Od Blanche — „Labirynt” [Smellstober]

CW: śmierć bliskich wspomniana kilkukrotnie, opisy zawierające krew, złamania i inne urazy, mały fragment o alkoholizmie, aborcja

Z podjazdów mijanych domów pustymi oczami łypią na nią plastikowe kościotrupy i mechaniczne potwory. Tu i ówdzie szarówkę rozświetla dyniowa latarnia, w której wycięto śmieszną minę lub — w domostwach bardziej utalentowanych jednostek — prawdziwe dyniowe dzieła sztuki. Na dzień przed Halloween powietrze zdaje się już pachnieć tanimi poliestrowymi kostiumami i cukierkami. Nie one są jednak jej celem.

Przekracza próg hotelu Marriott. Wita Earla, zaprzyjaźnionego portiera, dzięki któremu korzystanie z wejścia do Labiryntu Dedala jest znacznie łatwiejsze. Schodzi do piwnicy, manewruje pomiędzy stojakami z kostiumami i znajduje świecący na niebiesko znak Dedala.

Wkracza do Labiryntu. Trasę do wyjścia w San Francisco zna dość dobrze, lecz za każdym razem odczuwa ten sam niepokój, gdy kroczy ciemnymi korytarzami, mijając zakręt za zakrętem. Labirynt Dedala zdaje się funkcjonować jak żywa istota, drwiąc z jej pewności i próbując poprowadzić ją ku zgubie. To jednak wciąż najszybszy sposób na pokonanie całej szerokości kraju i dotarcie do Nowego Rzymu. Obiecała Winterowi, że wstąpi do Książek od Cyklopa i poszuka książek dotyczących Amazonek. Po tym, jak z nimi zadarli i co zrobiły Zionowi, oboje są świadomi faktu, że jeśli chcą sami pozostać żywi, powinni poszerzyć swoją wiedzę na temat tego plemienia.

Mogłaby przysiąc, że mimo wszystko podąża właściwą trasą. Pozostaje skupiona, dokładnie liczy zakręty i uważnie obserwuje znajome zmiany w strukturze Labiryntu. Kiedy jednak kamienna ściana, zamiast zmienić się w ziemistą, zazieleniła się jako precyzyjnie przystrzyżony żywopłot, staje jak wryta. Kiedy podnosi głowę, nad sobą, zamiast znajomego sklepienia, ujrzeć może błękit nieba i bijące po oczach słońce, niepasujące ani do pory w Nowym Jorku, ani do tej w San Francisco.

Przez chwilę stoi tak, wpatrując się tępo to w liście, to w słońce. Musiała się pomylić, zgubić drogę. Nie zna tej części Labiryntu. A może raczej wyjścia z niego, skoro znalazła się na świeżym powietrzu? Rozważa odwrócenie się na pięcie. W końcu znalazłaby miejsce, w którym dokonała niewłaściwego wyboru i skorygowała swoją trasę — lub jeszcze bardziej się zagubiła. Na dwoje babka wróżyła.

Nawet będąc córką Tyche, nie lubi niepotrzebnie ryzykować. Wolałaby bezpiecznie powrócić do domu, a nie zaginąć na wieki w nieskończonych korytarzach konstrukcji Dedala. Zamiast zawrócić, rusza przed siebie. Nie ma pojęcia, gdzie wyjdzie na powierzchnię, lecz nawet jeśli nie spotka tu żywej duszy, być może będzie w stanie przez chwilę odetchnąć i sformułować dalszy plan.

Labirynt, zamiast ustąpić miejsca rozległej przestrzeni, wije się jednak wciąż niczym labirynt ogrodowy przy pałacyku czy innej starej rezydencji. Stara się podążać wzdłuż ścian, przesuwając palcami po krzewach. Resztki szczęścia pozwalają tej najprostszej metodzie zadziałać i doprowadzić ją do centrum labiryntu. Nie traci jednak czujności. Prostota tej części układu ścieżek nie pasuje do tego, co widziała wcześniej.

Miejsce, w którym się znajduje, jest wręcz idylliczne. Dwanaścioro bogów olimpijskich wbija w nią swoje marmurowe oczy, gdy wkracza w stworzony przez posągi krąg. To nie one przyciągają jednak jej uwagę, a skromna altanka i to, kto w niej siedzi. Minęło wiele lat, odkąd widziała go po raz ostatni, jednak bez problemu rozpoznaje mężczyznę odpoczywającego na kamiennej ławce. Jego ciepłe oczy skrzą się serdecznie, gdy czeka, aż do niego podejdzie, jak gdyby nie było to nic niezwykłego. Jak gdyby nie był martwy od prawie trzech dekad.

