Wtedy była małą, nieszkodliwą dziewczynką, której nikt się nie bał. Uśmiechała się do przechodniów, idąc ulicą i ściskając mamę za rękę, głośno tupiąc trochę za dużymi bucikami. To wtedy przyniosła z przedszkola ospę. Była jeszcze zbyt mała, żeby pamiętać więcej niż uczucie nieustannego swędzenia, ale kiedyś znalazła stare albumy ze zdjęciami wywołanymi w czasach, gdy ludzie wciąż dbali o to, żeby mieć je w formie fizycznej.
Dziadek, którego ledwo pamiętała, trzymał ją w ramionach. Uśmiechnięte dziecko z twarzą pokrytą białymi kropkami maści na krosty, a wśród nich kilka podłużnych pociągnięć bieli i czerwieni.
Na jednym z policzków namalował koślawego orzełka.
[100 słów: Kuźma otrzymuje 5 Punktów Doświadczenia]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz