poniedziałek, 16 listopada 2026

Od Arnar CD Dahlii — „W jakie gry gramy? Tak.”

Poprzednie opowiadanie

LATO V

– AŁA, fryzurę mi zniszczysz! – krzyczy Arnar, oczywiście nie mając na myśli swoich naturalnych włosów, które zawsze układają się w coś nazywanego „artystycznym nieładem” przez bardziej wyrafinowanych obserwatorów, a „sianem na głowie” przez okoliczne babcie i dziadków. Hermesiątku chodzi o profesjonalnie wystylizowane turkusowe pukle, które, pomimo całkiem imponującego wzrostu Arnar, sięgają mu zaledwie do talii. Trochę rozczarowujące, jak tak spojrzeć na personę Hatsune Miku.
Nie zmienia to faktu, że swojej nowej peruce Arnar czuje się absolutnie fenomenalnie. Ukradło ją niesamowicie zgrabnie, bo też nie była szczególnie mocno przymocowana do głowy lesbijskiej cosplayerki ubranej w strój o wszystkich odcieniach lesbijskiej flagi (nie tej najpopularniejszej, tej najnowszej, różowo-biało-zielonej), co w pewnym sensie stanowiłoby ciekawy, może nawet imponujący widok, gdyby nie niepasująca kolorystycznie peruka klasycznej Miku. W ręku trzymała replikę labrysu (również w kolorach lesbijskiej flagi), absolutne przeciwieństwo najczęstszego rekwizytu fanów vocaloidów, to znaczy czosnku dętego. Arnar chwilę zastanawiało się, czy tego też jej nie podkraść, ale stwierdziło, że prędzej zauważyłaby zniknięcie ogromnego labrysu znajdującego się w polu jej widzenia, niż perukę, którą tak łatwo dało się zsunąć z jej głowy. Może tylko zrobiło się jej trochę lżej, ale nie potrafiła stwierdzić, czemu.
Arnar na szybko poprawia perukę, spod której miejscami wystają blond kosmyki. Kilka lesbijek wokół wzdycha i mamrocze: „Biedaczka, pewnie jej włosy wypadają od chemii. Wpłaciłabym jej na zrzutkę na lepszą perukę…”. Jego to nie rusza, może nawet tego nie słyszy, bo w tym momencie głównie skupia się na zarzutach Dahlii, które, bądź co bądź, zaczynają być coraz poważniejsze. Krzywy uśmiech Arnar robi się jeszcze bardziej krzywy niż zazwyczaj, jakby dziwnie wymuszony i nieszczery, ale udaje mu się nie stracić głowy.
– Dobra, jasne, wytłumaczę wszyyyyyściuteńko, tylko najpierw – wskazuje w tam, gdzie widać lekkie przerzedzenie tłumu świętujących swoją radykalną homoseksualność kobiet – idziemy, siostry!
– Siostry? – duka zbita z tropu Dahlia.
– Słuchaj, Peter, to znaczy Petra, był…a zagubioną malutką i młodą dziewczynką, która zgubiła się pośród ogarniętego patriarchatem świata i pielęgnowanej w jej wnętrzu zinternalizowanej mizoginii powiązanej z przewlekłą depresją i nienawiścią do siebie, którą pomyliła z dysforią płciową, i z tego wszystkiego wyzwoliła się dzięki ruchowi Labrysowych Dziuni i teraz powróciła do swojego poprzedniego, a tak właściwie to powinnom powiedzieć prawdziwego, ja – pokrętnie i bardzo szybko wyjaśnia Arnar, a zrozumienia tego potoku słów nie ułatwia aktywne przeciskanie się całej trójki przez skandujący i śpiewający tłum. Dahlia nie zadaje żadnego pytania, może stwierdza, że po prostu lepiej odpuścić temat, ale Pęcisław czuje potrzebę dodania swoich trzech groszy do wypowiedzi Arnar:
– To jest, przeszedłam detranzycję.
Arnar kiwa głową z miną tak poważną, że gdyby nie kuriozalna sytuacja, w jakiej znajduje się cała trójka, można byłoby pomyśleć, że Pęcisław naprawdę odkrył siebie na paradzie lesbijskości, kobiecości i wszystkiego, co związane z estrogenem i macicami.
