WIOSNA IV
A jak myślą? Co Kurt o tym myślał? Och, Kurt myślał o wielu rzeczach naraz i jeszcze więcej rzeczy, niekoniecznie przemyślanych i eleganckich, cisnęło mu się na usta.
Przede wszystkim myślał o tym, że życie bardzo go testuje, podkładając mu restaurację McDonald's pośrodku niczego. Nie chodziło nawet o sam aspekt tego, jak nierealne wydawało się to, że był otoczony kopytnymi pracownikami w czerwonych koszulkach. Chodziło mu o to, że najchętniej zjadłby te nuggetsy razem z pudełkiem, ale jego ostatki zdrowych zmysłów i silna wola przypominały mu, że — jeszcze raz — SĄ W RESTAURACJI MCDONALD'S POŚRODKU NICZEGO. W dodatku w takiej, gdzie wszędzie kręciły się centaury, a człowiek, który ich tutaj przywiózł, nagle zaczął zachowywać się dziwnie, zupełnie jakby wrócił z toalety z dodatkowymi dwiema komórkami mózgowymi. Komórkami mózgowymi nieskalanymi amerykańską kulturą i meczami Texas Longhorns. Kiedy ostatni raz sprawdzał, centaury były dzikimi imprezowiczami okazjonalnie mordującymi przeszkadzających im śmiertelników, a nie dżentelmenami o wyrafinowanym, amerykańskim podniebieniu. Nikt im nawet nie wytłumaczył, dlaczego John Johnson ich tutaj ściągnął, ale życie nauczyło Kurta, że takie propozycje zazwyczaj kończyły się próbą przerobienia go na półboga w sosie własnym.
Zebrało mu się na mdłości, kiedy centaur siedzący przy najbliższym stoliku wgryzł się w swojego burgera. To mięso równie dobrze mogło być zmielone z półbogów, którzy trafili tu przed nimi.
Z tej właśnie okazji w myślach wyklął Edel i Doriana. Nie wiedział do końca, z jakiego powodu ich przeklina — przez brak silnej woli, to na pewno. Pytanie brzmiało, czy denerwował go ich brak silnej woli i w związku z tym narażenie się na otrucie albo inną boską sraczkę, czy brak silnej woli, którą Kurt niestety jeszcze posiadał, a wolałby nie, bo okrutnie burczało mu w brzuchu i chciałby beztrosko zjeść dwadzieścia nuggetsów. Łatwiej było mu wyładować swoją złość przerzucając całą winę na Edel i Doriana.
Uśmiechający się promiennie centaur przyniósł do stolika ich zamówienie. Kurt omiótł wzrokiem żałosną sałatkę Edel. Kto normalny szedł do McDonalda i zamawiał sałatkę? Odwrócił się do Doriana, w myślach zrobił rachunek sumienia na wypadek, gdyby miał zostać otruty, gniewnie chwycił napój brata i pociągnął solidny łyk zimnej Coca Coli. Nie smakowała inaczej, co z jakiegoś powodu jeszcze bardziej go zirytowało. Smakowała jak absolutnie zwykła, rozwodniona cola, którą można było dorwać w każdym tego typu fast foodzie. Żadnego znaku, że ktoś próbował ich otruć, a przynajmniej po tych kilku sekundach Kurt nie czuł, żeby jego wątroba obumierała.
Edel podjęła dyplomatyczną dyskusję z Johnem Johnsonem, grzebiąc w sałatce swoim drewnianym widelczykiem. Kurta niekoniecznie interesowało kim do diabła był Amerykanin. Był kimś, kto kłamał, nie trzeba było być dzieckiem Invidii, żeby móc to wyczuć. Edel nareszcie się do czegoś przydawała, zajmując go rozmową. Kurt mógł w tym czasie paranoicznie rozglądać się po pomieszczeniu i ruszyć łbem, czy ciężka atmosfera w restauracji była spowodowana obrzydliwą ilością tłuszczu we frytkownicy, czy Mgłą. Rozpraszało go chrupanie Terminatora, który pochłaniał swoje dwa pudełka nuggetsów, głaskany pod stołem tłustymi palcami Doriana. Dorian, jakże higienicznie, tymi samymi palcami potem pakował sobie burgera do ust.
Jeszcze raz, co Kurt o tym myślał? Że mieli absolutnie przejebane. Że nie mieli nawet dokąd uciec i z dwojga złego chyba wolał walczyć ze stadem centaurów w klimatyzowanym McDonaldzie, niż wyjść znowu na to słońce. Że czuł, że coś jest nie tak, ale nie potrafił zidentyfikować źródła problemu, chociaż był przekonany, że odpowiedź znajduje się tuż pod jego nosem. Że wiedział, że coś zaraz wybuchnie, ale nawet pomimo tylu znaków ani Dorian, ani Edel, ani nawet on nie zaczęli jeszcze uciekać.
Może powinien się rozejrzeć. I tak jako jedyny nie jadł i nawet nie mógł już dłużej patrzeć na jedzenie, bo jego żołądek prosił go o litość, a silna wola była na wyczerpaniu. Edel i Dorian mogli zagadać towarzystwo, podczas gdy on pomyszkuje w poszukiwaniu tajemnego przejścia do labiryntu albo przynajmniej jakiegoś dowodu, że centaury próbują mu zrobić krzywdę. Wystarczyłby mu na przykład dowód w postaci sali tortur w kiblu.
Bez słowa wstał od stolika. Nie czuł potrzeby, żeby wyjaśniać innym, gdzie idzie, ale nie przemyślał, że inni będą potrzebowali takiego wyjaśnienia.
— A ty gdzie? — zapytał Dorian.
— Do kibla — odmruknął.
— Nasze toalety są obecnie zamknięte. Remont — odpowiedział szybko John Johnson.
Kurt zmarszczył brwi.
— To gdzie niby sikają pracownicy?
Zapadła między nimi kilkusekundowa cisza, podczas której Kurt słyszał dudnienie własnego serca, oblizywanie pyska przez Terminatora, harmider centaurów za sobą i stukanie kopytami.
— To… specjalne toalety. Dla centaurów.
— Centaury chyba nie mają jakichś super specjalnych kibli, które różniłyby się od innych kibli pod względem korzystania?
Odchrząknięcie Johnsona.
— Zaprowadzę cię.
— Sam trafię.
— Nie, nie. Potrzebny jest klucz. Do szatni dla pracowników.
Kurt uniósł brew. Wszystkie zmysły w jego ciele biły na alarm. Kiedy był mały, dorośli powtarzali mu, żeby nie brał cukierków od obcych ludzi i nie chodził z nimi oglądać kotków w piwnicy, a nawet pomimo tylu wartościowych lekcji, Kurt z własnej woli pchał się w sytuacje tego typu.
John Johnson zachwiał się, wstając od stolika. Mgła wokół niego zawirowała. Kurt przepuścił go przed sobą, żeby zachować złudne poczucie kontroli. Przez chwilę miał odwrócić się i wykonać do Edel lub Doriana jakikolwiek znak, który przekazałby im, żeby byli czujni, ale ostatecznie uznał, że lepiej poradzi sobie sam. W jego mniemaniu tamta dwójka i tak do tej pory nie wykazała się żadną przydatnością.
Minęli rozsypane na podłodze frytki i centaura kłusującego po zmiotkę. Minęli stolik, przy którym centaury walczyły na papierowe flagi z logo McDonald's, posługując się tekturowymi patyczkami jak mieczami. Skręcili w boczny korytarz, w miejscu pozornie osłoniętym przed resztą restauracji. Drzwi, obok których przechodzili, należały do schowka na miotły, szatni dla pracowników i toalet męskich i damskich.
— MMM! MMP-H!
Kurt odwrócił się w stronę źródła dźwięku. Nie miał złudzeń, że odgłosy te wydawały się dziwnie ludzkie. John Johnson odkaszlnął, jakby chciał je zagłuszyć, po czym zaczął poklepywać się po kieszeniach, performatywnie mamrotać do siebie pod nosem i brzęczeć kluczami.
— MMMMMMMM! MMMM-MHM!!!
— EKHEM. — Udawany atak kaszlu. — O, tu są klucze. Poczekam tu na ciebie, żeby zamknąć drzwi, jak już wyjdziesz.
— Jest pan pewien, że te toalety dla klientów są zamknięte? Ktoś chyba jednak z nich korzysta.
— Nikogo tu nie ma poza centaurami — zapewnił John Johnson.
Był jeden wybitnie skuteczny sposób, żeby przekonać się, czy jego wróg był potworem, czy faktycznie człowiekiem. Cesarskie złoto przenikało przez śmiertelników jak przez chmurę. A przez potwory… cóż, byli w dogodnym miejscu, żeby zatuszować morderstwo, dopóki centaury się nie zorientują z czyjejś nieobecności. Wyuczonym ruchem sięgnął do pasa, gdzie w pochwie zawsze spoczywała jego złożona włócznia.
Jego palce zetknęły się tylko z powietrzem. Złapał za materiał paska.
Stojąca przed nim istota zachichotała. Potrójnie. Dziwnym, nakładającym się na siebie śmiechem, jakby Kurt słyszał chichoty kilku różnych osób na raz. Nie miał czasu się nad tym zastanawiać, bo w myślach szukał czegokolwiek, co mogłoby zastąpić mu broń.
— Tego szukasz, półbogu? — zapytała istota, wyjmując zza pleców jego sarissę i machając nią przed oczami Kurta. Drugą ręką pstryknęła palcami.
Kurtowi zawirowało w głowie, kiedy Mgła opadła w jednym momencie. Istota nie była jedną istotą — John Johnson, który zaprowadził go do toalety, był w rzeczywistości trzema niziutkimi kreaturami ułożonymi na sobie. Pierwszy stwór, służący jako nogi i równocześnie rusztowanie dla reszty, był najbardziej krępy. Wszyscy byli łysi, mieli podłużne, elfie uszy i nosili przepaski biodrowe rozmiaru, który ledwo zasłaniał ich arsenał.
— Trolle? — wymamrotał Kurt bardziej do siebie niż do nich.
— TROLLE? JAKIE ZNOWU TROLLE?! — pisnął środkowy stwór.
— Kobaloi! Jesteśmy kobaloi!
Absolutnie nic mu to nie mówiło.
— To wszystko przez tego cholernego Herkulesa — skarżył się najwyżej siedzący kobalos. — Skąd mieliśmy wtedy wiedzieć, że okradamy najważniejszego herosa w historii? A on nawet potem nie chciał o nas mówić. O tym wypatroszonym lwie, jasne. A co z nami? To, że okradliśmy go podczas snu, nic dla niego nie znaczyło?
— MMMMMMMP-MHMH! — zabulgotał zakneblowany (prawdziwy) John Johnson za drzwiami.
────
[1276 słów: Kurt otrzymuje 12 Punktów Doświadczenia]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz