Od Kaliny — „Labirynt” [Smellstober]

CW: PAJĄKI

Kukurydza miała trzy metry. Może nawet trzydzieści. Rosła gęsto, tak gęsto, że w niektórych miejscach zrastała się, tworząc nieprzerwane ściany. Jednostajny szum liści, zakłócany był jedynie regularnymi okrzykami przelatujących ptaków. Cała ta monotonia sprawiała, że dziewczynka czuła coraz większą senność. Wiedziała, że nie może tu zasnąć. Za bardzo się bała.

Nie pamiętała, jak tu trafiła. Nie pamiętała też, jak długo tu jest. Nie pamiętała nic. Wiedziała jedynie, że musi iść przed siebie. Musi iść, a w końcu uda jej się wydostać. Może się uda.

Znowu zderzyła się ze ścianą. Każda kolejna ślepa uliczka coraz bardziej pozbawiała ją nadziei na to, że kiedykolwiek uda się jej opuścić ten przeklęty labirynt. Identyczne, zielono żółte ściany doprowadzały ją do szaleństwa, a jej krótkie, ośmioletnie nóżki były coraz bardziej zmęczone. Miała wrażenie, że chodzi w kółko, ale nie miała niczego, co pozwoliłoby jej to potwierdzić. Wszystko wyglądało tak samo.

— Pomocy!

Zatrzymała się i odwróciła głowę w stronę, z której dochodził stłumiony głos. Nie była w stanie go zidentyfikować. A może jej się wydawało? Może to tylko ptaki?

Zawróciła i przyśpieszyła kroku. Lewo, prawo, znowu prawo, prosto. Szła na ślepo, skręcając w korytarze tak, jak wskazywała jej intuicja. Kiedy chciała zawrócić, one zarastały.

— Ratunku!

Rzuciła się biegiem, nie zastanawiając się nad trasą. Głos dochodził z każdej strony. Kalina miała wrażenie, że nie krzyczy człowiek, a te głupie, żółte kolby. Zasłoniła uszy dłońmi, ale głos i tak do niej docierał. Prawo, prawo, lewo…

— Tata?

Stał przed nią mężczyzna. Dziewczynka nie widziała jego twarzy, poza tym spotkała go tylko kilka razy w życiu, lecz nie miała nawet cienia wątpliwości. To był jej ojciec. Stał tyłem, nie zwracając uwagi na córkę.

— Tato! — powtórzyła i rzuciła się biegiem w jego stronę. Przytuliła go, wtuliła twarz w jego plecy i zamknęła oczy. — Tak się bałam, myślałam, że już…

Nie zdążyła dokończyć zdania. Mężczyzna odepchnął ją od siebie, a na jego wykrzywionej twarzy wymalowane było obrzydzenie. Ośmiolatka cofnęła się o kilka kroków i przyjrzała mu się z niepokojem.

— Tato… co się stało? — wyszeptała. Chciało jej się płakać, ale z jej oczu nie wypłynęła ani kropla łez.

— Zostaw mnie, przybłędo — syknął, nawet na nią nie patrząc. Odwrócił się i poszedł przed siebie, a Kalina postanowiła iść za nim. Nie rozumiała, o co mu chodzi.

— Pomóż mi, proszę! — błagała. Złapała go za rękę. — Nie zostawiaj mnie!

— „Proszę! Nie zostawiaj mnie!” — przedrzeźnił ją, wyrywając się z jej chwytu. — Nazywam się Karolinka i jestem szczebioczącą idiotką! — kontynuował, prześmiewczym głosem. — Zamknij się chociaż na chwilę!

Kalina zatrzymała się i zacisnęła małe dłonie w piąstki. Zadarła głowę do góry i patrzyła na niego z tą samą nienawiścią, jak kilka dni wcześniej, kiedy oznajmił, że nie zostaje w domu na jej urodziny. Nawet o nich nie pamiętał.

Nie jestem Karolinka! — chciała krzyknąć, ale nie mogła. Nie była w stanie. Miała wrażenie, że coś zaszyło jej usta, że jeden z liści kukurydzy je zakleił.

— Idź do matki — rzucił mężczyzna i popchnął ją na jedną ze ścian labiryntu.

Dziewczyna wystawiła ręce, aby podeprzeć się o rośliny i odzyskać równowagę. Wylądowała jednak na ziemi, w mokrej kałuży. Otworzyła oczy i pierwszym co zobaczyła, była ściana z tej strony, z której spadła. Dopiero po chwili rozejrzała się i zamarła.

Dookoła niej leżały porozbijane butelki, a odłamki szkła walały się wszędzie, układając się w błyszczący, ostry dywan, odbijający promienie słabego słońca. Gdzieniegdzie rozlana była czerwona ciecz. Krew albo alkohol, a może oba na raz? W jednej z tych kałuż siedziała Kalina.

Było cicho. Ustały wszystkie wcześniejsze dźwięki. Kukurydza, wcześniej kołysząca się, teraz stała w bezruchu, jak drzewa w lesie. Kalina spojrzała w górę. Była pewna, że kiedy ostatnio patrzyła, roślina była dużo niższa. Teraz byłaby w stanie przysiąc, że sięgała nieba. Nieba, które również było czerwone.

Na ziemię ściągnął ją hałas tłuczenia szkła. Podniosła się na równe nogi i zaczęła nasłuchiwać. Chciała uciekać, ale ciało kierowało ją w stronę, z której dochodziły odgłosy. Szła powoli, stawiając bose stopy na ostrych odłamkach. Nie czuła bólu. Nie czuła niczego.

Za zakrętem zobaczyła matkę. Kobieta chodziła w te i z powrotem, kiwając się na boki i podnosząc z ziemi puste już butelki. Każdą z nich przykładała sobie do ust, a kiedy orientowała się, że nic nie ma w środku, rzucała ją na oślep.

Kalina chciała uciec. Chciała zawrócić, wrócić do ojca, albo dalej błądzić w labiryncie sama. Nie chciała na to patrzeć. Odwróciła się, ale za nią wyrosła nowa ściana. Nie było ucieczki.

Następna butelka wylądowała pół metra od głowy dziewczynki, rozbijając się na nowo powstałej ścianie. Kalina odskoczyła i przeniosła przerażony wzrok na matkę. Widziała jej rozmyte spojrzenie. Była przerażona.

— Przestań! — błagała, idąc w jej stronę. — Mamo! Proszę!

Nagle cała ziemia zaczęła się trząść.

— Uciekaj! — wychrypiała jej matka. — Nie patrz!

Kalina żałowała, że nie posłuchała jej od razu. Widziała, jak ciało kobiety zaczyna porastać gęsta, czarna sierść. Widziała, jak wyrastają jej kolejne oczy, a po chwili ręce. Dopiero wtedy rzuciła się do ucieczki.

Biegła po odłamkach szkła, z trudem utrzymując równowagę. Labirynt trząsł się coraz bardziej, a ją doganiał ogromny, włochaty pająk, który jeszcze przed chwilą był jej matką. Nagle dopadła ją fala zmęczenia, a rany na stopach, wcześniej niezauważalne, zaczynały boleć ją coraz bardziej.

Biegła, zataczając się. Wiedziała, że koniec już jest blisko, że śmierć nadchodzi. Uderzyła o coś głową. Nie wiedziała o co, nic obok niej przecież nie było. Poczuła coś na ramieniu. Kątem oka dostrzegła na sobie małego pajączka. Zrzuciła go w panice. Od razu pożałowała odwrócenia głowy. Goniła ją chmara pająków tak gęsta, że nie widać było spod nich ani centymetra szklanego dywanu. Jedne mniejsze, drugie większe, a gdzieś w środku biegł ten, który jeszcze przed chwilą był jej matką.

Poczuła ciężar na plecach. Pająki ją dogoniły i zaczynały na nią wskakiwać. Straciła równowagę pod ich ciężarem i runęła na ścianę, po raz kolejny uderzając głową. Zobaczyła ciemność, ale nadal próbowała walczyć. Na ślepo strącała kolejne pająki, czując, że coraz bardziej ją obłażą. Poczuła dotyk wielkiego odnóża na ramieniu. Złapało ją i potrząsało. Wzięła zamach i uderzyła stworzenie z całej siły.

— Ała!

Kalina podniosła głowę z szyby trzęsącego autokaru. Potarła oczy i rozejrzała się niemrawo. Zajęło jej kilka sekund, aby zorientować się, że siedząca obok niej Tamara trzyma się za nos.

— Uderzyłam cię…? — zapytała sennie. — Jeju, przepraszam…

— Krzyczałaś przez sen! — Tamara założyła ręce na piersi i patrzyła na Kalinę oskarżycielsko.

Kalina chciała coś odpowiedzieć, ale zanim zebrała myśli, wyjrzała za okno. Kierowca szukał właśnie miejsca na zabłoconym parkingu.

— Chodzimy w czwórkę, prawda? — Nagle nad fotelem zobaczyła głowę siedzącego za nią Milosa. — Pierwsi znajdziemy wyjście!

— Wyjście? — Kalina znowu potarła oczy i popatrzyła w okno po drugiej stronie autokaru. Rozciągało się za nim ogromne pole kukurydzy.

────
[1093 słowa: Kalina otrzymuje 10 Punktów Doświadczenia + 13 za event]