Siedziała na twardym materacu obozowego łóżka, pomiędzy zakończeniem jednego dnia a nieuniknionym nadejściem następnego. Wpatrywała się w szarą tabletkę o wyglądzie i wielkości pestki dyni – ściskała ją między palcami, potem pozwoliła jej opaść na środek otwartej dłoni i wreszcie włożyła ją do ust. Chwilę przed połknięciem poczuła cierpki, gorzki na języku.
W pełni świadomie oczekiwała natychmiastowego efektu: cięższych powiek, mglistego umysłu, nagłego zmęczenia. Gdy nic się nie działo, wzruszyła ramionami i stwierdziła, że leki potrzebują czasu.
Położyła się spać i powtarzała ten rytuał codziennie, aż w opakowaniu nie było tabletek i skończył im się czas na udowodnienie jej, że działają.
[100 słów: Kuźma otrzymuje 5 Punktów Doświadczenia]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz