Na stole stał dzbanek z parującą herbatą, a między nimi panowała cisza. Artem wyglądał przez okno, a siedząca naprzeciwko kobieta poprawiała nerwowo włosy.
— Nie masz mi nic do powiedzenia? — przerwała w końcu ciszę. — Naprawdę nic?
— Nie. — Wzruszył obojętnie ramionami.
— Czy ty siebie słyszysz? — prychnęła. — Wychodzę. Przemyśl to lepiej.
Kobieta gwałtownie wstała z krzesła, zarzuciła na ramię płaszcz i zaraz po tym torebkę. Rzuciła jeszcze na koniec groźne spojrzenie Artemowi.
On jeszcze został przez chwilę. Dłuższą chwilę. Herbata zdążyła wystygnąć. Jaka wspaniała cisza była, kiedy wyszła. Już nawet zimna herbata smakowała lepiej bez niej. Całe życie wydawało się lepsze bez niej.
────
[100 słów: Artem otrzymuje 5 Punktów Doświadczenia]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz