli więc tylko czekać, udając, że szukają zaginionej córki Cardei. Filemon za to łudził się, że rzeczywiście jest to zwykłe zaginięcie, a nie kolejna śmierć bliskiej osoby, która będzie prześladować go w najgorszych koszmarach.
Po pół roku przestano mówić o dziewczynie. Zaginęła także we wspomnieniach kolegów. Pamiętał o niej jedynie Filemon i to on wciąż jej szukał. W tym cholernym Labiryncie.
────
[2056 słów: Filemon otrzymuje 20 + 13 Punktów Doświadczenia]
