piątek, 13 listopada 2026

Od Mikołaja — „Labirynt” [Smellstober]

Tłum w autobusie był tak gęsty i zwarty, że krótka trasa od drzwi do biletomatu przypominała przejście przez krótki, choć zawiły labirynt. W środku było tak głośno, że Mikołaj mógł obrażać niechcącą przyjąć płatności maszynę na głos, a nikt by go nie usłyszał. Nawet zdjął słuchawki. Krzyczenie starszej kobiety skutecznie zagłuszało kłótnię Alexandra Hamiltona i Samuela Seabury.
— Wszyscy zginiemy! — krzyczała, wymachując parasolką. Wszyscy ludzie, którzy stali obok niej, odsunęli się na bezpieczną odległość, mocniej zgniatając przy tym pozostałych pasażerów. — Koniec świata!!!
W jej stronę szedł, a właściwie przeciskał się z wymalowanym na twarzy przerażeniem, mężczyzna. Mikołaj próbował usunąć mu się z drogi, ale przypadkiem stanął komuś na stopie. Usłyszał za sobą głośne przekleństwo. Odwrócił się ostrożnie.
— Przepraszam!
— Głupia, niewychowana młodzież — prychnęła na niego jakaś babcia. — Za moich czasów…
Nie zdążyła dokończyć. Autobus zahamował gwałtownie, a ona poleciała jak długa na podłogę. Mikołaj musiał użyć resztek siły woli, aby nie parsknąć śmiechem. Już miał jej pomóc, ale został zmuszony do przesunięcia się przez kolejną falę ludzi. Kątem oka widział, jak mężczyzna z wcześniej wyprowadza z pojazdu panią z parasolką. Teraz zamiast pasażerów, terroryzowała biednych przechodniów.
Jego uwagę przykuła rozmowa dwóch osób, od paru sekund stojących za nim.
— Naprawdę?! — dziwiła się dziewczyna.
— Naprawdę! — zapewniał mężczyzna.
Mikołaj żałował, że nie usłyszał początku rozmowy. Pewnie facet zapodał niezłą ciekawostkę, a on ją przegapił. Ciekawe, o czym rozmawiali.
— To jeszcze nie jest najdziwniejsze — wtrąciła się jakaś kobieta. Stała przed Mikołajem, ale była tak wysoka, że nie musiała wychylać się na bok, aby spojrzeć na rozmawiającą parę. — Raz, w Nowym Jorku, jadłam pizzę z truskawkami. A jak byłam na Tajwanie, to jadłam pizzę z kuleczkami z bubble tea. Jest bardzo dobra, spróbujcie, jak kiedyś będziecie na Tajwanie.
— Tajwanie? — dziewczyna wbiła zagubiony wzrok w partnera, następnie w obcą kobietę, a na samym końcu w stojącego w środku Mikołaja. Chłopak udał, że jej nie słyszy. — Ale fajnie…
— Gdzie jest Tajwan? — szepnął do niej zagubiony mężczyzna.
— Gdzieś w Afryce — odparła, wzruszając ramionami.
Mikołaj, do tej pory obojętny, spojrzał na nią z zaskoczeniem.
— Co?! — wypalił.
— No a nie? — zdziwiła się.
— W Azji! Obok Chin!
— Chiny! — wykrzyknęła dziewczyna takim tonem, jakby nagle ją oświeciło. Oczy jej się zaświeciły, gdy przeniosła wzrok z Mikołaja na tamtą kobietę. — A jadła pani pizzę z psem?!
— Nie — odparła twardo i wyszła z autobusu.
Kolejny napływ ludzi przyniósł ze sobą kolejne przetasowanie wśród pasażerów. Autobus ruszył, zanim zdążył usłyszeć nową, ciekawą rozmowę, ale ruszył tak gwałtownie, że po podłodze rozsypały się bataty. Właścicielka warzyw uklękła wśród tłumu, a po chwili kilka osób poszło w jej ślady, pomagając.
— Ale grube marchewki! — krzyknęło jakieś dziecko.
— Anuszka rozlała olej słonecznikowy… — usłyszał za sobą Mikołaj. Obrócił się gwałtownie, spodziewając się Weroniki, ale po chwili przypomniał sobie, że przecież jest w Łodzi.
— Chyba rozsypała ziemniaki — odpowiedział ktoś inny.
— Sam jesteś ziemniak! — odgryzła się dziewczyna.
— Twój stary to ziemniak!
— Mój stary nie żyje!
Bataty udało zebrać im się akurat w momencie, gdy autobus zatrzymał się po raz kolejny. W przesuwającym się tłumie usłyszał jeszcze ciekawy fragment dialogu:
— W czym był Cezary Baryka?
— Twoja stara kurwa bryka!
Próbował wypatrzeć rozmówców lub przynajmniej usłyszeć co było dalej, jednak jego uwagę przykuło kolejne pytanie.
— Czym jest, kurwa, kartka w kropki?
Mimo dojrzałego głosu pytającej, Mikołaj spodziewał się zobaczyć dziecko. Kiedy odnalazł źródło pytania, zobaczył rozmawiającą przez telefon dziewczynę w swoim wieku, lub może nawet starszą. Zaśmiał się, ale starał się nie wyglądać, jakby podsłuchiwał.
— Ta głupia baba ma jakieś dziwne oczekiwania wobec nas! — krzyczała dziewczyna. — Skąd ja mam jej wyciągnąć- Nie! Nie mam zeszytu! Po co mi zeszyt w kropki na studiach!
Mikołajowi przeszło przez myśl, aby sięgnąć do torby i wyjąć z niej notatnik. Gdyby nie walczył o każdy centymetr miejsca, poświęciłby z niego kilka kartek. Uważał, że to dobra cena za zobaczenie jej miny, gdy zaskoczona będzie opowiadać o spotkaniu gościa, który wyciąga kartkę w kropki z dupy.
Autobus zatrzymał się na kolejnym przystanku. Tym razem wsiadła do niego grupka pijanych nastolatków. To będzie ciekawe — pomyślał i odsunął się na bok.
Wybrał idealne miejsce, aby stanąć na torze lotu jednej z nowych pasażerek, której nie udało się utrzymać równowagi podczas ruszania pojazdu. Pomógł dziewczynie wstać, a ona uwiesiła się na jego ramieniu i spojrzała w oczy. Mikołaj chciał się odsunąć, ale nie miał gdzie.
— Jesteeeś może konstelaaacją? — zapytała, przeciągając samogłoski.
— Nie, czemu? — skrzywił się.
— Bo zgubiłam się w twoich oczach… — westchnęła, opierając się na nim jeszcze mocniej. — Nie, czekaj, nie tak… to było ooo… o gwiazdach!
Mikołaj złapał mocniej rurkę, próbując jednocześnie utrzymać równowagę w rzucającym autobusie i nie ugiąć się pod jej ciężarem. Przerażony patrzył, jak dziewczyna próbuje zebrać myśli.
— Jeszcze raz! — zapowiedziała. — Masz może mapę?
— Nie? — W panice rozglądał się dookoła, szukając pomocy. Bezskutecznie.
— Bo zgubiłam się w labiryncie twoich oczu… — westchnęła.
— Jakim labi… co?
— Pójdziesz zeee mną na kaaawę? — zapytała, uśmiechając się zachęcająco. A przynajmniej próbując.
— Nie — chciał wzruszyć ramionami, ale niestety jego ramiona nadal były okupowane.
— Dlaaczego nie?
— Nie lubię kawy — odparł obojętnie. Autobus zaczął zwalniać.
Mikołaj pomógł dziewczynie oprzeć się o biletomat i przecisnął się w stronę drzwi. Wyskoczył z autobusu w tej samej sekundzie, w której otworzyły się drzwi. Wziął głęboki wdech wilgotnego, śmierdzącego dymem z kominów powietrza. To było ciężkie dwadzieścia minut.


────
[857 słowa: Mikołaj otrzymuje 8 Punktów Doświadczenia + 13 za event]

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz