Od Theodore'a — „Labirynt” [Smellstober]

Theodore znowu śnił.

Labirynt nie był miejscem. Był żywą istotą, która nigdy nie pozostawała w bezruchu. Korytarze wiły się i drżały, opadały w dół i znów wznosiły się ku górze. Theo mógłby przysiąc, że słyszy ich chrapliwy oddech i powolne, dudniące bicie serca.

Był nie tylko żywym stworzeniem. Był potworem, który nie chciał wypuścić go ze swoich sideł. Bawił się nim, zapędzał w ślepe zaułki i zmuszał do ciągłej ucieczki. Dyszał mu w kark i co rusz dusił go chmurą słodkiego smrodu zgnilizny. Wciąż zmieniał rozkład podziemnych tuneli w ten sposób, że Theo kręcił się w kółko, a kiedy już wydawało mu się, że znalazł wyjście, okazywało się, że to tylko kolejny duszny i wilgotny korytarz.

Błądzenie wcale nie było najgorsze. Mógłby biegać po tych pierdolonych korytarzach do usranej śmierci, jeśli oznaczałoby to, że na każdym kroku nie będzie widział trupów.

Czasami leżały na ziemi, tak, jak widział je po raz pierwszy. Czasami dostrzegał je tylko kątem oka w najciemniejszych zakręcie, a czasami szły tuż za nim i szeptały mu do ucha, że zabiorą go ze sobą, jeśli tylko się odwróci.

Theo śnił o tym tak często, że powinien już dawno odnaleźć drogę wyjścia. Każdej nocy widział jednak inne korytarze i powoli tracił nadzieję na to, że kiedykolwiek stamtąd ucieknie.

Poderwał się do siadu i otoczyła go ciemność, rozpraszana jedynie słabym światłem latarni ulicznej, które wdzierało się do pokoju przez niezasłonięte okno. Jego serce biło tak szybko, jakby zaraz miało połamać mu żebra i wyskoczyć z piersi. Z trudem łapał oddech. Miał tak zaciśnięte gardło, że był w stanie brać tylko rozpaczliwie krótkie i świszczące wdechy. Wciąż towarzyszył mu smród zgnilizny tak intensywny, że zaczął zastanawiać się, czy w ogóle się obudził.

Przez bezustanny pisk w jego uszach przedarł się szelest pościeli. Mrugał, próbując przystosować swój wzrok do ciemności. Zarysy mebli, które rozróżniał, były znajome, ale nie znajdowały się ani w jego pokoju, ani w baraku. Przez mgłę, która ciężko osiadła w jego myślach, przypomniał sobie, że jest u Charliego. Późno wrócili, a on nie chciał wracać do pustego mieszkania. Cisza ostatnio źle na niego wpływała. Charlie tylko machnął ręką i wyciągnął z szafy dodatkową poduszkę.

Theo nie wiedział, która jest godzina, ale nie mógł spać długo, skoro na zewnątrz wciąż było ciemno. Zacisnął drżące dłonie na kołdrze.

— Jezu, co ty się tak wiercisz? — wymamrotał zaspany Charlie, próbując podnieść głowę.

Choć dla Theo wszystkie jego słowa zlały się w jedno, odwrócił się w kierunku głosu. W mroku ledwo widział burzę jasnych, roztrzepanych włosów leżącego obok chłopaka. Szukał wzrokiem znajomego spojrzenia. Niestety go nie odnalazł, bo Charlie akurat przecierał dłonią oczy. Dość szybko się rozbudził, kiedy zobaczył, że Theo trzęsie się jak osika.

— Co się stało? — zapytał, podnosząc się do siadu. Koc zsunął mu się z ramion.

Theodore jedynie potrząsnął głową. Wciąż ledwo był w stanie wcisnąć sobie do płuc odrobinę powietrza; o tym, żeby jakiekolwiek słowa przeszły mu przez gardło, nie mógł nawet pomarzyć. Zaciskał dłonie w pięści tak mocno, że zbielały mu palce. Widział, jak Charlie się waha, zupełnie nie wiedząc, co powinien zrobić. Theo chciał mu wykrzyczeć, żeby wrócił do spania i nie patrzył na niego, kiedy wygląda jak gówno. Czuł, że pot przykleił mu do czoła kosmyki ciemnych włosów.

Bardziej poczuł, niż zobaczył, jak Charlie wstaje z łóżka; braku ciężaru jego ciała obok nie dało się przeoczyć. Po chwili pokój zalało jaskrawe światło lampy zawieszonej pod sufitem. Theo zamrugał kilkukrotnie, kiedy oczy zaczęły mu łzawić przez nagłą jasność, choć może był to tylko jeden z licznych powodów. Rozbieganym wzrokiem rozejrzał się po pomieszczeniu. Obraz był rozmazany, ale teraz przynajmniej mógł upewnić się, że nie czyhają tu na niego żadne widma. Smród, który mógłby przysiąc, że unosił się w powietrzu jeszcze parę sekund temu, rozwiał się wraz z zapaleniem światła.

— Mogę ci jakoś pomóc? Nie wiem, otworzyć okno? Zadzwonić do twojej mamy, albo—

Charlie z całych sił próbował znaleźć rozwiązanie sytuacji, w której nigdy wcześniej się nie znalazł, ale Theo tylko gwałtownie potrząsnął głową i zaniósł się kaszlem. Żałował, że przyjaciel się obudził. Gdyby wciąż spokojnie spał, Theo miałby jeden problem mniej. Wiedział, że Charlie jest zbyt uparty na udawanie, że nic się nie stało. Miotały się w nim dwa skrajne pragnienia; rozpaczliwie chciał porozmawiać o tym wszystkim z kimś, kto nie jest półbogiem, a z drugiej strony wolałby oszczędzić przyjacielowi całego tego gówna. Nikt nie zasługiwał na to, żeby tego wszystkiego wysłuchiwać, a już na pewno nie jego Charlie.

— Przestań mi ciągle wmawiać, że wszystko jest u ciebie w porządku — powiedział w końcu chłopak, widząc, że nie doczeka się żadnej werbalnej odpowiedzi.

W jednej chwili Theo czuł jedynie wszechogarniającą złość i wstyd, a w drugiej w jego głowie pozostała jedynie pustka, bo Charlie najwyraźniej postanowił zniszczyć te ostatki samokontroli, które mu jeszcze zostały.

Theodore nie pamiętał, kiedy ostatnio ktoś go przytulił. Może mama złapała go w zeszłym roku na urodziny, ale nie mógł sobie przypomnieć. Momentalnie zesztywniał; jego pierwszym instynktem zawsze było najeżenie się. Zresztą, ostatnio miał wrażenie, że non stop znajduje się w trybie walcz albo uciekaj. Teraz jego ciało zastygło w bezruchu, bo sytuacja nie nakłaniała go ani do walki, albo od ucieczki. Uciec mógłby zaledwie w głąb siebie, co nie za wiele by mu dało, skoro akurat w swojej głowie w tej chwili wyjątkowo nie chciał się znajdować.

Charlie pachniał miękko i ciepło. Theo średnio umiał wyjaśnić, dlaczego to była pierwsza myśl, jaka przyszła mu do głowy. Kto w ogóle używa takich epitetów do opisu zapachu? Miał wrażenie, że umiejętność logicznego myślenia całkowicie u niego zaniknęła, a jego serce wciąż biło z tą samą natarczywością.

Czuł proszek do prania, którego mama Charliego używała od lat, więc Theo doskonale go znał, i szampon do włosów, i zapach ciepłej skóry, i… Theo zamknął oczy, kiedy jego oddech powoli się wyrównywał. Czuł, jak podbródek Charliego wpija się w jego bark, a kosmyki włosów chłopaka łaskoczą go w policzek. Powoli pozwolił swoim mięśniom się rozluźnić.

— Lepiej się czujesz? — zapytał Charlie, choć jeszcze się nie odsunął; owiał ciepłym oddechem bok szyi Theodore'a.

Theo za to teraz nie mógł wydusić z siebie słowa z powodu zupełnie innego niż wcześniej. Kręciło mu się w głowie, gdy tylko myślał o tym, jak blisko siebie się znajdują. Jego myśli zaczynały uciekać na niebezpieczne tory, kiedy Charlie w końcu się odsunął. Theodore jednocześnie miał ochotę odetchnąć z ulgą, jak i na powrót przyciągnąć go bliżej.

Był żałosny.

— Tak. Dziękuję — wydusił z siebie w końcu zachrypniętym głosem.

Wierzchem dłoni przetarł czoło, a potem policzki. Z irytacją wytarł wilgotną skórę o spodnie. Wlepił wzrok w okno, bo nie mógł zmusić się, żeby spojrzeć na Charliego, który przyglądał mu się badawczo. Theo cieszył się, że może zrzucić dudniące w piersi serce i zaróżowione policzki na koszmar, który zdążył mu już wyparować z głowy. Najwidoczniej ta sytuacja miała jakiekolwiek pozytywy.

— Porozmawiamy o tym w końcu? Musisz przestać mnie olewać. Chcę ci pomóc — poprosił chłopak i skrzywił się lekko, kiedy zrozumiał, że przyjaciel nie ma zamiaru na niego popatrzeć.

— Nie chcę cię zarzucać moim gównem, dobra? Radzę sobie. Koszmary… Z tym da się żyć — powiedział Theo, nerwowo przeczesując dłonią włosy.

Charlie westchnął z irytacją.

— To nie jest tylko twoje gówno i z tego, co widzę, to wcale sobie nie radzisz. Jak chcesz, to nic nie powiem, ale wyrzuć to w końcu z siebie, bo wybuchniesz.

Niestety, oboje byli uparci. Theo jednak był uparty trochę zbyt długo, i to teraz działało na jego niekorzyść. Jego opór kruszył się dużo łatwiej niż opór przyjaciela.

— Opowiadałem ci kiedyś o naszym labiryncie, co nie? — mruknął w końcu.

Bardzo przelotnie spojrzał na Charliego, który skinął głową. Coś tam obijało mu się po głowie; Theo rzadko mówił o Obozie Jupiter, przez co Charlie bardzo chciwie łykał wszystkie te skrawki. Był pewien, że o jakimś posranym labiryncie słyszał już co najmniej raz.

— Dawno już go nie używałem. Ostatnim razem, z Edel — z centurionką, nieważne, trafiliśmy na trupy. Ciała legionistów z obozu. Śnią mi się zdecydowanie zbyt często — bardziej wymamrotał, niż powiedział, w dodatku na jednym oddechu.

Wstydził się tego, że aż tak to na niego działa. Przecież inni legioniści nie rzygali jak koty i nie budzili się w nocy zlani potem na samo wspomnienie o trupach. Dlaczego jak zawsze on musiał być słaby?

Uniósł wzrok, który wcześniej wlepiał w swoje dłonie i popatrzył na Charliego. Chłopak zbladł i Theo miał wrażenie, że słyszał, jak oddech zamiera mu w piersi. Znów zacisnął palce na kołdrze.

— Dlatego nie chciałem ci mówić. To nie jest twój ciężar do noszenia, tylko mój. Zapomnij — rzucił, powstrzymując się przed wstaniem z łóżka i wyjściem z pokoju. Nie był dupkiem.

Chociaż może jednak był.

— Jezu, strasznie mi przykro — wydusił z siebie Charlie, patrząc na przyjaciela niemal ze strachem. — Dlaczego mi wcześniej nie powiedziałeś? Nie musisz być w tym sam. Nie przejmuj się żadnym ciężarem, okej? Boże, przecież… nieważne. Po prostu nie trzymaj tak wszystkiego w sobie — poprosił cicho.

— Ludzie umierają. Tacy jak ja umierają jeszcze częściej. Nie powinno mnie to dziwić — mruknął Theo, mnąc poszewkę kołdry między palcami.

— O czym ty w ogóle mówisz? — zapytał ostrzej Charlie. — Śmierć to śmierć. Powinna cię ruszać. To czyni cię człowiekiem.

— To bzdura, która wcale nie pomoże mi przeżyć.

— To dowód na to, że masz serce. Nie udawaj, że jest inaczej.

Na to Theo nie miał dla niego żadnej odpowiedzi. Czasami żałował, że jego serce wciąż jest na swoim miejscu. W końcu nie należało w pełni do niego, bo w garści trzymał je ktoś inny, co wcale nie było miłym uczuciem. Może lepiej byłoby nie mieć serce i nie czuć tego wszystkiego, co dręczyło go na co dzień. Może lepiej byłoby po prostu nie być.

— Nie ukrywaj więcej takich rzeczy, bo tylko robisz sobie krzywdę. Jesteśmy przyjaciółmi, tak?

— Tak — wychrypiał z trudnością Theodore. Przytaknięcie tym słowom wiele od niego wymagało.

— Więc rozmawiaj ze mną, kiedy coś się dzieje. Nie jesteś sam, więc nie zachowuj się, jakbyś był.

Theo chciałby wierzyć w te słowa z taką samą pewnością, z jaką wypowiadał je Charlie.

────
[1646 słów: Theodore otrzymuje 16 Punktów Doświadczenia + 13 za event]