Wreszcie herosom i satyrowi udaje się bezpiecznie wydostać z nieustannie płynącej przed siebie różowej masy członkiń radykalnych społeczności, mało kreatywnych, powtarzalnych sloganów i morza przekonań o tym, że kobiecość wiąże się z nieustannym bólem, cierpieniem fizyczno-psychicznym i miesiączkowaniem. Arnar niesamowitą ulgę sprawia wydostanie się z tamtych cholernych szpilek, które totalnie nie są w jego rozmiarze, już go obtarły w kilku miejscach i prawdopodobnie prawie złamały jeden z palców u stopy, ale na szczęście tylko prawie. Gdy Arnar staje na absurdalnie czystym nowojorskim chodniku w samych skarpetkach, dopiero teraz zdaje sobie sprawę, że nie ma pojęcia, gdzie zostawiło swoje trampki, ale tych pożyczonych od jednej z dziewczyn szpilek nie założy już nigdy w życiu, nawet jeśli któryś z napotkanych przez niego potworów będzie miał kink oglądania swoich ofiar tańczących kan-kana w butach na dwunastocentymetrowym obcasie, więc spróbuje przekonać Arnar, że to sprawa życia i śmierci i jeśli pokaże swoje nogi w krwistoczerwonych szpilkach, to może uniknie przeobrażenia się w bezkształtną masę tego samego koloru, co te buty.
– No – oznajmia Arnar z niepewnym entuzjazmem – to teraz…
– Teraz możesz mi wszystko wytłumaczyć – wcina się Dahlia, zanim Hermesiątku uda się wypuścić z ust kolejny, dziwny pomysł na dalsze dzisiejsze aktywności, których oboje odbyli zbyt dużo. Może nie Pęcisław. Pęcisław dalej jest chętny. Niekoniecznie wie, na co, ale jest.
– Nie no, Dahlia, to są trochę prywatne sprawy – odpowiada Arnar, zawijając sztuczne niebieskie włosy na palce. Pożyczone szpilki zostawia gdzieś na chodniku, może komuś się poszczęści i je znajdzie, nawet jeśli nie będzie to ich prawowity właściciel. – Priorytetem byłyby jakieś buty, nie wydaje ci się?
– Arnar – mówi Dahlia tonem trudnym do określenia, bo jest w nim szczypta ostrości, a szczypta: „Pamiętasz, jak opowiedziałam ci o moim związku z czasów Obozu i mnie do tego zmusiłoś tarzaniem się po podłodze? Nie każ mi tego robić”.
– Dobra, jeju, nie spinaj się tak. Złapały mnie moje problemy walentynkowe – wyznaje z głupkowatym uśmiechem przyklejonym do twarzy i obserwuje, jak twarz jego przyjaciółki przestaje przedstawiać spiętą frustrację i ukazuje światu oburzone zaskoczenie. – Wiesz, to jest długa historia, ale ogólnie coś komuś ukradłom i ten ktoś się zdenerwował, porwał mnie, blablabla, zjadłom sobie kiełbasę, zadzwoniłom do ciebie butelką z supermarketu, więc ta tęcza była wiesz, marna taka i wsiadłom w pierwszy autobus, który by mnie wywiózł z tego zadupia, a kierowca miał taką głupią tę tabliczkę, ciemną i bez kontrastu, że stwierdziłom, że przecież jakoś przejedzie przez centrum Nowego Jorku. Prędzej czy później. No i miałom rację. I tyle. – Wzrusza ramionami po zalaniu Dahlii tą niezdrową ilością informacji, równocześnie ciągle rozglądając się za jakimś klimatycznym i zachęcającym sklepikiem z obuwiem. Udaje mu się go znaleźć gdzieś pod koniec wypowiedzi, więc sekundę po tym, gdy kończy, nie dając Dahlii czasu na odpowiedź, gwałtownym ruchem wskazuje uchylone drzwi do lokalu i krzyczy: – Tam kupimy mi buty!
Po czym wbiega do sklepu na bosaka, w poplątanej peruce i swoich dwóch różnych, ubrudzonych ulicznym kurzem skarpetkach. Sprzedawca omiata go wzrokiem, zacina się w połowie pogodnego: „Dzień dobry” i chyba debatuje ze sobą czy nie zadzwonić na policję. Sceptycznie unosi brew, gdy za nim do środka wkracza kobieta tak wysoka, że w wejściu dla pewności lekko pochyla głowę i istota męsko-chłopięca, trudno określić, która ukradkiem próbuje przeżuć resztki aluminiowej puszki.
Pierwszy odzywa się Pęcisław, przerywając niezręczną ciszę pytaniem o wkładki do butów wiszące za sprzedawcą:
– Za ile te tamte? Smacznie wyglądają.


────
[1000 słów: Arnar otrzymuje 10 Punktów Doświadczenia]

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz