Było to jak sztylet wbity prosto w serce. Nieznośnie tępy, ostry ból.
Nie płakał, bo wtedy nie potrafił. W pierwszej chwili poczuł strach, a gdy już to minęło i na jego miejsce wpełznął szok, to przestał czuć cokolwiek. Zwykła pustka, której nic wtedy nie potrafiło wypełnić.
Dopiero po latach zdarza mu się w samotności zapłakać z tego powodu i pomyśleć, jak bardzo tęskni za matką. W końcu była jedyną osobą, która potrafiła ukoić jego ból. Jedyne lekarstwo, które rzeczywiście działało. Bandaż, który tamował lecącą krew. Plaster na największe rany. Była właściwie wszystkim, czego tylko potrzebował.
Gdy zniknęła, to stracił wszystko.
────
[100 słów: Dante otrzymuje 5 Punktów Doświadczenia]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz