Od Chaita — „Labirynt” [Smellstober]

Było chłodno. Chait poprawił kaptur i wcisnął ręce w kieszeń bluzy, odwracając się od tnącego wiatru.

– Też wybraliście sobie dzień.

Przeniósł wzrok na stojącego obok Kaia – jedną z niewielu osób, które faktycznie uważał za przyjaciół; wysokiego, ostrzyżonego na krótko sportowca, z którym nie widział się już od zbyt dawna – zapinającego kurtkę pod samą szyję i krzywiącego się z niesmakiem.

– Ruth wybrała. Przynajmniej nie pada…?

Odpowiedział Chaitowi spojrzeniem, w którym nie było nawet odrobiny przekonania. Jakby spodziewał się, że zaraz, na złość im wszystkim, rozpęta się ulewa stulecia.

To pewnie nawet by go nie zaskoczyło. Rzeczy nie mogły iść za bardzo po ich myśli. To byłoby niezdrowe.

Z drugiej strony, może najbardziej podejrzaną rzeczą był sam fakt, że tym razem Chait nie był na miejscu ostatni. To nie zdarzało się często, nawet jeśli rzadziej się spóźniał. A już zwyczajnie nigdy nie zdarzało się, by był na miejscu przed Ruth. Zwykle bardzo wcześnie pojawiała się na spotkaniach, których była organizatorką. Zerknął na zegarek, zastanawiając się, czy powinien już zacząć się martwić. Kai westchnął z rezygnacją i opadł na jedną z kilku ławeczek postawionych wzdłuż wiecznie zielonego żywopłotu.

Słońce jeszcze nie zaszło. Kilka innych, obcych osób kręciło się po okolicy, ale przed wejściem do labiryntu było stosunkowo pusto. Może zostało zbyt wiele czasu do Halloween, a może w tym roku ta forma rozrywki nie cieszyła się aż tak dużą popularnością. Chait wiedział tylko, że gdyby nie usilne namowy przyjaciół, to nie przyjechałby w to miejsce za żadne skarby. Sztuczny, tandetny upiór postawiony między ławkami poruszał się na wietrze i wywoływał w nim dyskomfort zdecydowanie większy, niż był w stanie przyznać przed samym sobą, a co dopiero przed kimś innym. Nie chciał nawet myśleć o tym, co może czekać go w środku.

Przeniósł z powrotem wzrok na Kaia, który zdecydowanie nie miał tego typu problemów. Wbijał wzrok w ekran telefonu, mrucząc coś pod nosem z irytacją, do której i tak wszyscy powinni być już przyzwyczajeni.

– Pisali coś?

Kai tylko pokręcił głową.

– Jeszcze mają chwilę.

Chait usiadł obok, na drugim końcu ławki. Nawet nie myślał o tym, by sprawdzić powiadomienia na swoim telefonie, schowanym gdzieś w plecaku – Ruth wiedziała, że kontaktowanie się z nim jest utrudnione z kierunkiem na niemożliwe. Wiedziała też, że przyjedzie na miejsce z Kaiem, więc nie musiała martwić się o nagłe zaginięcie. Westchnął z rezygnacją, wracając do walki na spojrzenia ze sztucznym upiorem, który przecież i tak był lepszy od każdego możliwego potwora.

– Jesteś pewny, że to okej?

Czuł, że Kai zerka na niego znad telefonu, ale zwlekał chwilę, zanim też na niego spojrzał.

– Hm? Co masz na myśli?

Doskonale wiedział, co ma na myśli.

– Wiesz, ty i Ruth…

Chait machnął ręką w możliwie najbardziej obojętnym geście, na jaki było go stać.

– Nie ma o czym mówić. Wszystko jest w porządku.

I mógł z czystym sumieniem stwierdzić, że tę jedną rzecz mówi zupełnie szczerze, chociaż Kai już otwarcie patrzył na niego z tysiącem wątpliwości na twarzy. To zaczynało robić się trochę niekomfortowe; może nawet trochę bardziej niż martwy wzrok straszydła i niepokojąco ciemne wejście do labiryntu.

