Od Theodore'a CD Edel — „Goopya peezda”

Poprzednie opowiadanie

JESIEŃ, ROK TEMU

Theodore nie był w stanie stwierdzić, jak się czuł.

Z jednej strony miał wrażenie, że wszystko w nim się gotuje. Czuł, jak krew wrze mu w żyłach i zachęca do działania, do wzięcia spraw w swoje ręce i zrobić to, czym powinien zająć się ktoś inny już dawno, dawno temu. Nie rozumiał, jak można wpaść na dwa trupy (przecież to równie dobrze mógł być on, to były dzieciaki w jego wieku, mieli na sobie takie same koszulki jak on, pewnie mieli przyjaciół i rodziny, do których mieli wrócić, na pewno mogliby żyć jeszcze długo, dlaczego musieli umrzeć?) i przejść obok tego tak obojętnie, jakby to była normalna sytuacja. Czuł się tak, jakby zrobił coś obrzydliwego, przez co zasługiwał jedynie na zesłanie do Hadesu. Było mu niedobrze i przez chwilę jedyną myślą w jego głowie było to, żeby nie zwymiotować Edel na buty. Nie wiedział, dlaczego w ogóle zaproponował, że pójdzie z nią do Vergila, bo najchętniej zmywałby teraz z siebie ten smród w łaźni, szorując skórę tak długo, aż pozbędzie się wszystkich pozostałości tego dnia. Denerwowało go to, że centurionka próbowała go ugłaskać jak dzieciaka, któremu nikt nie chce kupić lizaka.

Emocje buzowały w nim na tyle, że zaczął się ich bać. Już od dawna się tak nie czuł. Od dawna nie pozwolił sobie się tak czuć. Nie miał pojęcia, gdzie podziała się cała ta jego cudownie działająca samokontrola, na której tak polegał. Nie wiedział, jak sobie z tym radzić, i to było najgorsze.

Z drugiej strony czuł się wyblakły. Jakby stracił coś, czego do tej pory nie zauważał, choć było to coś naprawdę ważnego. Chciał zrobić coś, cokolwiek, ale nie miał pojęcia, co mogłoby to być. Był tylko głupim legionistą, z niezbyt długim stażem, którego najważniejszym obowiązkiem było w tej chwili nieopuszczanie treningów. Nie brzmiało to jak coś, co mogłoby zmienić coś, co ma jakiekolwiek znaczenie. Ta świadomość sprawiła, że jego ramiona opadły, a gniew powoli go opuszczał, jakby strawił już wszystko, co mógł znaleźć. Miał wrażenie, że nie czuje nic. Słowa dobiegające zarówno zza drzwi, jak i ze strony Edel, nagle przestały go obchodzić. Po co miał się nimi przejmować, skoro i tak niczego nie wnosiły?

Kręciło mu się w głowie na tyle, żeby co jakiś czas musiał na chwilę zamknąć oczy i głębiej odetchnąć. Może z powodu intensywnego biegu, szoku albo tego, że w tym momencie nieświadomie korzystał ze swojej mocy intensywniej, niż powinien. Widział, że Edel zamykają się oczy i zaczyna ziewać, ale nie wiedział, jak to powstrzymać. Zabawne; myślał, że już całkiem nieźle panuje nad tą dziwną stroną siebie. Najwidoczniej dzisiaj był dzień uświadamiania Theodorowi jak mało jest tak naprawdę w stanie zrobić.

— W każdym razie, jeśli macie do naszego pretora jakąś poważną sprawę, to i tak wam nie pomoże. Jest niekompetentny. Znacie to słowo? N-i-e-k-o-m-p-e-t-e-n-t-n-y. Zupełnie jak… — mówił Izan, wypinając pierś, żeby wyglądać na potężniejszego niż Edel, choć tych czterech centymetrów różnicy nie potrafił nadrobić.

To wybudziło chłopca z otępienia. Uniósł wzrok na mężczyznę, na widok którego na usta cisnęło mu się kilka niezbyt pochlebnych słów, ale uznał, że to i tak nie ma większego znaczenia. Przetarł oczy.

— Niestety musimy porozmawiać z Vergilem, więc jeśli mógłbyś zejść z przejścia, to byłabym bardzo wdzięczna — próbowała go grzecznie spławić Edel, choć zmęczenie wyraźnie odznaczało się na jej twarzy.

Izan próbował stłumić ziewnięcie. Takie czyny nie sprzyjały dostojnemu ambasadorowi.

— Nie wolicie porozmawiać ze mną? Jestem pewien, że mogę wam pomóc… Lepiej. Na pewno lepiej, niż Vergil. Co wy na… to? — Przerwał ziewnięciem. — No co jest, kurwa? Za słabą kawę mi dzisiaj zrobili. No, to jak?

— Mam do zgłoszenia znalezione zwłoki. Pomożesz? — zapytała w końcu Edel, której najwidoczniej zabrakło już cierpliwości, co wraz ze zmęczeniem nie było najlepszą kombinacją.

— Oj, no wiesz, od tego specem akurat jest Vergil — bąknął mężczyzna, drapiąc się po karku. — A ja akurat mam teraz bardzo ważne spotkanie. Poradzicie sobie sami, dzieciaki? Powodzenia.

Zdołał odejść bardzo szybko, biorąc pod uwagę fakt, że zamykały mu się oczy. Edel przetarła twarz dłonią, zanim zapukała do drzwi, którymi dopiero co trzasnął Izan.

— Proszę. — Usłyszeli stłumiony, zawczasu poirytowany głos zza drzwi.

Theodore zastanawiał się, czy może jeszcze się wycofać. Niestety, chyba już było na to za późno, bo zanim się obejrzał, znajdował się w pretorskim biurze. Przymknął oczy. Tym razem po to, żeby skupić się na nie usypianiu wszystkich dookoła. Nie chciał, żeby pretor znowu padł przy nim jak pretor, a ta sytuacja bardzo temu sprzyjała. Najwidoczniej niestabilność emocjonalna wcale mu nie służyła.

Edel?
────
[748 słów: Theodore otrzymuje 7 Punktów Doświadczenia]