— Papa… — wykrztusza z siebie i w dwóch długich krokach dociera do altanki, gdzie pada na kolana i składa mu głowę na kolanach jak wtedy, kiedy była małą dziewczynką.

Mimo nierealności całej tej sytuacji podświadomie czuje, że tu nie może jej spotkać żadne niebezpieczeństwo. Że to naprawdę on, a nie potwór, który przybrał jego twarz, by ją dręczyć. Logiczne uzasadnienie nasuwa się samo — śni lub majaczy na jawie — jednak ona odsuwa od siebie tę myśl. Przez lata nosiła w sobie żałobę po nim, gotowa oddać wszystko, co posiada, by choć raz znów z nim porozmawiać. A teraz ma taką możliwość, nawet jeśli to wszystko dzieje się wyłącznie w jej głowie.

— No już, już, mon bébé, nie ma potrzeby, by tak padać mi do stóp — mruczy Jean-Claude, głaszcząc jej włosy, tak samo, jak wtedy, kiedy świat był dla niej jeszcze prosty i bezpieczny, a on nie był tylko majakiem. — Odpocznij. Przed tobą jeszcze długa droga.

— Długa droga? Co masz na myśli? — pyta, unosząc wzrok.

Gdzieś podświadomie zna już odpowiedź. Czuje ją pod skórą. Tak, ma przed sobą długą drogę. Męczącą, lecz nie ze względu na obciążenie dla jej stóp. To jej głowa i serce zostaną wystawione na największy test. To jej sumienie poddane zostanie skrupulatnemu osądowi. Ten labirynt nie został zbudowany ręką kreteńskiego wynalazcy, a zakamarkami jej umysłu i najskrupulatniej skrywanymi skrawkami jej podświadomości.

— Tyle mnie ominęło — ciągnie ojciec, zamiast odpowiedzieć na jej pytanie. — Wyrosłaś. Wydoroślałaś. Podjęłaś w swoim życiu wiele decyzji, zarówno dobrych, jak i złych. Nie mnie jednak cię osądzać, Blanche. Sam popełniłem wiele błędów. Moja droga już się jednak skończyła i nie jestem w stanie nic z tym zrobić. Ale ty… Ty masz jeszcze czas, ma princesse. Musisz tylko wybrać, jak go wykorzystać.

Nie wie, ile czasu mija, zanim czuje się gotowa, by wstać i pozwolić mu znowu zniknąć z jej życia. Oboje milczą. Jest tyle rzeczy, które chciałaby mu powiedzieć. Domyśla się jednak, że on wie już to wszystko, a nawet więcej. Po prostu napawa się więc jego ciepłem. Myślami wędruje ku Keen i Winterowi. Ku Orlonowi Millerowi, dzięki któremu jej pierwsze spotkanie z Winterem nie było jednocześnie ostatnim. Być może gdzieś w innym, lepszym świecie, Jean-Claude i dziadek Wintera przyjaźnią się i swoją opieką i miłością otaczają całą ich niewielką, nieidealną rodzinkę.

Gdy zbiera się w sobie i staje ponownie na nogi, ma pewność, że nie może się już cofnąć. Cokolwiek czeka przed nią, musi to przeżyć. Wkracza więc w przejście po drugiej stronie kręgu posągów i tylko pojedyncza łza spływa po jej policzku, gdy patrzy, jak gałązki scalają się, odcinając drogę powrotną i skrywając przed nią sylwetkę ukochanego ojca.

Nie jest jednak gotowa na to, co widzi, gdy podąża zielonymi korytarzami. Powietrze, do tej pory czyste i rześkie, staje się mdłe i duszące. Żywe krzewiaste ściany zastępują ponuro szarawe i przytłaczająco puste ściany. Jedynym znakiem, który naprowadza ją na to, gdzie może się znajdować, jest woń antyseptyków wisząca w powietrzu.

Nie lubi szpitali. Zbyt wiele złych wspomnień czyha w korytarzach takich jak te. Nie może jednak zawrócić. Droga powrotna dosłownie zniknęła za jej plecami, gdy tylko opuściła centralną część zielonego labiryntu. Kroczy więc pustymi korytarzami, wsłuchując się w echo własnych kroków odbijające się od ścian. Co chwila trafia na ślepe uliczki czy drzwi, których nie może otworzyć. Za jednymi z nich słyszy pikanie aparatury medycznej, za innymi płacz. Sama nie jest pewna, czy uczucie, które w niej narasta z każdym nieudanym obraniem kierunku, jest frustracją czy paniką. Być może to po prostu osobliwa mieszanka tych i jeszcze innych, trudnych w tym momencie do nazwania, emocji.

Kiecy chwyta kolejną klamkę, ręka jej drży. Wmawia sobie, że to wina panującego wokół zimna. Mimo tego, że nadzieję straciła już dawno temu i jest gotowa po prostu błąkać się tak aż do momentu, w którym się nareszcie obudzi, znowu czuje jakieś wewnętrzne napięcie. Drzwi ustępują, a ją na chwilę oślepia wszechobecna sterylna biel.

Mruga kilka razy, lecz gdy wzrok jej się już wyostrza, ślepota nagle zdaje się całkiem przyzwoitą opcją. Wolałaby chyba już nigdy nic nie ujrzeć niż musieć teraz znowu patrzeć na scenę, która czasami wciąż nawiedza ją w koszmarach sennych.

Wendy wygląda tak krucho i bezbronnie. Jedynie iskierki w jej podkrążonych oczach nie zdążyły jeszcze zgasnąć, przypominając o tym, kto jest jej ojcem. Serce Blanche kraja się, kiedy patrzy na naczynka prześwitujące przez bladą, cienką jak bibuła skórę, na kruczoczarne włosy, z których zostały już tylko pojedyncze, zmatowione kępki. Najbardziej boli jednak wyraz tych pięknych, brązowych oczu. Nie patrzą one na nią z sympatią, którą zazwyczaj w nich widziała, kiedy córka Aresa jeszcze żyła. Wbijają się w nią swym oskarżycielskim wyrazem niczym dwa starannie naostrzone noże. Spękane wargi poruszają się, a słowa, które wypowiada słabym głosem, zbolałym szeptem, trafiają prosto w serce.

— Obiecałaś mi, Blanche… Obiecałaś mi, że kiedy mnie zabraknie, zaopiekujesz się moją rodziną…

To prawda. Obiecała. Już wtedy wiedziała, że kłamie jej w oczy. Nie potrafiła zdobyć się na to, by odmówić umierającej przyjaciółce. Swojej pierwszej miłości. Aaron i dziewczynki, tak młode, kiedy zmarła ich mama, czekali wtedy za drzwiami. To Wendy ich o to poprosiła, chcąc po raz ostatni porozmawiać z Blanche w cztery oczy.

Obiecała, a potem zmyła się od razu po pogrzebie. Ignorowała telefony Aarona, który nie potrafił sobie wówczas poradzić ze śmiercią żony. Porzuciła małe Ginny i Sylvię, które nazywały ją ciocią i które na pewno potrzebowały, żeby ktoś się nimi zajął, przytulił, porozmawiał. Poza tą jedną rozmową telefoniczną z Aaronem kilka lat temu odcięła się od nich kompletnie. Z tego, co słyszała, Aaron podniósł się z nałogu. Dziewczynki były już nastolatkami i pewnie nawet jej nie pamiętały.

— Nie płacz. Płaczesz nad sobą, a nie nade mną czy nad nimi — karci ją Wendy, a ona dopiero wtedy czuje, że jej twarz jest mokra od łez.

— Wendy, ja… Nie mogłam, nie potrafiłam… To by było dla mnie za dużo… Nie widziałaś tego? Kochałam cię!

Zastyga w bezruchu. Przez chwilę słyszy jedynie dzwonienie w uszach. Wypowiedzenie tego — a raczej wręcz wykrzyczenie — prosto w jej twarz jest czymś, na co nigdy nie zdobyła się, gdy Wendy jeszcze żyła. Nie wie, czy większym szokiem jest to, czy to, że użyła czasu przeszłego. Śmierć Wendy nie położyła kresu tej miłości. Nosiła ją w sobie jeszcze przez wielu lat. Być może wciąż ją nosi, jednak w zmienionej formie, takiej, w jakiej zawsze pamięta się swoje pierwsze uczucie względem drugiej osoby. Kochała Wendy nawet wtedy, kiedy jednocześnie kochała Lanę. Nie potrafiła wtedy pogodzić tych dwóch miłości.

Wtedy miłość do Wendy paliła niczym żywy ogień. Teraz jej wspomnienie istnieje gdzieś z tyłu jej podświadomości. Nie wie, czy to czas uleczył rany, czy ludzie, którymi od tamtego czasu zaczęła się otaczać. Miłość, którą czuje teraz, jest o wiele prostsza. Szczęśliwsza. Kocha Wintera i kocha Keen.

— Przepraszam… — szepcze, ponieważ po raz pierwszy w życiu szczerze uderza ją to, co zrobiła. Co robiła latami. — Przez lata widziałam Aarona jako wroga. Jako kogoś, kto mi cię zabrał. Ginny i Sylvia były kolejnym dowodem na to, że moje uczucia nigdy nie zostaną odwzajemnione. Ale to… to nie była ich wina.

— To nie mnie należą się przeprosiny.

Wendy nie mówi już nic więcej. Nie patrzy nawet na nią. Zasłużyła na to. Blanche też milczy. Nie odwraca się, kiedy przechodzi przez kolejne drzwi.

Znowu jest na zewnątrz. Teraz jednak otacza ją mrok, a ściany labiryntu szeleszczą na wietrze. Przesuwa palcami po liściach i rozpoznaje kukurydzę. Za sobą słyszy mrożący krew w żyłach krzyk. Kiedy się odwraca, zamiast drzwi, którymi tu weszła, widzi kolejne korytarze labiryntu. Nie dostrzega nikogo, lecz czuje czyjąś obecność. Obecność, która nie zwiastuje nic dobrego.

Puszcza się biegiem do przodu. Ociera się o szorstkie, suche liście, ich krawędzie tną jej skórę. Wpada w ślepe zaułki i błaga los o to, by niewidzialny wróg nie dopadł jej, zanim nie znajdzie dalszej trasy. Na próżno szczypie się w ręce, pragnąć w końcu obudzić się z tego koszmaru. W końcu upada i zanim ma czas się podnieść, słyszy nad sobą kroki. Są zbyt blisko, by uciec. Przywiera ciałem do łodyg.

Zamiast seryjnego mordercy z piłą spalinową czy siekierą, którego podświadomie spodziewała się ujrzeć, widzi jednak kolejną znajomą twarz. W przeciwieństwie do taty i Wendy, Blake Colby nie należał jednak do osób, które chciała jeszcze kiedykolwiek spotkać.

Wygląda tak samo, jak tej felernej nocy, kiedy uległa pokusie. Ma na sobie spodnie od garnituru i białą koszulę z dwoma rozpiętymi guzikami przy szyi. W jego oczach lśni ten sam zawadiacki błysk, nieco przygaszony przez skonsumowany alkohol, kiedy podaje jej dłoń. Wtedy ujęła ją, by opuścić z nim bar i zaprowadzić go do własnego mieszkania. Teraz, po chwili wahania, znów ją chwyta i pozwala mu pomóc jej się podnieść.

Wtedy jednak coś się zmienia. Zmięta koszula nagle wystaje ze spodni, które nie mają nawet zapiętego rozporka. Oczy są podkrążone, a włosy rozczochrane. Puszcza jego dłoń i instynktownie robi krok w tył, znowu uderzając plecami o szorstkie duże liście.

— Pamiętasz? Wywaliłaś mnie wtedy za drzwi jak psa. Kazałaś zapomnieć o tym, co się stało. Groziłaś, że jeśli pisnę choć słówko, przedstawisz tę sprawę zupełnie inaczej kadrom i stracę posadę. — Jego głos jest tak samo nieprzyjemnie skrzypiący, jak wtedy. Oboje mieli wtedy okropnego kaca. Nie zaproponowała mu nawet szklanki wody. — Nie oczekiwałem od ciebie niczego. Po prostu robiłem, co mogłem, żeby dać ci przestrzeń. Tyle, ile mogłem, kiedy razem pracowaliśmy.

Jego postać znowu zaczęła się zmieniać, a ona instynktownie zamknęła oczy. Nie chciała tego widzieć. Słyszała rozdzieranie się jego ubrań, mdląco miękkie odgłosy rozrywanej tkanki i trzask łamanych kości. Kiedy znowu przemówił, jego głos był tylko charczeniem i bulgotem, lecz mimo to go zrozumiała.

— Nie rozumiem, czym sobie zasłużyłem na to, byś pragnęła mojej śmierci. Na to, byś mnie zabiła.

Chce zaprotestować. Otwiera oczy i od razu tego żałuje. Jego ciało jest całe zakrwawione i groteskowo powyginane. Tak właśnie wyglądał, kiedy zderzył się z tamtą ciężarówką. Do tego właśnie ona sama doprowadziła, codziennie błagając matkę o zesłanie na niego ogromnego nieszczęścia, składając jej wyszukane ofiary. Przez lata, nawet kiedy on już dawno rozkładał się w ziemi, traktowała go jak potwora. Cholera, nawet napluła kiedyś na jego nagrobek.

To nie on był potworem, tylko ona.

Kolejny krok w tył. Nie czuje już liści. Zamiast zderzyć się z ziemią, spada. Jedna sekunda, dwie, trzy... Jej ciało ostatecznie uderza głucho o coś zaskakująco miękkiego. Nie czuje żadnego bólu. Serce wciąż bije jej jednak jak szalone, kiedy rozgląda się po swoim nowym otoczeniu.

Od razu dociera do niej, co teraz ją czeka. Labirynt tworzą teraz piankowe maty, takie, na jakich dzieci spędzają czas, leżąc na brzuszku czy uczą się raczkować. Otaczają ją rysunki piesków, kotków i króliczków, a mimo tego oblewa ją zimny pot. Jeśli to, co stało się z Blakiem, jest dowodem, że Blanche Lemieux jest potworem, to czym czyni ją to, co symbolizować ma ta część jej psychologicznej tortury?

Zbiera się w sobie i podnosi na nogi. Musi kontynuować tę drogę przez swoje największe grzechy. Duże kolorowe piankowe puzzle wygłuszają jej kroki, kiedy przemierza najprostszą jak dotąd część labiryntu. Do wyjścia z niego jest prawdopodobnie tylko jedna, jasno określona ścieżka, bez ślepych zaułków i zbyt skomplikowanych rozwidleń. Stara się nie patrzeć pod nogi, lecz i tak widzi wszystko to, co mija. Butelki na mleko, smoczki i gryzaki. Małe ubranka i buciki. Zabawki, zmieniające się wraz z tym, jak je mija. Drewniany samochodzik staje się szczegółowym metalowym modelem. Szmaciana lalka przeistacza się w Barbie. Dopasowują się do wzrostu dziecka, któremu nigdy nie było dane nawet się narodzić.

Przy wyjściu z miękkiego labiryntu stoi błękitny szkolny tornister z postacią, która zapewne pochodzi z jakiejś nieznanej Blanche kreskówki. Jej dziecko, gdyby zdecydowała się je urodzić, chodziłoby już do szkoły…

Nie wie, co spodziewała się ujrzeć, lecz na pewno nie był to tak skromny, prawie pusty pokoik. Gołe ściany i prosta, drewniana podłoga kontrastują z kolorami, które właśnie zostawia za plecami. Pośrodku pomieszczenia stoi stara, drewniana kołyska. Chwieje się nieco na biegunach, mimo tego, że nikt jej nie dotyka. Ciszę rozdziera kwilenie.

Blanche bierze głęboki oddech i podchodzi do łóżeczka. Unosi rąbek kocyka, odsłaniając to, co spoczywa pod nim. Zamiast dziecka znajduje jednak plik kartek. Wpatruje się w nie. Rozpoznaje dokumenty, wykresy, sprawozdania. Przekaz jest prosty. „Poświęciłaś dziecko dla kariery”.

To przynajmniej mniej brutalne niż krwawy zlepek komórek.

— Mamusiu… — przemawia nagle słodki dziecięcy głosik.

Unosi głowę tak szybko, że przez chwilę ma mroczki przed oczami. Nie widzi jednak nikogo ani niczego oprócz otaczających ją czterech ścian. Gdzieś wewnętrznie czuje się zawiedziona. Nie jest w stanie zliczyć takich chwil w ciągu ostatnich kilku lat, kiedy żałowała tego, jaką decyzję wtedy podjęła. Chwil, kiedy wyobrażała sobie, jak wyglądałoby jej dziecko i jaki miałoby charakter. Prawie zawsze była to śmiała, rozbrykana dziewczynka. Taka, jaką ona sama była, kiedy uważała się za księżniczkę panującą w kasynie ojca.

Spodziewa się wyrzutów. Rozdzierających serce i psychikę łkań dziecka, które nie zrobiło nic złego, bo nie miało na to szansy. Czuje jednak ciepło, tak jakby małe ramiona objęły ją w talii. Z jej ust wyrywa się cichy szloch. Część uścisku na sercu ustępuje.

— Podjęłaś decyzję, która była wtedy dla ciebie najlepsza — przemawia znowu głosik. Jego słowa są zbyt ciężkie i dojrzałe jak na kilkuletnie dziecko, lecz nie dba o to. To ona sama musi to pojąć i poczuć.

Kiedy znów zerka na kołyskę, w miejscu, gdzie przed chwilą leżały dokumenty, teraz stoi niewielki, czerwony ptaszek. Rozpoznaje go jako kardynała szkarłatnego. Samca. Teraz nie ma to jednak znaczenia. Ptak wyciąga skrzydła, wzbija się w powietrze i z pojedynczym gwizdem wylatuje przez nowe drzwi, których również wcześniej tu nie było.

Po przekroczeniu progu pochłania ją ciemność. Całkowita, przytłaczająca ciemność. Nie wie, jak długo błądzi w niej po omacku. Odbija się od ścian, rani dłonie o ich szorstką powierzchnię. Woła o pomoc, o jakąkolwiek wskazówkę, o koniec tego popapranego snu, lecz odpowiada jej tylko echo. Gotowa jest po prostu usiąść na zimnej, gładkiej podłodze i doczekać tak przyjścia poranka, kiedy nagle dosłownie wpada przez czarne drzwi ukryte w mroku.

Poharatana wielkimi pazurami drewniana framuga. Drzazgi wbite w dłoń. Przedpokój pogrążony w chaosie, skrawki kurtek i butów, rozbite lustro i ona. Leżąca w kałuży krwi niczym porcelanowa lalka. Nie. Tym razem nie leży. Stoi, z twarzyczką wciąż nietkniętą pazurami bestii, która odebrała jej życie. Grace Pullson.

Wspomnienia uderzają w nią niczym ogromna fala, pozbawiając równowagi. Znowu chwyta się kurczowo zniszczonej futryny. Opowieści ojca dziewczynki o kosmitach. To, jak jej zaufała. Jakim sprytem się wykazała, na poczekaniu wymyślając historyjkę, w której ukryła numer telefonu. Blanche nie zdążyła go nawet wykorzystać. Zbyt długo błądziła po omacku, jak w tym mrocznym labiryncie, szukając jakiegokolwiek dalszego tropu. Zawiodła ją i nie zdołała uchronić przed tak okropną, zdecydowanie zbyt wczesną śmiercią.

Pamięta też reakcję Patricka Pullsona. Jego rozdzierający serce szloch. Jego oskarżenia, nie do końca trafne, lecz i tak zasłużone. To, jak potraktował go tamten cholerny policjant. Od czasu do czasu wciąż do niego dzwoni, choć ostatnio robi to coraz rzadziej.

— Przepraszam… Może gdybym była szybsza, wpadała na lepsze pomysły… — szepcze łamiącym się głosem.

— Skąd miałaś wiedzieć o Fenrirze? Bogowie nordyccy to raczej nie twoja działka — odpowiada dziewczynka z zawadiackim uśmieszkiem. — Ty przynajmniej próbowałaś mi pomóc. Inni po prostu nas unikali albo nasyłali opiekę społeczną.

— Ja… Gdyby nie Aaron, nawet bym nie wiedziała o tobie i twoim tacie. Mało brakowało, a bym mu odmówiła.

— Ale nie odmówiłaś — naciska Grace i podchodzi bliżej. Przytula Blanche, a to skutecznie zamyka jej usta, zanim udaje jej się znaleźć nowy kontrargument.

— Naprawdę przykro mi, że to wszystko tak się potoczyło… — mówi cicho, gładząc kręcone włosy dziewczynki.

Może gdyby los był bardziej łaskawy, mogłaby być świadkiem dorastania Grace, kimś obecnym w jej życiu. Może ich relacja przypominałaby tą, jaką miała z Winterem. Ma nieodparte wrażenie, że ta dwójka mogłaby zostać przyjaciółmi, gdyby tylko było im dane się poznać.

Czuje, jak dziewczynka w jej objęciach wzrusza ramionami.

— W Hotelu Walhalla nie jest tak źle.

Blanche nie ma zielonego pojęcia, czym jest Hotel Walhalla. Nie jest jej jednak dane o to spytać, ponieważ otoczenie nagle zaczyna się rozmywać. Wygląda na to, że tym razem nie ma żadnych drzwi, które prowadziłyby dalej. Może nareszcie się budzi? To byłoby miłe zakończenie dla całego tego snu.

Kiedy uścisk Grace znika, Blanche nie czuje jednak miękkości swojej pierzyny a przenikające zimno. Instynktownie otacza się ramionami. Przedpokój zdążył już zniknąć, a w jego miejscu wyrosły ściany lodu. Kolejny labirynt. A więc to jeszcze nie koniec.

Jest już zmęczona. Nie sądziła, że we śnie można odczuwać tak wyraźne wyczerpanie i ból. Najgorsze jest jednak zimno. Drży na całym ciele, kiedy krok za krokiem przemierza kolejne korytarze. Czuje odrętwienie, nie tylko fizyczne. Lód kojarzy jej się głównie z jedną osobą. W przeciwieństwie do pozostałych osób, które do tej pory spotkała, Winter jednak wciąż żyje. Może chodzi więc o jego dziadka? Nie czuje się jednak gotowa na kolejny rachunek sumienia. Ani przed Winterem, ani przed Orlonem.

Nie zauważa, nawet kiedy dochodzi do końca lodowego labiryntu. Najwyraźniej był na tyle prosty, że przeszła go na autopilocie. Miejsce, do którego wkracza, nie jest jednak ani trochę bardziej przyjazne. Otaczają ją półmrok, jeszcze bardziej przenikliwy mróz i cztery gładkie lodowe ściany. Przed sobą nie ma zaś ani Wintera, ani Orlona.

Od śmierci Ziona minęło zaledwie kilka miesięcy i wciąż zdarzają się momenty, kiedy Blanche zapomina, że już go nie ma. Co najmniej kilkukrotnie przyłapała się na tym, że chciała do niego zadzwonić, kiedy Winter długo nie wracał do domu albo kiedy natrafiła na coś, co mogłoby się spodobać synowi Ateny. A potem sobie przypomina i za każdym razem żałuje, że tak się od siebie odsunęli.

Ściany zaczynają się zbliżać. Początkowo myśli, że to tylko jej wyobraźnia, zmęczone zmysły płatające jej figle. Jednak Zion również zwraca na to uwagę.

— Czasem, kiedy bierzemy na siebie zbyt wiele, czujemy się, jakby niewidzialne ściany zaczęły na nas napierać — przemawia spokojnym tonem, jak gdyby te konkretne ściany nie były całkowicie widoczne i realne. Przynajmniej na tyle realne, na ile mogą być we śnie.

— Uważasz, że biorę na siebie zbyt wiele? — pyta Blanche, starając się zachować spokój. — Ja myślę, że mam na sobie tylko i wyłącznie tyle, ile przydziela mi los. Takie już jest życie półboga.

Zion kręci głową, jak zawsze robił wtedy, kiedy ktoś wypowiadał przy nim coś durnego. Nie robi tego jednak z politowaniem. Z jego twarzy zawsze trudno było cokolwiek wyczytać, jednak Blanche zdaje się, że teraz widzi na niej współczucie.

— Życie półboga nie jest lekkie, to fakt. Nie czynisz go jednak łatwiejszym, obwiniając się o rzeczy, na które nie masz wpływu. To, co mi się przydarzyło, nie było twoją winą, Blanche. To Amazonki mnie zabiły. To czyny moich przodków doprowadziły do tego, że mnie namierzyły. Jeśli chcesz, obwiniaj samego Aleksandra Wielkiego, ale nie siebie.

— Przecież ja nie… — zaczyna protestować, jednak urywa, kiedy uświadamia sobie, że Zion przejrzał ją na wylot. Nie po raz pierwszy zresztą. — To, co ci się przydarzyło, było tak cholernie niesprawiedliwe. Powinieneś żyć, dożyć starości. Założyć rodzinę, mieć dwójkę dzieci, dwa psy i wielki dom z ogrodem.

Ich relacja nie zaszła dalej niż kilka randek, jednak zdążyli porozmawiać o tym, czego chcieli od życia. Zion miał dość wyraźną wizję swojej przyszłości. Ich wspólnej przyszłości, gdyby tylko sprawy potoczyły się inaczej. Tymczasem nie dożył nawet swoich trzydziestych urodzin.

— Oboje wiemy, że życie niestety z reguły nie jest sprawiedliwe.

— Najbardziej martwię się o Wintera. Że musiał to wszystko widzieć. Że znowu kogoś stracił — odpowiada cicho. To Winter był spoiwem, które ich połączyło. — Nie wiem, nie sądzisz, że to źle, że nie ma już męskich wzorców? Najpierw stracił Orlona, teraz ciebie. Keen naprawdę się teraz stara, ale nie da się tak po prostu skasować całych lat zaniedbań. Ja też robię, co mogę, ale… No popatrz na mnie. Chciałam pomóc, cały czas staram się być dla niego jak najlepszą przybraną mamą, ale… Cholera, co jak po prostu tylko go jeszcze bardziej skrzywiłam? Skrzywiłam i skrzywdziłam.

Dopiero teraz dostrzega, jak blisko są już ściany. Nigdy nie uważała się za osobę ze skłonnościami do klaustrofobii, lecz teraz czuje, jak panika w niej narasta.

— Masz jakiś pomysł, jak to zatrzymać? Ty zawsze znajdujesz dobre wyjście z sytuacji.

W przeciwieństwie do niej. Czyż nie to właśnie, między innymi uświadomiły jej przeżycia z labiryntu własnych myśli? Wendy i jej rodzina, Blake, Grace i jej ojciec, nawet Zion… Oni wszyscy byli ofiarami jej niewłaściwych wyborów życiowych lub jej nieporadności w kryzysowych sytuacjach.

— Z niektórych sytuacji nie ma dobrego wyjścia. Czasami trzeba po prostu odpuścić i zrozumieć, że pewne kwestie są poza naszymi rękami. Jesteś córką bogini losu, Blanche. Powinnaś lepiej od innych rozumieć, jak kapryśna potrafi być fortuna.

Ściany są już tuż tuż. Wpychają ich ciała na siebie, zgniatają. Nie pozostaje jej nic innego niż zamknąć oczy, wziąć głęboki oddech i rozluźnić ciało. Po prostu odpuścić.

Gdy otwiera oczy, nie jest miazgą. Wciąż nie jest też jeszcze na jawie. Lodowe ściany zniknęły, otaczają ją zaś te bardziej znajome, ziemiste. Podobne do tych, od których wszystko się zaczęło. Ściany Labiryntu Dedala. Zna tę ich część prawie tak samo, jak własną kieszeń. Wystarczy skręcić w lewo, potem dwa razy w prawo i przez kawałek prosto, a znajdzie się tuż pod Pięścią Zeusa.

Kiedy przemierza znajomy las na Long Island, wydaje się on jednak dziwnie cichy. Nie napotyka na żadne nimfy ani satyrów. Również Obóz, zazwyczaj pełny życia nawet podczas roku szkolnego, teraz świeci pustkami. Jedynie płomień ogniska dodaje jej otuchy swoim tańcem na delikatnym wietrze. Podchodzi do niego i siada, ogrzewa wciąż zgrabiałe palce.

— A więc w końcu się spotykamy — słyszy nagle obok siebie.

Podnosi wzrok. Od razu rozpoznaje, z kim ma do czynienia. Fakt, że to ich pierwsze spotkanie, nie gra tu żadnej roli. Wystarczy spojrzeć na drogie futro okrywające jej ramiona, na bujne brązowe loki i markowe okulary przeciwsłoneczne, które spoczywają teraz na jej głowie niczym stylowa, bardzo droga opaska. Nie wspominając już o bijącej od niej aurze boskości.

Od lat marzyła o spotkaniu z matką. Gdy była małą dziewczynką, zawsze wypowiadała takie życzenie, widząc spadającą gwiazdę czy zdmuchując świeczki na torcie. Podczas lat spędzonych jako obozowiczka Obozu Herosów z zazdrością wysłuchiwała opowieści kolegów, którym było dane choć na chwilę zobaczyć się z ich boskimi rodzicami. Jako dorosła kobieta udawała, że nie dba o to, że najwyraźniej nie jest wystarczająco ważna dla Tyche. W głębi duszy nigdy jednak nie pozbyła się tego marzenia.

— Pewnie masz wiele pytań. Albo rzeczy, które chcesz mi powiedzieć. Nie krępuj się — mówi bogini. Dopiero teraz Blanche zauważa, że wyglądają, jakby były w podobnym wieku. Niedługo będzie wyglądać na starszą od własnej matki.

To prawda. Ma wiele pytań, wyrzutów, obelg. Kiedy miała szesnaście lat, zrobiła nawet całą listę. A potem podarła ją na kawałeczki i zakopała, zawstydzona, a może wręcz przerażona, własną butą. Teraz jednak, gdy może spojrzeć w oczy fizycznej formie swojej matki, prawdopodobnie tej samej, w której zakochał się jej ojciec… Po prostu zaczyna szlochać.

— Czy mogłabym cię przytulić? Choć jeden raz, przez chwilę? — pyta, zamiast wymienić wszystkie te sytuacje, kiedy czuła, że błogosławieństwo matki ją opuściło.

Teraz już wie, że los bywa przewrotny, lecz to ona podejmowała swoje decyzje. Czasem dobre, czasem złe. Czasami okoliczności jej sprzyjały, czasami pakowały w jeszcze gorsze bagno. Jednakże każdy zakręt losu, każdy jej wybór, doprowadził ją do tego momentu w życiu, w którym się właśnie znajduje. Straciła wiele, ale równie dużo zyskała. To nie była ani wina, ani zasługa Tyche. To po prostu był los.

Nie liczy na wiele, jednak kiedy otaczają ją smukłe ramiona, wręcz rozpływa się w tym objęciu. Nie wie, czy to tylko sen, czy z racji boskości jej matki jest w tym coś prawdziwego. Wie jedynie, że tego uczucia nie zapomni już nigdy.

— Jakbym słyszała Jean-Claude'a. On też nie bał się okazywać swojej wrażliwości — mruczy Tyche, a Blanche zdaje się, że słyszy w jej tonie pewną nutę czułości. — Nadodpowiedzialność masz niestety po mnie — dodaje i składa delikatny, ledwo wyczuwalny pocałunek na jej czole.

To ostatnie co czuje, zanim dźwięk budzika wyrywa ją z objęć matki.

────
[4464 słowa: Blanche otrzymuje 44 Punkty Doświadczenia + 13 za event]