Jeszcze jakby to było coś poważnego, coś, co faktycznie ma jakieś znaczenie. Jego rozstanie z Ruth nie miało żadnego znaczenia. Ani dla niego, ani – co ważniejsze – dla Ruth.

– Kai, serio. – Chait uśmiechnął się do przyjaciela, pochylając się do przodu na ławce. Znowu spojrzał na upiora, bo to było jednak trochę łatwiejsze. – Przecież już to przerabialiśmy.

Kai nigdy nie był typem, który otwarcie pyta o takie rzeczy. Może to przez to Chait czuł aż taki niepokój – przyzwyczaił się do oceniającego spojrzenia, nie dziwnych rozmów o emocjach. Żaden z nich nie był w tym dobry. Zwykle ograniczali się do wzajemnego poklepania się po plecach.

Jeszcze przez chwilę czuł na sobie jego wzrok, ale chłopak w końcu odpuścił.

– Skoro tak twierdzisz.

– Nie twierdzę. Tak jest.

Kai wzniósł oczy ku niebu tak wymownie, że na co dzień obaj uznaliby to za zabawne. Żaden już się nie odezwał; on został z nosem w telefonie, Chait kontynuował wymianę spojrzeń ze straszakiem.

Straszak wygrywał. To było tylko trochę żałosne. Czarna pelerynka zatrzepotała na wietrze, a Chaita przeszedł dreszcz. Zamierzał wmówić sobie, że to z zimna.

– Już idą.

Kai podniósł się pierwszy, unosząc dłoń na przywitanie. Chait wstał sekundę później, wychylając się zza jego pleców.

Ruth szła pierwsza. Włosy opadały jej luźno na ramiona, w jednej dłoni trzymała brązowo-pomarańczową torebkę, w drugiej ściskała jasną kurtkę, która prawie wypadła jej z ręki, kiedy zaczęła do nich machać. Dwóch idących za nią chłopaków ledwo nadążało. Jeden z nich, ten niższy i zdecydowanie kilka lat młodszy, musiał co jakiś czas podbiegać kilka kroków. Ten drugi cały czas odgarniał z oczu kręcone włosy, uparcie wracające na swoje miejsce.

Kai od razu zgarnął go – Tasa – do siebie. Chait zdążył wyciągnąć rękę do tego młodszego, by uścisnąć go na przywitanie. Prawie zapomniał, że Ruth miała wziąć ze sobą swojego młodszego brata.

Jego też bardzo długo nie widział.

Basil odwzajemnił uścisk i podszedł do Kaia, by się z nim przywitać. Dopiero kiedy odchodził, Chait zauważył jeszcze dwie idące w ich stronę postacie. I poczuł, że coś kłuje go w sercu.

Przez chwilę miał głupią nadzieję, że się pomylił.

Co oni tu robią?

Czemu tu przyszli?

To musiał być przypadek.

Kogo oszukiwał? Wiedział, że to nie jest przypadek. Dwójka młodych dorosłych, w wieku, w którym powinna być teraz Keira, szła przecież prosto do nich. Nie spieszyli się – przynajmniej rudzielec o piegowatej twarzy zdecydowanie się nie spieszył. Idąca obok dziewczyna poganiała go, ale bez większego przejęcia. Rozmawiali swobodnie, luźno, jakby nic się nie działo.

Chait zakasłał krótko, by ukryć nierówny oddech. Odwrócił wzrok od dzieciaków i przytulił Ruth, może trochę zbyt szorstko. Nie zwróciła na to uwagi, już ruszała, by przywitać się też z Kaiem.

– Aaa, sorki za spóźnienie – rzuciła, przewieszając kurtkę na ramieniu i składając dłonie. – Weszliśmy jeszcze do sklepu po—

Spojrzenia jej i Chaita na chwilę się spotkały. Spoważniała, chociaż tylko na chwilę.

– No i pomyśleliśmy… No, Tasie pomyślał, że fajnie będzie, jeśli zaprosimy Norę i Killiana. Akurat nie mieli żadnych planów.

Nora uśmiechnęła się do nich słodko. Chait miał wrażenie, że jej uśmiech w ogóle się nie zmienił, chociaż pamiętał jej zapłakaną twarz na pogrzebie.

– Mam nadzieję, że nie macie nic przeciwko?

Kai pokręcił głową. Objął ją krótko i uścisnął dłoń Killianowi.

– Chait? Dobrze cię widzieć – odezwała się, kiedy udało jej się wydostać z uścisku.

Teraz Chait już musiał zmierzyć się z jej spojrzeniem. Zawiesił na chwilę wzrok na splecionych w warkocze włosach, potem na ciemnych oczach, które uważnie śledziły każdy jego ruch. Wiedział, że ona i Killian są już dorośli. Że nie są małymi dziećmi. Przecież nawet widział ich wtedy, na boisku. I tak czuł, jak coraz bardziej ściska mu się serce.

– Was… też – powiedział w końcu, uśmiechając się, chociaż ledwo zapanował nad łamiącym się głosem.

Kłamał. Nie chciał ich widzieć. Killian nawet nie patrzył w jego stronę, na pewno też nie chciał tego spotkania. Zresztą, kto by go chciał?

Odpowiedział niezgrabnie na uścisk dziewczyny, bo nie miał jak od niego uciec. Nie wypadało, by ją odepchnął. Nie zamierzał przecież psuć wszystkim dnia.

Czuł na sobie spojrzenie Tasa, ale chłopak odwracał wzrok, gdy tylko Chait zerkał w jego stronę. Jakby było mu głupio. Albo wstyd. Gdyby Chait był trochę bardziej złośliwy, to stwierdziłby, że zdecydowanie powinno mu być teraz wstyd.

– W końcu nikogo nie przyprowadziłeś?

Przeniósł wzrok na Ruth. Słyszał nutę pretensji w jej głosie i nie mógł jej za to winić. Obiecał, że postara się kogoś znaleźć – by mogli rozdzielić się na pary w środku labiryntu, czy jakoś tak. W sumie to nie do końca słuchał, gdy opowiadała plan spotkania. Za bardzo jej ufał.

– Wybacz. Tak jakoś wyszło. – Uśmiechnął się do niej przepraszająco.

To nie tak, że o tym nie myślał. Spędził zbyt dużo czasu, zastanawiając się nad tym, kogo zaprosić. Miał znajomych z hostelu (ale nie chciał zawracać im głowy, bo przecież mieli swoje zajęcia i plany). Miał Shuna, z którym w końcu na stałe odnowił kontakt (ale razem z nim na pewno przyszedłby tutaj jego chłopak. Chait nie miał do niego żadnego problemu, ale on miał wiele problemów do Chaita. Zresztą, nie rozwiązywało to problemu nieparzystej liczby uczestników). Mógł zaproponować to Apollodorosowi (ale plan powstał na ostatnią chwilę i nie zamierzał robić mu chaosu w grafiku). Zawsze mógł też zapytać Aye (chociaż z tego pomysłu zrezygnował jeszcze zanim dobrze o nim pomyślał. Za dużo ludzi. Za dużo okazji do ściągnięcia na siebie kłopotów. Za dużo wszystkiego).

Ostatecznie stwierdził, że to bez sensu i tak naprawdę nie robi kompletnie żadnej różnicy. I chyba woli zgubić się w gąszczu krzaków sam. Przynajmniej nie będzie miał przed kim (znowu) się ośmieszyć.

– Zawsze możemy mieć jedną trójkę – odezwała się Nora.

Przed oczami Chaita stanęła krótka, przerażająca wizja tego, że trafi do trójki właśnie z nią i z Killianem. Jeśli mógł tego uniknąć, to zamierzał to zrobić za wszelką cenę.

– Nie, ej, nie trzeba. To nie problem. Pójdę sam – odpowiedział szybko. Zbyt szybko, zbyt gwałtownie. Odkaszlnął. – Moja wina, że nikogo nie zaprosiłem. Zresztą, nawet w pojedynkę z wami wygram. To tylko… wyrównanie szans, wiecie.

Uśmiechnął się przy tym w złośliwy, wcale nie fałszywy sposób. Kai uniósł brew.

– Że ty? Ty przecież przy pierwszym zakręcie będziesz błagał o wyjście. Przestraszyłeś się tego plastikowego paskudztwa – prychnął, zdecydowanie rozbawiony, wskazując na upiora. Reszta parsknęła śmiechem, a Chait wystawił mu język. – Ale spoko, strachajło. Możemy się o to nawet założyć.

To nie był dobry pomysł. Zakłady nigdy nie były dobrym pomysłem. A jednak Chait uścisnął dłoń przyjaciela, żałując, że nie ma chociaż ułamka jego pewności siebie. I przy okazji jego umiejętności wychodzenia z takich sytuacji.

– Czyli… plan jest taki, że się rozdzielamy, i kto pierwszy dojdzie na drugi koniec, ten… wygrywa…?

Killian w końcu spojrzał na Chaita. Potem przeniósł wzrok na Kaia, żeby ostatecznie zatrzymać się na Ruth. Z jego twarzy nie dało się odczytać zbyt wiele. Stał z rękami skrzyżowanymi na torsie, jakby kwestionował logikę, sens i zdrowy rozsądek wszystkich tu zgromadzonych.

Za dzieciaka też to robił.

– I po drodze zbierze cukierki.

Zmarszczył brwi.

– Nie jesteśmy dziećmi.

– Kill, weź. To tylko zabawa. – Nora pociągnęła go za rękaw. Pretensjonalnie przewrócił oczami.

– Ale mamy z nimi wygrać.

I ruszył do labiryntu, nie oglądając się na pozostałych.

Chait przyjął to z pewną ulgą. Killian odzywał się do reszty. Podjął to głupie wyzwanie. Jeśli trzymał do niego urazę, to nie dawał tego do zrozumienia innym. To znaczyło, że musieli tylko przetrwać ten wieczór.

I wróci do unikania tej dwójki za wszelką cenę, bo to było najzdrowsze rozwiązanie, o jakim mógł pomyśleć.

– Jesteś pewny, że chcesz iść sam?

Nora znowu na niego patrzyła. Pod jej spojrzeniem czuł się jeszcze bardziej niekomfortowo niż pod spojrzeniem Kaia, chociaż z kompletnie różnych powodów. Ten teraz był chyba gorszy. Już wolał dziwne rozmowy o byłych partnerkach.

– Oczywiście. Nie macie ze mną szans – rzucił tonem, który bardzo dobrze udawał pewność siebie, której zdecydowanie mu brakowało. – Do zobaczenia na drugim końcu!

Skręcił w pierwszą odnogę, zanim ktokolwiek zdążył go powstrzymać. Starał się nie biec, ale szybki marsz wydawał mu się w tej chwili jeszcze bardziej podejrzany.

Przejść labirynt i wrócić do domu. Przejść labirynt i wrócić do domu.

I, cholera, nigdy więcej nie odezwać się już do Ruth.

Nie, nie mógł jej obwiniać. Ona nie znała Nory i Killiana tak, jak pozostali. Nie znała nawet Keiry. Przecież spotkali ją po raz pierwszy dopiero w liceum, a wtedy było już na to zbyt późno. Nie miał też serca, by obwiniać Tasiego. Nigdy nie rozmawiali za bardzo o tym, że Chait unika kontaktu z dawnymi przyjaciółmi siostry. To nawet nie było jego zmartwienie, nie miał prawa go tym zadręczać i oczekiwać, że sam się domyśli.

Przesunął opuszkami palców po żywopłocie. W niektórych labiryntach wystarczyło trzymać się cały czas jednej ściany, by dojść do drugiego końca, ale ten miał jakieś boczne odgałęzienia i ślepe uliczki. Wymagał trochę więcej myślenia i orientacji w terenie.

Co, jeśli się zgubią? Widział mapę przed wejściem. Zakładał, że pod nią były jakieś dodatkowe informacje, których nie potrafił rozczytać. Zaczynał myśleć, że może powinien zapytać o to pozostałych, jeszcze zanim tu weszli.

Organizatorzy na pewno nie pozwoliliby, by jakiś dzieciak, nastolatek czy głupi dorosły zgubił się na stałe w takim labiryncie. To musiałaby być ogromna strata wizerunkowa.

Oczywiście, gdyby chciał, to mógłby skorzystać ze swoich umiejętności. Chyba? Spojrzał w niebo. Powoli robiło się ciemno, zrobienie mostu z tęczy nie brzmiało już aż tak realistycznie. Byłoby też oszukiwaniem, a Kai nie wybaczyłby mu oszukiwania – nawet jeśli nie miał pojęcia, na czym miałoby ono polegać. On wyczuwał takie rzeczy.

A Chait też miał na to zbyt wiele honoru. Lub tego, co z niego pozostało.

Skręcił w kolejną ślepą uliczkę, oświetloną dyniowymi lampionami. Miały w sobie świeczki na baterię, a każda kolejna mina była bardziej wykrzywiona i przerażająca od poprzedniej. Na podwyższeniu zbudowanym ze skrzynek stał koszyk ze słodyczami. Zajrzał do niego, wyjął jednego z tanich cukierków, podrabiających którąś znaną markę. Odłożył go z powrotem. Skręcało go w żołądku i bez jedzenia słodyczy.

Obok koszyka leżały rozrzucone kartki. Udało mu się rozczytać kilka pojedynczych słów: „zgubisz” i „odwróć”.

Nie zamierzał nawet ich dotykać. To przecież też byłoby oszustwo. Doceniał tylko, że istnieje jakiś inny plan awaryjny.

Wycofał się z powrotem na poprzednią ścieżkę. Nie widział ani nie słyszał, by ktokolwiek był w pobliżu. Którędy poszli pozostali? Miał nadzieję, że na nich nie wpadnie, przynajmniej na razie. Poprawił zsuwający się z ramion plecak i ruszył prosto, z dłonią dalej wyciągniętą wzdłuż żywopłotu.

Czy Nora i Killian powiedzieli Ruth, czemu urwał im się kontakt?

Potrząsnął głową. Przecież nie plotkowaliby o czymś takim. Nie byli tacy.

Chociaż właściwie to nie miał pojęcia, jacy byli.

Znał tylko ich wersje z dzieciństwa, te, które zapamiętał, te, które i tak już rozmazywały się we wspomnieniach, których unikał. Od lat widywał ich tylko na ulicy, czasem – wcześniej – na korytarzach. Bardzo rzadko. I zawsze odwracał się w drugą stronę. Nie miał pojęcia, kim się stali. Jeśli Tasie i Kai utrzymywali z nimi kontakt, to nigdy nic o nich nie mówili.

Przed oczami znowu stanęła mu zapłakana twarz Nory.

Może chcieli. Może ich też zaczął unikać. Nie pamiętał, kiedy ostatnio faktycznie spędził z nimi więcej czasu. Widywał Ruth, od ostatnich walentynek i wspólnej pracy nawet coraz częściej, ale nie ich. Nawet na dzisiejsze spotkanie nalegali oni.

A on, jak skończony idiota, najpierw szukał wymówki, a teraz szedł sam, bo… postanowił uciec?

Był tak okropnie żałosny.

Nie powinni w ogóle go nigdzie zapraszać. Na pewno mieli znajomych, którzy lepiej się do tego nadawali. Którzy mieliby coś do zaoferowania.

Czuł, że serce zaczyna bić mu gwałtowniej i znowu zaczął nierówno oddychać. Przyspieszył kroku jeszcze trochę bardziej.

Ściana labiryntu wyrosła tuż przed jego nosem. Zatrzymał się w ostatniej chwili, zaskoczony, kalecząc sobie dłonie na gałązkach. Jak mógł ją przeoczyć? Czuł się okropnie głupio. Rozejrzał się, tylko na chwilę mierząc wzrokiem wiszącą tabliczkę, której nie potrafił rozczytać.

Ścieżka w lewo. Gdzieś daleko, przy kolejnej ścianie, odbijało się jasne, ciepłe światło z lampionów. Ścieżka po prawej była pogrążona w mroku. Przez sekundę wydawało mu się, że widzi jakiś poruszający się po ziemi cień. Potrząsnął głową. Zaczynał popadać w paranoję. Nie miał na to teraz czasu.

Spojrzał przez ramię. Wydawało mu się, że idzie w dobrym kierunku. Może powinien skupić się bardziej na liczeniu i oznaczaniu przejść. Przecież chciał w końcu stąd wyjść.

Cofnął się dwa kroki. Krótka, wypowiedziana w myślach wyliczanka sugerowała mu ścieżkę po prawej. Przez chwilę patrzył w mrok, kwestionując swoje życiowe decyzje, zanim ruszył w ciemność.

Czy Nora i Killian też go nienawidzili?

Wiedział, że ojciec go nienawidzi. Nikt inny nigdy nie powiedział mu tego wprost, ale zawsze odnosił takie wrażenie. Gdyby był normalny, gdyby nie wyjeżdżali z jego powodu, to do tego wszystkiego nigdy by nie doszło. Nawet on sam tak o tym myślał, więc to musiała być prawda. Po prostu starał się o niej nie myśleć.

Starał się nie myśleć o wielu rzeczach. To też była jedna z rzeczy, które irytowały ludzi. Chyba zaczynała też irytować jego samego.

Nie pamiętał wiele z pogrzebu Keiry i Roseann. Nie był pewny, czy to kwestia wyparcia, czy leków, które wtedy dostawał. Pamiętał jak przez mgłę twarze rodziny, bliskich i przyjaciół. Pamiętał płacz i szepty, których nie słyszał albo nie pamiętał. Pamiętał za to, że Tas nie mógł przyjść na pogrzeb – ojciec go nie puścił. Pamiętał, że potem przepraszał go za, to kiedy spotkali się w szkole. I pamiętał, że nigdy na te przeprosiny nie odpowiedział.

Co myśleli, kiedy zaczął znikać i spędzać czas w Obozie Herosów? Pytali go o to. Zawsze zbywał ich machnięciem ręki, bo to przecież nie było ważne. Radził sobie. Do skutku odbijał piłeczkę, bo dużo ważniejsze było usłyszenie, czy Tasie w końcu wydostał się od agresywnego ojca i to, jak Kai poradził sobie na kolejnym turnieju.

Szelest.

Odwrócił się gwałtownie, sięgając ręką do kieszeni, ale nic nie widział. Podkulił ramiona i odetchnął powoli, głęboko.

Naprawdę musiał w końcu się stąd wydostać.

Ruszył dalej, zaciskając jedną dłoń na pasku plecaka. Kto w ogóle uznał, że straszny labirynt będzie dobrą rozrywką? Każdy zakręt aż prosił o czającego się potwora, gotowego rozszarpać na strzępy każdego, kto tylko się zbliży. A jeśli nie potwora, to przynajmniej jakiegoś seryjnego mordercę.

Czy ci ludzie nie oglądali horrorów?

Właściwie to prawie na pewno oglądali ich więcej od Chaita.

Krzyknął, kiedy zza zakrętu wypadła na niego czarna, wysoka sylwetka. Rzucił się do tyłu, potykając o leżącą na ziemi gałąź. Z ukrytego gdzieś w krzakach głośnika wydobył się skrzekliwy, słabej jakości śmiech.

Patrzyły na niego puste, zimne oczy zjawy okrytej czarnym materiałem. Dokładnie takiej samej jak ta, z którą pojedynek na spojrzenia toczył jeszcze nie tak dawno temu, zanim wszystko zaczęło tak bardzo się staczać.

Oczy upiora zamigotały kilka razy na czerwono, zanim znowu zgasły.

Oparł się plecami o żywopłot.

Miał dość. Miał tak okropnie dość.

Był tylko żałosnym tchórzem. Nic nie potrafił zrobić poprawnie. Cholerny, beznadziejny debil.

Nie potrafił nawet wyjść z pieprzonego labiryntu dla dzieci.

Czuł zbierające się pod powiekami łzy. Jak mógł dać pokonać się czemuś tak głupiemu? Chciał, żeby to wszystko w końcu się skończyło. Czemu nie mógł być na jej miejscu—

Kolejny szelest. Zakrztusił się powietrzem, kiedy próbował niezgrabnie poderwać się na nogi i sięgnąć po broń. Nie, to nie miało sensu. W tym labiryncie nie powinno przecież być żadnych potworów. Na pewno wcześniej by o tym od kogoś usłyszał.

Znowu przesunął się bliżej żywopłotu. Słabe światło lampionów gdzieś za zakrętem nie pomagało. Nie słyszał już nic podejrzanego, więc ruszył powoli wzdłuż ściany, krztusząc się własnym oddechem. Ominął sztucznego potwora, powstrzymując się od zniszczenia go.

– Chait?

Cofnął się kolejnych kilka kroków, potykając się o własne nogi. Jeszcze przez chwilę widział tylko rozmazaną, niewyraźną sylwetkę.

– Ke—

Nora podeszła do niego, wyciągając ostrożnie rękę.

– Hej. Wszystko w porządku?

Potrząsnął głową i przetarł niezgrabnie oczy. Nora. Oczywiście, że to była Nora.

– Ja… – Nie rozpoznał własnego głosu. Był zachrypnięty i niewyraźny. Odchrząknął. – Tak. Tak. Wybacz.

Pochylała się delikatnie do przodu, obserwując go uważnie. Odwrócił wzrok, bo znowu zrobiło mu się okropnie głupio.

– Gdzie… Gdzie zgubiłaś Killiana?

Teraz jej też zrobiło się głupio.

– Och. No wiesz. Pobiegł przodem i w sumie to od tamtej pory go nie widziałam?

Chait nie był w stanie się zaśmiać, chociaż bardzo próbował. Chyba zmartwił ją tym jeszcze bardziej.

– No tak. Chęć… zwycięstwa i w ogóle.

Nie podchwyciła tematu.

– Chcesz na chwilę usiąść?

Zawahał się, zanim w końcu pokręcił głową. Zmrużyła czujnie oczy.

– Ale ja chcę. – Wzruszyła ramionami. Przykucnęła przy ścianie, więc po chwili wahania zrobił to samo, bo stanie nad nią zdecydowanie było gorsze.

Chociaż dalej nie miał pojęcia, jak powinien się zachować.

– Co się stało?

Równie dobrze mógł dalej udawać głupiego, to zawsze dobrze mu wychodziło. Spojrzał na nią, udając, że nie rozumie, o co jej chodzi.

– Chait…

Nora sięgnęła po leżący na ziemi patyk. Zaczęła rysować nim kształty na ziemi. Nie patrzyła na niego, a Chait i tak czuł się obserwowany.

– Nic. Jestem tchórzem, Kai chyba już to mówił.

Dalej miał chrypę.

– Nie wyglądasz na kogoś, kto dostaje histerii, bo wyskoczył na niego sztuczny upiór.

Mruknął coś pod nosem, siadając na ziemi. Nora jeszcze przez chwilę kreśliła nierówne okręgi, zanim rzuciła patyk na bok i usiadła obok, przysuwając się do niego. Objęła kolana ramionami i oparła głowę tak, by na niego patrzeć.

– Może naprawdę powinieneś o tym pogadać?

Nie, Chait zdecydowanie nie uważał, że powinien z kimś o tym pogadać. Przeciwnie: uważał, że zdecydowanie nie powinien z nikim o tym gadać. Proste. Logiczne. Powinno skończyć temat.

Nie odzywał się chyba o chwilę zbyt długo, bo Nora znowu zaczęła mówić:

– Wiem, że… nie rozmawialiśmy za dużo od śmierci Keiry…

Chaitowi znowu na chwilę zabrakło oddechu.

– Ale to nie znaczy, że się nie martwimy. No, ja i Kill.

Zerknął na nią kątem oka, ale zaraz znowu odwrócił wzrok.

– Nie ma powodu. Serio.

Nie przekonałby tym nawet paprotki. Nora westchnęła i odwróciła wzrok. Przez chwilę wpatrywała się w ścieżkę, zanim podniosła spojrzenie na niebo.

– Nam też… Ciężko było pogodzić się z tym, że umarły.

Skręciło go w żołądku jeszcze bardziej.

– Mhm.

– Przepraszam, że nas wtedy przy tobie nie było.

Chait nie od razu zrozumiał, co właśnie powiedziała. Spojrzał na dziewczynę, ale tylko na moment, bo poczuł, że oddychanie staje się jeszcze trudniejsze.

– To nie wasza wina.

Nigdy nie przyszłoby mu do głowy, że ma ich o to obwiniać. Dlaczego miałby to robić? To byłoby głupie.

– Powinniśmy jakoś bardziej próbować.

– Byliście dziećmi.

– Ty też.

Zamilkł, bo przez chwilę nie miał argumentu.

– Słyszałam, że wcześnie wyprowadziłeś się z domu. Co się stało?

Wzruszył ramionami, bo nie wiedział, co ma jej powiedzieć. Czuł, że jeśli powie na głos, że ojciec za wszystko go obwinia, to usłyszy, że naprawdę wszyscy go obwiniają.

Wiedział o tym, ale nie chciał… tak naprawdę o tym wiedzieć. Nie chciał dowodu.

– Nic.

Znowu zaczęła się w niego wpatrywać.

– To ma jakiś związek z twoim tatą?

– Ale—

Ugryzł się w język. Nora pokiwała głową w dziwnie ponury sposób.

– Rozmawiał o twojej wyprowadzce z moją mamą. Ale nigdy nie chciała mi nic powiedzieć. Przepraszam, że nie zadzwoniłam, ani… nic.

– To nie było nic poważnego.

Raczej nie uwierzyła. Opuściła wzrok.

– Brakowało nam ciebie. I naprawdę ucieszyliśmy się, jak Tasie i Ruth powiedzieli, że możemy się do was przyłączyć.

Chait przetarł szybko oczy, bo na chwilę wszystko znowu zaszło łzami. Pozwolił, by Nora oparła głowę na jego ramieniu. Ona też zamilkła.

Spędzili tak kilka minut. Kilka bardzo długich, ciągnących się i ciężkich minut. Nie naciskała na dalszą rozmowę i był jej za to wdzięczny. Bał się, że każde kolejne słowo wywoła u niego atak płaczu, którego nie będzie w stanie zatrzymać.

Nie mógł przy niej płakać. Nie mógł jej obciążać. To wszystko i tak nie powinno jej dotyczyć.

W końcu podniosła się, otrzepując spódnicę. Wyciągnęła do niego rękę, uśmiechając się tylko trochę smutno.

– Dołączymy do reszty?

Skinął głową, korzystając z pomocy. Nie puściła jego dłoni, tylko pociągnęła go pogrążoną w mroku ścieżką. Zupełnie jakby wiedziała, dokąd powinni pójść. Nie zaglądała w kolejne odgałęzienia, a on nie zadawał pytań.

Wyjście było blisko. Tak blisko, że Chait poczuł się jeszcze bardziej żałośnie.

Najpierw zobaczył Kaia, dopiero potem pozostałych.

– No nareszcie. – Chłopak wyszedł im na spotkanie. – Wy co, poszliście dookoła?

Nora prychnęła, rozbawiona.

– Trasą widokową.

Puściła w końcu dłoń Chaita, by podejść do Killiana.

– Zaczynaliśmy się martwić.

Wzruszyła delikatnie ramionami.

– Wiecie, jak łatwo jest stracić poczucie czasu… Poza tym to ty mnie zostawiłeś!

Chait bardzo doceniał, że prowadzi rozmowę za ich dwójkę. Ucisk w gardle dalej był trochę zbyt duży, by mógł się odezwać. Przez chwilę słuchał zażartej dyskusji, która wywiązała się między Killianem a Norą.

– Dobrze się czujesz?

Ruth stanęła obok, kładąc mu delikatnie dłoń na ramieniu. Przytaknął trochę zbyt słabo.

– Blado wyglądasz.

Kai i Tasie też podeszli bliżej. Basil obserwował go z trochę bezpieczniejszej odległości.

– Wszystko okej. Wygląda na to, że jednak przegrałem zakład, huh?

Nora i Killian przerwali rozmowę. Kai wzruszył ramionami.

– A, jebać. To i tak było bez sensu. Powinniśmy zamiast tego od razu iść na piwo.

Ruth spojrzała na niego z oburzeniem.

– No co? Jesteśmy za starzy na takie atrakcje. Na bar nigdy nie jest się za starym.

Chait jeszcze raz przetarł oczy. Poczuł, jak Kai klepie go w plecy, by się pospieszył.

– Pamiętaj, że zawsze możemy o tym pogadać, dobra?

Zdążył pokiwać głową, zanim do końca się rozpłakał.

────
[4000 słów: Chait otrzymuje 40 Punktów Doświadczenia + 13 za event]