Nie był artystą, ale ona była jego muzą.
Nie inspirowała go do tworzenia czegoś, co ludzie nazwaliby sztuką, pomimo jej szerokiej definicji w słowniku. On sam nie nazwałby tego sztuką, gubił się we własnym porównaniu, stawało się coraz bardziej metaforyczne, stawało się rozmiękłe, rozciągnięte i źle układało się w jego głowie.
Zwyczajnie potrzebował jej widoku, słów i dotyku, żeby unieść podbródek i być centurionem, z którego przynajmniej ona mogła być dumna. Popychała go, żeby udowodnić mu, że jest wystarczający i powinien nauczyć się zauważać to samodzielnie.
Czasem mu wychodziło. Czasem nieprzekonany wpatrywał się w jej oczy, szukając pęknięć i zmęczenia.
[100 słów: Kal otrzymuje 5 Punktów Doświadczenia]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz